• Wide screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Increase font size
  • Decrease font size
  • Default font size
  • default
  • style1
  • style2
  • style3

ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΕΡΙ ΑΜΑΡΤΙΑΣ (2) Εκτύπωση E-mail
Brian H. Edwards

ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΕΡΙ ΑΜΑΡΤΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΖΩΠΥΡΩΣΗ ΑΓΙΑΣΜΟΥ (2)
από τον Brian H. Edwards
 
Στο Κάμπουσλανγκ (και η εμπειρία αυτή με κανένα τρόπο δεν ήταν σπάνια στην ιστορία των αναζωπυρώσεων) οι άντρες και οι γυναίκες υπέφεραν από τέτοια αγωνία και ανησυχία για την αμαρτία τους, που ορισμένοι λιποθυμούσαν ή έπεφταν κάτω και έκλαιγαν από το βάρος. Ένας από τους εργάτες, ο Τζέιμς Ρόουμπ, μόνος του παραδέχτηκε ότι στην αρχή δεν το ενέκρινε αυτό και προσπάθησε να το σταματήσει, ζητώντας ακόμα και να μεταφέρουν αυτούς τους ανθρώπους μακριά από τη σκηνή! Παρ' αυτά, αργότερα παραδέχτηκε ότι αυτό ήταν λάθος, επειδή πάντα αυτή η οδύνη οδηγούσε τελικά σε μία φοβερή ειρήνη και χαρά με τη συγχώρηση.» 12

Ο Βασιλιάς Δαβίδ γνώριζε κάτι από το φυσικό αυτό πόνο της βασανισμένης συνείδησης:

«Κύριε, μη με ελέγξης εν τω θυμώ σου,
Μηδέ εν τη οργή σου παιδεύσης με.
Διότι τα βέλη σου ενεπήχθησαν εις εμέ
Και η χειρ σου καταπιέζει με.
Δεν υπάρχει υγεία εν τη σαρκί μου εξ αιτίας της οργής σου.
Δεν είναι ειρήνη εις τα οστά μου εξ αιτίας της αμαρτίας μου.
Διότι αι ανομίαι μου υπερέβησαν την κεφαλήν μου.
Ως φορτίον βαρύ υπερεβάρυναν επ' εμέ.
Η καρδία μου ταράττεται, η δύναμίς μου με εγκαταλείπει.
Και το φως των οφθαλμών μου, και αυτό δεν είναι μετ' εμού.
Αλλ' εγώ ως κωφός δεν ήκουον και ήμην ως άφωνος,
Μη ανοίγων το στόμα αυτού.
Και ήμην ως άνθρωπος μη ακούων
Και μη έχων αντιλογίαν εν τω στόματι αυτού.
Επειδή εγώ θέλω αναγγέλλει την ανομίαν μου,
Θέλω λυπείσθαι διά την αμαρτίαν μου.»

(Ψαλμ. 38/λη':1-4, 10, 13-14, 18)

Εξηγούν αυτά τα εδάφια την πτώση του Παύλου στο έδαφος έξω από τη Δαμασκό, καθώς και την παραστατική έκφραση στις Πράξεις 2/β':37 «κατενύγησαν την καρδίαν» (κατενύγησαν 'κατανύσσομαι' σημαίνει κεντούμαι κατάκαρδα).

Πολύ συχνά αυτός ο βαθύς έλεγχος οδηγεί σε μια ανοιχτή και δημόσια εξομολόγηση. Στην Κορέα ήταν συνηθισμένο τις ώρες της εξομολόγησης, όπου λάθος σχέσεις τακτοποιούνταν, να ακολουθεί έλεγχος περί αμαρτίας. «Μερικές φορές ένας άντρας σηκωνόταν και έκανε μόνο μία εν μέρει εξομολόγηση για το αμάρτημά του, κρατώντας το μέρος για το οποίο πραγματικά ντρεπόταν. Το επόμενο βράδυ όμως τον έβρισκε χλωμό και ταλαιπωρημένο, έτοιμο να σηκωθεί στην πρώτη ευκαιρία και να εξομολογηθεί τη διπλή αμαρτία του, που έκρυψε τη φοβερή του αμαρτία το προηγούμενο βράδυ. Όταν το Πνεύμα έλεγχε έναν άντρα, φαινόταν να μην μπορεί να έχει μέρα ή νύχτα ανάπαυσης μέχρι να βγάλει αυτό το βάρος από την καρδιά του στην εκκλησία και να κάνει ό,τι μπορούσε για να διορθώσει την πληγή. 13

