• Wide screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Increase font size
  • Decrease font size
  • Default font size
  • default
  • style1
  • style2
  • style3

Κάλεσμα για προσευχή Εκτύπωση E-mail
Ευρετήριο Άρθρου
Κάλεσμα για προσευχή
Κάλεσμα για προσευχή -Σελ 2
Όλες οι Σελίδες

Πλην χάρις εις τον Θεόν, όστις ΠΑΝΤΟΤΕ ΚΑΜΝΕΙ ΗΜΑΣ
ΝΑ ΘΡΙΑΜΒΕΥΩΜΕΝ διά του Χριστού
και φανερώνει ΕΝ ΠΑΝΤΙ ΤΟΠΩ δι' ημών την οσμήν της γνώσεως Αυτού.
Β' Κορ. β':14

 
Περνώντας μια γρήγορη ματιά τα χρόνια που πέρασαν, μπορούμε να πούμε ότι η πνευματική κατάσταση στον τόπο μας σε γενικές γραμμές παραμένει στάσιμη ή ακόμα και χειροτερεύει παρά καλυτερεύει (δόξα στο Θεό υπάρχουν και εξαιρέσεις). Οι εκκλησίες είναι γεμάτες προβλήματα και κυριαρχούν οι έριδες και η καχυποψία στις μεταξύ τους σχέσεις. Συνεχώς άνθρωποι πληγώνονται και γυρνάνε στον κόσμο, μη έχοντας μέλλον και θέση στο σχέδιο του Θεού. Πολύ περισσότερο οι άνθρωποι έξω δεν ακούν το Ευαγγέλιο και καθημερινά ψυχές χάνονται στην κόλαση. Είναι μια ζοφερή εικόνα, η οποία δεν πρέπει να αφήσει ήσυχο το λαό του Θεού στις μέρες μας.  Πιστεύουμε ότι ο Θεός μας καλεί σ' αυτό το χρονικό σημείο, όχι για να παρατηρούμε και να σχολιάζουμε επί του ασφαλούς, στα σαλόνια μας αυτές τις καταστάσεις, αλλά να εμπλακούμε δυναμικά και με εκζήτηση του προσώπου του Κυρίου να αντιστρέψουμε αυτή την κατάσταση.

Πιστεύουμε επίσης ότι, ο Λόγος είναι αδιάψευστος και οι υποσχέσεις του Θεού στέκονται εκεί, περιμένοντας εμάς να τις αγκαλιάσουμε, να τις πιστέψουμε πραγματικά και να γίνουμε «έγκυοι» με αυτή την αλήθεια.

Με την αγανάκτηση του Γεδεών και την ανησυχία που προκαλεί η παραπάνω εικόνα, θέλουμε να δούμε τη χάρη του Κυρίου να φέρνει μετάνοια μέσα στις εκκλησίες, να ενώνει εργάτες, να κατεδαφιστούν χωρίσματα, να επέλθει μία πνευματική ενότητα με σύνδεσμο τον Ιησού, ώστε να δούμε την παρουσία του Κυρίου να κατεβαίνει και να αγγίζει ακόμη και το πιο απομονωμένο χωριό στον τόπο μας.

Μετά από τόσες ανθρώπινες προσπάθειες είναι ώρα να καταλάβουμε ότι είμαστε σε ένα κρίσιμο σημείο και αν δεν παραχωρηθούμε πλήρως στη μετάνοια, στη συντριβή, αν δεν θυσιάσουμε τους εαυτούς μας στο θυσιαστήριο με αυταπάρνηση, δεν θα δούμε τη γη αυτή ν' αλλάζει.

«Αν ο λαός, στον οποίο ονομάστηκε το όνομά Μου, ταπεινώσουν τον εαυτό τους, και προσευχηθούν, και εκζητήσουν το πρόσωπό Μου, και επιστρέψουν από τους δρόμους τους, τους πονηρούς, τότε εγώ θα εισακούσω από τον ουρανό, και θα συγχωρήσω την αμαρτία τους, και θα θεραπεύσω τη γη τους.» (Α' Χρον. 7/ζ':14)

Δεν προωθούμε κάποια διακονία και δεν διαφημίζουμε κάποιο συγκεκριμένο έργο. Δεν υπάρχουν άνθρωποι ικανοί και ανίκανοι στο έργο του Θεού. Δεν είναι μια πρωτοβουλία κάποιας συγκεκριμένης εκκλησίας, αλλά όραση πολλών αδελφών από διαφορετικές εκκλησίες και δόγματα. Δεν διακρίνουμε, ούτε επιλέγουμε άτομα ή εργάτες. Είναι ευπρόσδεκτοι όσοι θελήσουν να προσευχηθούν και να πενθήσουν μαζί μας για να έρθει η δόξα του Θεού στον τόπο μας. Δεν έχουμε ανακαλύψει κάποιο καινούριο κόλπο, ή κάποια επαναστατική μέθοδο, ώστε να βιώσουμε την πολυπόθητη αναζωπύρωση, που τόσο πολύ όλοι προσδοκάμε, διότι δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Γνωρίζουμε όλοι ότι, το μόνο που ζητάει ο Κύριος είναι καρδιές, οι οποίες ακούν την καρδιά του Θεού. Ίσως έχουμε ξεχάσει, σαν λαός του Θεού, να εκχύνουμε την καρδιά μας ενώπιόν Του. Τώρα όμως είναι η ώρα να επιστρέψουμε σαν παιδιά και να γνωρίσουμε για ακόμα μια φορά τι σημαίνει δέηση και ικεσία, που πηγάζει μέσα από τα σπλάγχνα του Θεού.

