• Wide screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Increase font size
  • Decrease font size
  • Default font size
  • default
  • style1
  • style2
  • style3

Τα χαρακτηριστικά του Υποκριτή - 1o Εκτύπωση E-mail
Michael l. Brown

Brown_smallΤα χαρακτηριστικά του Υποκριτή  - Mερος Α' - Από τον Michael l. Brown    [Μέρος Β'] - [Μέρος Γ']

Στο κατά Ματθαίον 23/κγ', ο Ιησούς κήρυξε επτά ουαί προς τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους. Οι λόγοι Του ήταν καυστικοί.

Οι καταγγελίες Του σοβαρές, οι κατηγορίες Του καυτές. Το κεφάλαιο αυτό σε συνταράζει, όταν το διαβάζεις. Δυστυχώς έχουμε συνηθίσει το κατά Ματθαίον κγ'. Στο κάτω-κάτω αυτοί ήταν Φαρισαίοι! Ήταν απλά ένα μάτσο υποκριτές, σωστά;


Λοιπόν, πρέπει να παραδεχτούμε από τα Ευαγγέλια ότι υπήρχαν μερικοί καλοί Φαρισαίοι που στάθηκαν με τον Ιησού και Τον υποστήριξαν, αλλά οι υπόλοιποι δεν ήταν παρά μόνο ξετσίπωτοι ψεύτες; Δεν ήταν απατεώνες; Δεν ήταν προφανές σε όλους ότι αυτοί οι θρησκευτικοί ηγέτες ήταν άδειοι εσωτερικά; Όχι απαραίτητα. Πολλοί από τους ανθρώπους τους σέβονταν πάρα πολύ. Δεν ήταν σαν τον ποιμένα που την κοπανάει με τη γραμματέα του ή τον τηλεοπτικό κήρυκα που κάνει ισχυρισμούς για ψεύτικα θαύματα. Αυτοί ήταν υπέρ-αφοσιωμένοι, υπέρ-αφιερωμένοι και υπέρ-σοβαροί με τον Νόμο του Θεού.


Σε πολλούς απ' αυτούς όμως, η υπερηφάνεια μπήκε στη ζωή τους. Η θρησκεία τους έγινε παράσταση, η ευλάβεια τους θέαμα. Εξωτερικά ήταν άψογοι? εσωτερικά ήταν βρώμικοι. Δεν εφάρμοζαν αυτά που κήρυτταν και όταν ο Ιησούς ήρθε, είδε μέσα στην ψυχή τους. Διάβασε τις καρδιές τους σαν ανοιχτό γράμμα και τους εξόργισε με τον τρόπο και τα λόγια Του. Στην πραγματικότητα πολύ νωρίς στη διακονία Του μερικοί από τους ηγέτες άρχισαν να σχεδιάζουν πώς μπορούσαν να σκοτώσουν τον Υιό του Θεού (κοίτα κατά Μάρκο 3/γ':6). Αποκάλυψε την υποκριτική θρησκεία τους και δεν υπάρχει τίποτα που να εναντιωθεί στην αναζωπύρωση από την υποκριτική θρησκεία.


Τώρα σκεφτείτε αυτό προσεκτικά: Τα ίδια οδοφράγματα που στέκονται στον δρόμο της αναζωπύρωσης, συχνά φράζουν τον δρόμο για τον ουρανό. Εκείνο που σου κλέβει την ευλογία του Θεού σ' αυτόν τον κόσμο, μπορεί να κλέψει την αιώνια ζωή στον κόσμο που θα έρθει. Η θρησκευτική υποκρισία είναι επικίνδυνη! Η θρησκευτική υποκρισία καταστρέφει.


Μερικοί από μας φαίνεται να νομίζουμε ότι υπάρχουν μόνο συγκεκριμένες θρησκευτικές ομάδες ή δόγματα που έχουν μονοπώλιο στη θρησκευτική υποκρισία. Η πραγματικότητα είναι ότι έχουμε ορισμένους δεξιοτέχνες, έμπειρους υποκριτές πλήρους απασχόλησης ανάμεσά μας, καθώς και πολλούς υποκριτές μερικής απασχόλησης, όποια κι αν είναι η θρησκευτική ή η δογματική μας πεποίθηση. Όπου υπάρχει θρησκεία, θα υπάρχει υποκρισία.