Για δύο λόγους εργάστηκα σκόπιμα πάνω σ' αυτό το θέμα της αναζωπύρωσης και έδωσα μερικά παραδείγματα. Πρώτ' απ΄ όλα, πρέπει να γνωρίζουμε πλήρως ότι αυτός ο βαθύς και οδυνηρός έλεγχος περί αμαρτίας είναι αναπόφευκτο μέρος της αληθινής αναζωπύρωσης. Αν όλο αυτό μοιάζει να έχει τρομακτική όψη, καλό είναι να καταλάβουμε ότι ο Θεός θα το φέρει και ότι ο βαθύς, δυσάρεστος και μερικές φορές αφόρητος έλεγχος για την αμαρτία είναι επιτακτικό μέρος της αναζωπύρωσης. Συχνά έχουμε μια άποψη για την αναζωπύρωση, στολισμένη με όμορφα χρώματα, καθώς τη βλέπουμε σαν ώρα δόξας και χαράς και ώρα που πλήθη κάνουν ουρές για να μπουν στις εκκλησίες. Αυτό είναι μόνο ένα μέρος από την ιστορία. Πριν τη δόξα και τη χαρά, έρχεται ο έλεγχος και ξεκινάει με τους ανθρώπους του Θεού. Υπάρχουν δάκρυα και θεία θλίψη. Υπάρχουν λάθη για να διορθωθούν, κρυφά πράγματα, μακριά από τα μάτια των ανθρώπων, που πρέπει να εξαλειφθούν και άσχημες σχέσεις, κρυμμένες για χρόνια, που πρέπει να τακτοποιηθούν ανοικτά. Αν δεν είμαστε έτοιμοι γι' αυτά, καλύτερα να μην προσευχόμαστε για αναζωπύρωση. Σκοπός της αναζωπύρωσης δεν είναι η ψυχαγωγία της εκκλησίας, αλλά ο καθαρισμός της.

Τίποτα απ' αυτά δεν θα μας εκπλήσσει, αν καταλάβουμε τις οδούς του Κυρίου μέσα στη Γραφή. Η τρομερή κρίση πάνω στον Ουζά για την απρόσεκτη απείθειά του (Β' Σαμ. 6/ς':6-7) παραλληλίζεται με την εξαιρετικά παρόμοια ιστορία του Ανανία και της Σαπφείρας στην πρώτη εκκλησία (Πραξ. 5/ε':11). Στην αναζωπύρωση δεν υπάρχει κανένας μέσα στην εκκλησία και ελάχιστοι μέσα στην κοινωνία που παίρνουν ελαφρά την αμαρτία. Ο Θεός στρέφει την οργή Του σε έλεος, αλλά κάνει ακόμα τους ανθρώπους να «νιώθουν» την αμαρτία τους. Έχουμε μία ανάγια εκκλησία σήμερα, διότι οι Χριστιανοί δεν νιώθουν την αμαρτία, ούτε τη φοβούνται. Ο Θεός που τιμώρησε την αμαρτία του Ουζά και πριν απ' αυτόν, εκείνη του Αχάν, και του Ναδάβ και του Αβιούδ, είναι το ίδιο άγιος και τώρα, όπως ήταν και τότε. Η άποψή Του για την αμαρτία δεν έχει αλλάξει.

Δεύτερον, πρέπει να κατανοήσουμε ότι αυτή η εμπειρία του ελέγχου και το φυσικό κλάμα και η λιποθυμία, που συχνά τη συνοδεύουν, μπορεί οι άνθρωποι να τα αντιγράψουν με απατηλό τρόπο. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος, ανόητοι άνθρωποι να προσπαθήσουν να «πιθηκίσουν», να μιμηθούν το έργο του Αγίου Πνεύματος. Το να αναλάβουμε να δημιουργήσουμε αυτές τις φυσικές αντιδράσεις, όποιο όνομα κι αν τους δώσουμε, είναι επικίνδυνη και πονηρή παρεμβολή στο έργο του Θεού. Δεν είναι δύσκολο να ξεσηκώνουν οι άνθρωποι τέτοιο βαθμό έντασης, που να δείχνουν τα συμπτώματα του ελέγχου χωρίς το διαρκή καρπό της ειρήνης εν Χριστώ και την άγια ζωή. Ο έλεγχος περί αμαρτίας και όλα όσα τον συνοδεύουν, είναι έργο του Θεού και ο σοφός Χριστιανός ηγέτης τα αφήνει στα ικανά Του χέρια.