Πίσω από το κάλεσμα για προσευχή δεν κρύβεται κάποιος υπέρ-ικανός άνθρωπος, ή με κάποιες ιδιαίτερες γνώσεις. Το κάλεσμα για προσευχή είναι μία επιθυμία, ένας πόθος καρδιάς απλών, καθημερινών χριστιανών, οι οποίοι έχουν βαρεθεί να ζουν μία μίζερη και χωρίς καρπό ζωή. Είναι μία δίψα μιας ομάδας χριστιανών, στων οποίων τις καρδιές υπάρχει αναμμένη η φλόγα για προσευχή και εκζήτηση του προσώπου του Κυρίου. Είναι μία όραση, όπου ο λαός του Θεού επιθυμεί να έρθει σε κοινωνία με άλλα αδέλφια διαφορετικών εκκλησιαστικών αποχρώσεων. Ζητάμε την ενότητα από το Πνεύμα του Θεού στις εκκλησίες, ώστε αυτό να προκαλέσει μία έκχυση χρίσματος, που θα μας οδηγήσει σε υψηλότερα επίπεδα λατρείας και αφιέρωσης, με αποτέλεσμα αύτη η βαθιά κοινωνία θα προκαλέσει την σωτηρία των άνθρωπων στον τόπο μας.

Υπάρχει ανάγκη να αγγίξει ο Κύριος τις καρδιές όλων των ανθρώπων Του σε όλες τις εκκλησίες, ώστε να ενεργηθεί μία βαθιά μετάνοια, αποκηρύσσοντας κάθε πράξη διαχωρισμού, πικρίας ανάμεσα σε ανθρώπους. Υπάρχει ανάγκη για εσωτερική θεραπεία της καρδιάς μας, γιατί έχουν συσσωρευτεί πικρίες που θέτουν σε κίνδυνο κάθε υγιή προσπάθεια του λαού του Θεού. Επιθυμούμε να δούμε την Εκκλησία στο σύνολό της να καίγεται από φωτιά, η οποία θα κατακάψει κάθε υποκρισία και είδωλο, πρώτα από μέσα μας και έπειτα έξω στον κόσμο.

Δεν προσευχόμαστε απλά επειδή δεν έχουμε τι να κάνουμε ή από συνήθεια. Αποφασίζουμε να τοποθετηθούμε επάνω στις υποσχέσεις του Θεού, τολμάμε να τις πιστέψουμε και προσκαρτερούμε μέσα από την εκζήτηση να δούμε να αλλάζει πρώτα η Εκκλησία κι έπειτα θα είναι ικανή να αλλάξει και το κοινωνικό περίγυρό της. Είναι μία προσπάθεια συμπροσευχής και συμπαράστασης μεταξύ αδελφών οπουδήποτε αν αυτοί βρίσκονται και οποιοδήποτε δόγμα αν έχουν ασπαστεί. Όσο κι αν νομίζουμε ότι είμαστε πλήρεις μέσα σε μία συγκεκριμένη εκκλησία ή δόγμα, δεν παύει να υπάρχουν κι άλλοι αδελφοί, οι οποίοι έχουν εξίσου ανάγκη από προσευχή, όπως κι εσύ κι ας μην ανήκουν στο ίδιο περιβάλλον με σένα. Ο Παύλος, όταν δίδασκε τους Εφεσίους τον πνευματικό πόλεμο, φέρνοντας ως παράδειγμα τα στοιχεία που αποτελούν την πανοπλία ενός στρατιώτη, στο τέλος αναφέρει το σπουδαιότερο παράγοντα, που μας κάνει να είμαστε στρατιώτες του Ιησού Χριστού. «Προσευχόμενοι εν παντί καιρώ μετά πάσης προσευχής και δεήσεως διά του Πνεύματος, και εις αυτό τούτο αγρυπνούντες με πάσαν προσκαρτέρησιν και δέησιν υπέρ πάντων των αγίων. Και υπέρ εμού διά να δοθή εις εμέ λόγος .» (Εφεσ.6/ς':18-19) Προσέξτε ότι στα παραπάνω εδάφια (6/ς':10-17) τα όπλα στα οποία αναφέρεται ο Παύλος έχουν αμυντικό χαρακτήρα. Τα εδάφια 18 και 19 προσδίδουν ένα επιθετικό χαρακτήρα και φανερώνουν την επεκτατική τάση της βασιλείας του Θεού. Αν δεν μάθουμε να προσευχόμαστε με όλη μας την καρδιά για όλους τους αγίους τοπικά, αλλά και εθνικά, στεκόμαστε ουσιαστικά ακάλυπτοι στα βέλη του εχθρού.