Εδώ βρίσκεται μία κατάσταση για αυτοεξέταση. Αν αποτύχεις ολοκληρωτικά, πιθανόν να χρειάζεσαι να σωθείς! Διαφορετικά, να χαίρεσαι όπου περνάς το τεστ και να μετανοείς και να ζητάς χάρη για να αλλάξεις όπου αποτυγχάνεις. (Παρεμπιπτόντως, αν βρεθείς να θυμώνεις ή να αμύνεσαι καθώς διαβάζεις, ίσως ο Θεός προσπαθεί να σου μιλήσει. Ήδη πέρασα μέσα από κάρβουνα στη δική μου ζωή καθώς το έγραφα αυτό!)

prisoner

1. Ένας θρησκευτικός υποκριτής ισχυρίζεται ότι έχει μία αποκλειστική γωνιά στην αλήθεια, ακόμα κι ανάμεσα στον λαό του Θεού.


Ένας επίσκοπος της Εκκλησίας της Αγγλίας είπε κάποτε στον Λέοναρντ Ράβενχιλλ: «Δεν παραδεχόμαστε το χρίσμα σου.» Ο Ράβενχιλλ απάντησε: «Η Εκκλησία της Ρώμης δεν παραδέχεται το δικό σας.» «Εμείς όμως έχουμε την αποστολική διαδοχή!» ήρθε η ηχηρή απάντηση. «Η μόνη απόδειξη της αποστολικής διαδοχής», είπε ο Ράβενχιλλ με το διαυγές μυαλό, «είναι η αποστολική επιτυχία.» Εκεί είναι το σημαντικό σημείο.


Τόσες πολλές ομάδες (και άνθρωποι μεμονωμένα) νομίζουν ότι αυτοί και μόνο αυτοί τα έχουν όλα. «Εμείς έχουμε την αληθινή ερμηνεία. Εμείς έχουμε την αδιάσπαστη αλυσίδα της αποκάλυψης. Εμείς έχουμε την ορθόδοξη διδασκαλία.» Πόσο οικείο ακούγεται αυτό!


«Ελοιδόρησαν λοιπόν αυτόν (δηλ. τον τυφλό που θεράπευσε ο Ιησούς) και είπον, συ είσαι μαθητής εκείνου, ημείς δε του Μωυσέως είμεθα μαθηταί. Ημείς εξεύρομεν ότι προς τον Μωυσήν ελάλησεν ο Θεός, τούτον όμως δεν εξεύρομεν πόθεν είναι." (Μαρκ. 9/θ':28-29).


Το τελευταίο κύμα θρησκευτικής υπεροψίας στην Αμερική σήμερα έρχεται από το στρατόπεδο του απόλυτου προορισμού: «Τα προβλήματα στην εκκλησία μπορούν να αποδοθούν πίσω στο γεγονός ότι έχουμε απομακρυνθεί από τον Καλβινισμό! Αυτή είναι η μόνη Θεοκεντρική αλήθεια. Αυτή μόνο είναι η αγνή Βίβλος.»


Όχι, ούτε η «Μεταρρυθμιστική» διδασκαλία έχει όλες τις απαντήσεις, παρόλο που οι σύγχρονοι Καλβινιστές δάσκαλοι στο ραδιόφωνο και στα βιβλία θα σου πουν ότι εκείνοι έχουν το κλειδί. Και μερικοί απ' αυτούς, όπως οι παλιοί θρησκευτικοί ηγέτες δεν φοβούνται να εξαπολύουν προσβολές ενάντια στους μη Μεταρρυθμιστές αδελφούς, καταδικάζοντας για την κόλαση εκείνους τους πιστούς που τολμούν να διαφωνήσουν μαζί τους. Προσοχή!