Εκείνοι που λαχταρούν περισσότερο την αναζωπύρωση πρέπει να αρχίσουν να εξετάζουν τις καρδιές τους και τις ζωές τους πριν το κάνει ο προβολέας ενός άγιου Θεού και του Λόγου Του. Αν καλύπτουμε την αμαρτία μας και δεν την εξομολογηθούμε τώρα, όταν έρθει η αναζωπύρωση ίσως βρεθούμε να την εξομολογούμαστε στην εκκλησία. Όταν ο Θεός ήρθε στο Κονγκό το 1953, ήταν δύο μήνες πριν αγγιχτεί ο άπιστος κόσμος. Αυτοί οι δύο μήνες όμως ήταν οδυνηροί για την εκκλησία με ιεραποστόλους, ποιμένες, πρεσβυτέρους και ευαγγελιστές να εξομολογούνται την αμαρτία τους. Ο λόγος για τον οποίο αυτός ο βαθύς έλεγχος περί αμαρτίας είναι κατά πολύ μέρος της αληθινής αναζωπύρωσης, είναι γιατί απλά η παρουσία ενός άγιου Θεού είναι τόσο πραγματική. Ένας άγιος Θεός κάνει το Χριστιανό να γνωρίσει τη σοβαρότητα και της πλέον μικρότερης αμαρτίας. Όταν ο Ησαΐας μπήκε στο ναό και στάθηκε στην παρουσία του Θεού, η ανταπόκρισή του ήταν τρομερά καταδικαστική για τον εαυτό του: «Ω τάλας εγώ, διότι εχάθην. Επειδή είμαι άνθρωπος ακαθάρτων χειλέων και κατοικώ εν μέσω λαού ακαθάρτων χειλέων, επειδή οι οφθαλμοί μου είδον τον Βασιλέα, τον Κύριον των δυνάμεων.» (Ησα. 6/ς':5)

Ο λόγος που υπάρχει τόσο λίγη μετάνοια μέσα στις συναθροίσεις μας σήμερα δεν είναι επειδή τα κηρύγματά μας δεν απευθύνονται ενάντια στην αμαρτία, αλλά γιατί δεν αισθανόμαστε το Θεό ανάμεσά μας. Εκείνοι που ξέρουν ότι βρίσκονται στην παρουσία του Θεού ενός άγιου Θεού πάντα γνωρίζουν την προσωπική αμαρτία. Ο Δανιήλ είναι ένα τέτοιο παράδειγμα: «Ημαρτήσαμεν και ηνομήσαμεν και ησεβήσαμεν και απεστατήσαμεν και εξεκλίναμεν από των εντολών σου και από των κρίσεών σου. Και δεν υπηκούσαμεν εις τους δούλους σου τους προφήτας, οίτινες ελάλουν εν τω ονόματί σου προς τους βασιλείς ημών, τους άρχοντας ημών και τους πατέρας ημών, και προς πάντα τον λαόν της γης.» (Δαν. 9/θ':5-6)

Ο Νεεμίας ήταν ακόμα πιο συγκεκριμένος για τη δική του προσωπική αμαρτία, όταν έκραξε στο Θεό για την εγκαταλειμμένη πόλη της Ιερουσαλήμ. «. Εξομολογούμαι τα αμαρτήματα των υιών Ισραήλ, τα οποία ημαρτήσαμεν εις σε, και εγώ και ο οίκος του πατρός μου ημαρτήσαμεν. Όλως διεφθάρημεν ενώπιόν σου, και δεν διεφυλάξαμεν τας εντολάς και τα διατάγματα και τας κρίσεις, τας οποίας προσέταξας εις τον δούλον σου τον Μωυσήν.» (Νεεμ. 1/α':6-7).

Μία εικόνα απ' αυτό βλέπουμε καθαρά στην εμπειρία στο Μπάρια του Βόρνεο το 1973. Ένας ντόπιος Χριστιανός, ο Τάμαν Ντγκάου, καταγράφει την ώρα που ολόκληρο το χωριό φαινόταν να πηγαίνει στην εκκλησία: «Εκεί, μέσα στην εκκλησία βρήκαμε τον Κύριο. Όλος ο τόπος ήταν γεμάτος από το Πνεύμα του Κυρίου. Νέοι άνθρωποι προσεύχονταν και λάτρευαν. Μερικοί απ' αυτούς άρχισαν να εξομολογούνται τις αμαρτίες τους και αρχίσαμε κι εμείς να κάνουμε το ίδιο. Δεν καταλαβαίναμε πριν ότι είχαμε αμαρτήσει, αλλά βλέπαμε πόσο ακάθαρτοι ήμαστε στην παρουσία ενός άγιου Θεού.» 14