Πώς θα ένιωθες αν διωκόσουν και είχες θλίψη για την πίστη στον Ιησού, ενώ οι πνευματικοί σου αδελφοί και αδελφές απολαμβάνουν ανέσεις και ευκολίες και δεν σκέφτονται καν να προσευχηθούν για σένα που βρίσκεσαι σε ανάγκη ; Πώς θα ένιωθες αν ήξερες ότι, ενδιαφέρονται για τα τελευταίες ειδήσεις, τα αθλητικά, για υπολογιστές και για άλλα χόμπι και έχουν εντελώς ξεχάσει τη θλίψη που περνάς ; Πώς θα ένιωθες αν είχαν χαρές και γλέντια κι εσύ κάθεσαι εντελώς μόνος; ( 1 Κορ.ιβ/12:26 )

"Στις 19 Ιανουαρίου 1888 η εκκλησία Knox Church από το Τορόντο έστελνε ιεραποστόλους. Ήταν να στείλουν ένα νεαρό ζευγάρι σε ένα αφρικανικό 'αγρό' γνωστό ως 'Τάφος του Λευκού'. Ο άντρας είπε: 'Η γυναίκα μου κι εγώ νιώθουμε ένα παράξενο φόβο και δεν μπορούμε να πάμε. Νιώθουμε σαν να πηγαίνουμε μέσα σ' ένα λάκκο. Είμαστε πρόθυμοι να πάρουμε το ρίσκο και να πάμε, αν εσείς εδώ, ο οικογενειακός κύκλος μας, μας υποσχεθείτε ότι θα μας ενισχύετε σταθερά στην προσευχή.' Ένας-ένας και όλοι μαζί υποσχέθηκαν.

Πέρασαν λιγότερο από δύο χρόνια όταν η γυναίκα του και το μικρό που ο Θεός τους είχε χαρίσει υπέκυψαν από ένα φοβερό πυρετό. Πολύ σύντομα και ο ίδιος καταλάβαινε ότι οι μέρες του ήταν μετρημένες. Χωρίς να περιμένει να στείλει ειδοποίηση ότι επέστρεφε, γύρισε πίσω αμέσως και έφτασε την ώρα που είχαν τη συνάθροιση για προσευχή της Τετάρτης. Γλίστρησε μέσα χωρίς να τον αντιληφθούν και κάθισε σ' ένα κάθισμα στο πίσω μέρος. Στο τέλος της συνάθροισης πήγε μπροστά. Ένας φόβος τους κατέβαλε, βλέποντας το θάνατο γραμμένο πάνω στο πρόσωπό του. Τους είπε: 'Είμαι ο ιεραπόστολός σας. Η γυναίκα μου και το παιδί μου είναι θαμμένοι στην Αφρική και εγώ ήρθα πίσω στην πατρίδα για να πεθάνω. Απόψε άκουγα ανυπόμονα, καθώς προσευχόσασταν, κάποια αναφορά στον ιεραπόστολό σας για να δω αν κρατούσατε την υπόσχεσή σας, αλλά μάταια! Προσευχόσασταν για οτιδήποτε αφορούσε τους εαυτούς σας και την τοπική εκκλησία σας, αλλά ξεχάσατε την ιεραποστολή σας. Τώρα βλέπω γιατί απέτυχα σαν ιεραπόστολος. Είναι διότι αποτύχατε στην τήρηση της υπόσχεσής σας!'" Τι κατηγορία εναντίον μας!! (Michael Brown-How saved are we?)



 

Σχολια  

 
0 #2 Η ευθύνη της προσευχής 2009-11-17 21:08
Παραθέτω AKENATON:
Sygkinitiki kai poly anthropini istoria dystyxos etsi symbainei panta kai einai lypiro eithe o kytios na malakosei tis kardies mas.

Αμήν! Η προσευχή δεν είναι μόνο αναγκαιότητα επικοινωνίας με τον Κύριό μας, αλλά εμπεριέχει ευθύνη απέναντι στην κοινωνία, το οποίο μεταφράζεται σε βάρος και έργο εκ μέρους μας. Ο Κύριος μαζί!
Παράθεση
 
 
+1 #1 RE: Κάλεσμα για προσευχή 2009-11-17 15:24
Sygkinitiki kai poly anthropini istoria dystyxos etsi symbainei panta kai einai lypiro eithe o kytios na malakosei tis kardies mas.
Παράθεση
 

Προσθεστε σχολιο


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Σκέψεις & Προσευχή..

Video..

Υπάρχουν υπότιτλοι στα ελληνικά στο βίντεο...
Οι Λίγοι...
ΕΣΕΙΣ ?Διαβάστε άρθρα John Piper - Leonard Ravenhil - Paul Washer - Tim Conway - Charles Leiter.

Άρθρα σε μια σύντομη ματιά..

Σύνδεση

Συνδεθείτε και σχολιάστε άρθρα και γεγονότα..



Ανάγνωση Γραφής (Αγγλικά)

Δευτέρα
Τρίτη
Τετάρτη
Πέμπτη
Παρασκευή
Σάββατο
Κυριακή
Every Day in the Word
www.esv.org