Εκείνοι που ισχυρίζονταν ότι ήταν μαθητές του Μωυσή δύο χιλιάδες χρόνια πριν, δυσκολεύονταν να ακολουθήσουν τον Ιησού, τον Προφήτη που ήταν ως ο Μωυσής, όταν ήρθε.
Το Παροιμίαι 3/γ':7-8 είναι το αντίδοτο για τον ελιτισμό: «Μη φαντάζεσαι σεαυτόν σοφόν, φοβού τον Κύριον και έκκλινον από κακού. Τούτον θέλει είσθαι ίασις εις τα νεύρα σου και μυέλωσις εις τα οστά σου.»
Η υπερηφάνεια σκοτώνει.


2. Ο θρησκευτικός υποκριτής δικαιώνει τον εαυτό του.


Θυμήσου, η θεμελιώδης στάση της θρησκευτικής υποκρισίας είναι ότι θέλει να είναι κάτι για τα μάτια του ανθρώπου. «Σεις είσθε οι δικαιόνοντες εαυτούς ενώπιον των ανθρώπων, ο Θεός όμως γνωρίζει τας καρδίας σας, διότι εκείνο, το οποίον μεταξύ των ανθρώπων είναι υψηλόν, βδέλυγμα είναι ενώπιον του Θεού.» (Λουκ. 16/ις':15) Η θρησκευτική υποκρισία μετράται με ανθρώπινα μέτρα και σταθμά. «Είπε δε και προς τινάς, τους θαρρούντας εις εαυτούς ότι είναι δίκαιοι και καταφρονούντας τους λοιπούς, την παραβολήν ταύτην.» (Λουκ. 18/ιη':9)
Η θρησκευτική υποκρισία εξαπατά τον εαυτό της και αποτυγχάνει να δει το βάθος της φτώχειας της.

Επομένως, δεν μπορεί να θεραπευτεί. Λέει: «Δεν είμαι άρρωστη!» Επειδή εμπιστεύεται τη δική της δικαιοσύνη, δε μπορεί να λάβει τη δικαιοσύνη που προέρχεται μόνο από τον Θεό. «Και άκουσαν ταύτα όσοι εκ των Φαρισαίων ήσαν μετ' αυτού, και είπον προς αυτόν, Μήπως και ημείς είμεθα τυφλοί; Είπε προς αυτούς ο Ιησούς, Εάν ήσθε τυφλοί, δεν ηθέλετε έχει αμαρτίαν, τώρα όμως λέγετε ότι βλέπομεν, η αμαρτία σας λοιπόν μένει.» (Ιωάν. 9/θ':40-41) Και η Γραφή παραπέρα δηλώνει: «Δεν έχουσιν χρείαν ιατρού, οι υγιαίνοντες, αλλ' οι πάσχοντες. Υπάγετε δε και μάθετε τι είναι, Έλεον θέλω και ουχί θυσίαν. Διότι δεν ήλθον δια να καλέσω δικαίους αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν.» (Ματθ. 9/θ':12-13)


Πώς προσευχόταν ο Φαρισαίος στο κατά Λουκά 18/ιη':11-12; «Ευχαριστώ σοι, Θεέ, ότι δεν είμαι καθώς οι λοιποί άνθρωποι...» Είμαι θρησκευόμενος! Είμαι καλύτερος! «Και ο τελώνης μακρόθεν ιστάμενος, δεν ήθελεν ουδέ τους οφθαλμούς να υψώση εις τον ουρανόν, αλλ' έτυπτεν εις το στήθος αυτού, λέγων, Ο Θεός, ιλάσθητι μοι τω αμαρτωλώ. Σας λέγω, Κατέβη ούτος (είπε ο Ιησούς) εις τον οίκον αυτού δεδικαιωμένος μάλλον παρά εκείνος...» (Λουκ.18/ιη':13-14)
Σε ποιανού τα μάτια θέλεις να δικαιωθείς;


3. Ο θρησκευτικός υποκριτής είναι σκλάβος της ανθρώπινης δόξας και κριτικής.