Όλα αυτά όμως είναι η αρχή. Ο Ντάνκαν Κάμπελλ διακήρυττε ξανά και ξανά ότι η αληθινή αναζωπύρωση είναι αναζωπύρωση αγιασμού και ότι αυτός ο αγιασμός είναι πιο επιθυμητός κι από την ευτυχία. Ένας άντρας, που πίστεψε από το κήρυγμα του Κάμπελλ, ισχυριζόταν ότι η αλλαγή της πίστης του κόστισε $10.000. Έπρεπε να επιστρέψει στην Αμερική και να δουλέψει για ένα χρόνο για να κάνει αποκατάσταση σε πράγματα που είχε κάνει σαν αμαρτωλός.»

200 χρόνια νωρίτερα ο Τζόναθαν Έντουαρντς σχολίαζε ότι ένα αποτέλεσμα της αναζωπύρωσης είναι να φέρνει τους αμαρτωλούς «να παραιτούνται κατευθείαν από τις αμαρτωλές τους πράξεις.»

Αυτή η βαθιά εργασία του ελέγχου οδηγεί πάντα σε μια ελευθερία και μια χαρά στην ολοκαίνουργια εμπειρία της συγχώρησης. Ακολουθώντας το «κόψιμο της καρδιάς», έρχονται «τα ξεσπάσματα της χαράς της σωτηρίας». Το θέμα της χαράς είναι σημαντικό στην αναζωπύρωση, όμως οι αναζωπυρώσεις δεν ξεκινάνε εκεί. Ο Θεός δεν ανησυχεί για την ευτυχία μας, αλλά για τον αγιασμό μας. Είναι αδύνατον να διαβάζουμε την ιστορία των αναζωπυρώσεων χωρίς να το καταλαβαίνουμε αυτό. Αν υπάρχουν τρία πράγματα που είναι κοινά σε όλες τις αληθινές αναζωπυρώσεις, αυτά είναι η προσευχή, το κήρυγμα και ο έλεγχος της αμαρτίας. Αν πρέπει να περιμένουμε αναζωπύρωση αυτές τις μέρες, πρέπει να την περιμένουμε ότι θα πληγώσει. Τα τελευταία χρόνια είμαστε απασχολημένοι προσπαθώντας να πείσουμε τον κόσμο για τους Χριστιανούς κλόουν μας και τους κωμικούς μας και να δείξουμε με τις μεγάλες και χαρούμενες εκδηλώσεις μας ότι ο Χριστιανισμός είναι διασκέδαση. Ο λόγος που ο κόσμος δεν παίρνει σοβαρά το Χριστιανισμό είναι γιατί οι Χριστιανοί δεν τον παίρνουν! Η αναζωπύρωση δεν πείθει τον κόσμο ότι η χριστιανική πίστη είναι διασκέδαση, αλλά ότι είναι ουσία. Υπάρχει μία κολοσσιαία διαφορά. Το πρώτο έργο του Πνεύματος δεν είναι να μας πει ότι μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι, αλλά ότι πρέπει να είμαστε άγιοι, γιατί ο Θεός είναι.

Είδατε προηγουμένως το είδος των ανθρώπων που χρησιμοποιεί ο Θεός στην αναζωπύρωση. Ήταν άνθρωποι που έτρεμαν την αμαρτία και των οποίων η συνείδηση ήταν ευαίσθητη όταν πλησίαζε στην αμαρτία, άνθρωποι που δεν προσπαθούσαν να δικαιολογήσουν τις αδρανείς, αδιάφορες συνήθειές τους, αλλά ζούσαν μία πειθαρχημένη και σταθερή ζωή. Αν υπάρχει κάτι κοινό στους ανθρώπους που ο Θεός χρησιμοποιεί στην αναζωπύρωση, αυτό είναι ότι φοβούνται το Θεό και την αμαρτία. Ο λόγος γι' αυτό είναι ότι η αναζωπύρωση είναι πάντα αναζωπύρωση αγιασμού και επομένως τα σκεύη που ο Θεός χρησιμοποιεί, πρέπει να είναι άγια. Κάποιος άνθρωπος μπορεί να είναι ακραίος ή και άσοφος, καθώς ηγείται, όταν όμως περάσει το σύνορο προς την αμαρτία, τότε ο Θεός τον βάζει στην άκρη. Ο Χάμφρεϋ Τζόουνς χρησιμοποιήθηκε με φοβερό τρόπο στην Ουαλία το 1859 μέχρι που η υπερηφάνειά του έκλεψε από το Θεό τη δόξα κι έπειτα η αποτελεσματική διακονία του έλαβε τέλος.

Όπως η ηγεσία, έτσι και ο λαός. Δεν δίδεται τιμή στο Θεό από ένα λαό που δεν είναι άγιος. Όταν κοιτάζουμε τους καρπούς της αναζωπύρωσης, θα δούμε τι μεγάλη μεταρρύθμιση φέρνει οποιαδήποτε αναζωπύρωση στην κοινωνία. Ο λόγος όμως για βαθύ έλεγχο είναι ότι οι άνθρωποι θα νιώσουν την αμαρτία του και θα τη μισήσουν. Όσο πιο βαθιά βάλεις τον πάσσαλο, τόσο ψηλότερο θα γίνει το οικοδόμημα. Όταν έρχεται η αναζωπύρωση, οι προτεραιότητες εστιάζονται σε αυτά που ευαρεστούν το Θεό. Τα μπαρ και τα κέντρα διασκέδασης κλείνουν, εγκαταλείπουν τα τζογαδόρικα μαγαζιά, ακόμα και τα αθλήματα παραμερίζονται. Αυξάνει η απόδοση στην εργασία και η τιμιότητα γίνεται κανόνας. Στην Ουαλία, κατά τη διάρκεια της αναζωπύρωσης στις αρχές του 20ου αιώνα ισχυρίζονταν ότι τα άλογα στα λατομεία σταμάτησαν να δουλεύουν γιατί δεν καταλάβαιναν πια τις διαταγές που τους έδιναν οι άντρες - κανένας δεν τα έβριζε!

Κάτω από το φως όλων αυτών, ποιοι από μας είμαστε έτοιμοι για αναζωπύρωση; Έχουμε δείξει στο Θεό ότι θέλουμε αναζωπύρωση; Υπάρχει μια προετοιμασία που πρέπει να ξεκινήσει τώρα και το ενδιαφέρον μας να γίνουμε άγιοι, θα δείξει στο Θεό ότι νοιαζόμαστε. Θα λέμε στο Θεό: «Κύριε, ποθώ την αναζωπύρωση και την ποθώ τόσο πολύ, που θέλω να γίνω τόσο άγιος όσο ένας σωσμένος αμαρτωλός.» Και αν ακόμα δεν υπάρχει αναζωπύρωση, θα έχουμε κάνει τουλάχιστον το χρέος μας και ο Θεός δεν μας ζητάει να κάνουμε κάτι περισσότερο απ' αυτό. Η έκβαση είναι δική Του, η προετοιμασία δική μας.

«Ο Κύριος βεβαίως θέλει δώσει το αγαθόν.

Και η γη ημών θέλει δώσει τον καρπόν αυτής.

Δικαιοσύνη έμπροσθεν αυτού θέλει προπορεύεσθαι,

Και θέλει βάλει αυτήν εις την οδόν των διαβημάτων αυτού.»

(Ψαλμ. 85/πε:12-13)


12 Robe, When the Wind Blows, σελ. 108

13 Blair & Hunt, The Korean Pentecost, σελ. 77

14 Lee, Drunk Before Dawn, σελ. 194

 

Προσθεστε σχολιο


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Σκέψεις & Προσευχή..

Video..

Υπάρχουν υπότιτλοι στα ελληνικά στο βίντεο...
Οι Λίγοι...
ΕΣΕΙΣ ?Διαβάστε άρθρα John Piper - Leonard Ravenhil - Paul Washer - Tim Conway - Charles Leiter.

Άρθρα σε μια σύντομη ματιά..

Σύνδεση

Συνδεθείτε και σχολιάστε άρθρα και γεγονότα..



Ανάγνωση Γραφής (Αγγλικά)

Δευτέρα
1 Corinthians 9:1-18
Τρίτη
1 Corinthians 9:19-10:13
Τετάρτη
1 Corinthians 10:14-11:2
Πέμπτη
1 Corinthians 11:3-16
Παρασκευή
Ester 1:1-3:15
1 Corinthians 11:17-34
Σάββατο
Ester 4:1-7:10
1 Corinthians 12:1-26
Κυριακή
Ester 8:1-10:3
1 Corinthians 12:27-13:13
Every Day in the Word
www.esv.org