ipokrites-3Δεν είναι ελεύθερος να ευαρεστεί τον Θεό, αφού ο φόβος των ανθρώπων τον δένει και ο έπαινος των ανθρώπων τον εξυψώνει. Αυτό το είδος στάσης καθιστά την πίστη και τη θαρραλέα δημόσια ομολογία ουσιαστικά αδύνατες.
«Πώς δύνασθε σεις να πιστεύσητε, οίτινες λαμβάνητε δόξαν ο εις παρά του άλλου, και δεν ζητείτε την δόξαν την παρά του μόνου Θεού;» (Ιωάν. 5/ε':44)
«Αλλ' ενώ έκαμε τόσα θαύματα έμπροσθεν αυτών, δεν επίστευον εις αυτόν  ...  Αλλ' όμως και εκ των αρχόντων πολλοί επίστευσαν εις αυτόν, πλην δια τους Φαρισαίους δεν ωμολόγουν, δια να μη γείνωσιν αποσυνάγωγοι. Διότι ηγάπησαν την δόξαν των ανθρώπων μάλλον παρά την δόξαν του Θεού.» (Ιωάν. 12/ιβ': 37, 42-43).


Σύγκρινε αυτό με τη στάση του Παύλου:
«Διότι τώρα ανθρώπους πείθω ή τον Θεόν; ή ζητώ να αρέσκω εις ανθρώπους; διότι εάν ακόμη ήρεσκον εις ανθρώπους, δεν ήθελον είσθαι δούλος Χριστού.» (Γαλ. 1/α':10)
Ο φόβος των ανθρώπων είναι παγίδα! Για τους αληθινούς πιστούς στον ένδοξο Κύριο Ιησού, αυτό είναι παραφροσύνη.


«Δεν επίστευσαν λοιπόν οι Ιουδαίοι περί αυτού ότι ήτο τυφλός και ανέβλεψεν, έως ότου εφώναξαν τους γονείς αυτού του αναβλέψαντος και ηρώτησαν αυτούς, λέγοντες, Ούτος είναι ο υιός σας, τον οποίον σεις λέγετε ότι εγεννήθη τυφλός; πώς λοιπόν βλέπει τώρα; Αποκρίθησαν προς αυτούς οι γονείς αυτού και είπον, Εξεύρομεν ότι ούτος είναι ο υιός ημών και ότι εγεννήθη τυφλός.

Πώς δε βλέπει τώρα δεν εξεύρομεν ή τις ήνοιξε τους οφθαλμούς αυτού ημείς δεν εξεύρομεν, αυτός ηλικίαν έχει, αυτόν ερωτήσατε, αυτός περί εαυτού θέλει λαλήσει. Ταύτα είπον οι γονείς αυτού, διότι εφοβούντο τους Ιουδαίους, επειδή ήδη είχον συμφωνήσει οι Ιουδαίοι, εάν τις ομολογήσει αυτόν Χριστόν, να γείνη αποσυνάγωγος. Δια τούτο οι γονείς αυτού είπον ότι ηλικίαν έχει, αυτόν ερωτήσατε.» (Ιωαν. 9/θ':18-23)
Αναρωτιέμαι πώς αισθάνονται αυτοί οι γονείς σήμερα.

 

4. Ο θρησκευτικός υποκριτής ζηλεύει, φθονεί και ανταγωνίζεται.


Αντί να χαρούν που η βασιλεία προωθείται μέσα από άλλους, που το όνομα του Ιησού υψώνεται, που άνθρωποι ευλογούνται, οι θρησκευτικοί υποκριτές θυμώνουν και κρίνουν, επειδή η διακονία δεν προέρχεται απ' αυτούς. Αρκετά σύντομα εναντιώνονται. Λαέ του Θεού, πρόσεχε! Αυτού του είδους η στάση μπορεί να είναι καταστρεπτική. Προξένησε στους θρησκευτικούς ηγέτες την απόρριψη του Ιησού και των αποστόλων. Να βρίσκεσαι σε επαγρύπνηση!
«Επειδή ήξευρεν (ο Πιλάτος) ότι δια φθόνον παρέδωκαν αυτόν.» (Ματθ. 27/κζ':18).


«Πολλά δε σημεία και τέρατα εγίνοντο εν τω λαώ δια χειρών των αποστόλων, και ήσαν ομοθυμαδόν άπαντες εν τη στοά του Σολομώντος. Εκ δε των λοιπών ουδείς ετόλμα να προσκολληθή εις αυτούς, ο λαός όμως εμεγάλυνεν αυτούς, και προσετίθεντο μάλλον πιστεύοντες εις τον Κύριον, πλήθη ανδρών τε και γυναικών, ώστε έφερον έξω εις τας πλατείας τους ασθενείς και έθετον επί κλινών και κραββάτων, δια να επισκιάση καν η σκιά του Πέτρου ερχομένου τινά εξ αυτών. Συνήρχετο δε και το πλήθος των πέριξ πόλεων εις Ιερουσαλήμ φέροντες ασθενείς και ενοχλουμένους υπό πνευμάτων ακαθάρτων, οίτινες εθεραπεύοντο άπαντες. Και σηκωθείς ο αρχιερεύς και πάντες οι μετ' αυτού, οίτινες ήσαν αίρεσις των Σαδδουκαίων, επλήσθησαν ζήλου και επέβαλον τας χείρας αυτών επί τους αποστόλους, και έβαλον αυτούς εις δημοσίαν φυλακήν». (Πραξ. 5/ε':12-18)


«Το δε ερχόμενον Σάββατον σχεδόν όλη η πόλις συνήχθη δια να ακούσωσι τον λόγον του Θεού. Ιδόντες δε οι Ιουδαίοι τα πλήθη, επλήσθησαν φθόνου και ηναντιούντο εις τα υπό του Παύλου λεγόμενα, αντιλέγοντες και βλασφημούντες.» (Πραξ. 13/ιγ':44-45).


Από πού προέρχεται το πνεύμα της ζήλειας και του φθόνου;
«Εάν όμως έχητε εν τη καρδίαν υμών φθόνον πικρόν και φιλονεικίαν, μη κατακαυχάσθε και ψεύδεσθε κατά της αληθείας. Ηscrolls σοφία αύτη δεν είναι άνωθεν καταβαινουσα, αλλ' είναι επίγειος, ζωώδης, δαιμονιώδης. Διότι όπου είναι φθόνος και φιλονεικία, εκεί ακαταστασία και παν αχρείον πράγμα.» (Ιακ. 3/γ':14-16)
Ένα βράδυ κατά τη διάρκεια της Ουαλικής αναζωπύρωσης, ο Ήβαν Ρόμπερτς κήρυττε με μεγάλη δυσκολία.

Το ευαίσθητο πνεύμα του μπορούσε να ξεχωρίσει τη διαφορά ανάμεσα στην εχθρότητα μιας αμαρτωλής καρδιάς και την εναντίωση από ένα αποφασισμένο θέλω. Αναγνωρίζοντας την εναντίωση σ' αυτή την περίπτωση να προέρχεται από το δεύτερο, σταμάτησε να κηρύττει και είπε: «Υπάρχει μια ηθελημένη εναντίωση εδώ στον Λόγο του Θεού και στο Πνεύμα του Θεού. Εμποδίζει τη φανέρωσή Του ανάμεσά μας. Ας προσευχηθούμε όλοι και να ζητήσουμε εκείνοι που εναντιώνονται στο Άγιο Πνεύμα ή να μετανοήσουν ή να φύγουν από τη συνάθροιση.


Κατά τη διάρκεια της προσευχής τέσσερις άντρες σηκώθηκαν και έφυγαν. Ο κύριος Ρόμπερτς ένιωσε την αλλαγή στην ατμόσφαιρα και συνέχισε να κηρύττει. Και οι τέσσερις άντρες που έφυγαν ήταν εργάτες του Ευαγγελίου. Ίσως είχαν επιτρέψει στη ζήλεια από την άβυσσο να γραπώσει την καρδιά τους. Ίσως έλεγαν: Γιατί να μπορεί ένας απλός ανθρακωρύχος να κάνει αυτά τα πράγματα που είναι δική μας δικαιοδοσία;»


Πώς τολμά αυτός ο νεαρός, άπειρος άντρας να προσελκύει τέτοια πλήθη!
Πώς τολμά να είναι τόσο ευλογημένος;
Κοιτάξτε προσεκτικά στο κατά Ιωάννη κεφ. 11/ια':
«Συνεκρότησαν λοιπόν συνέδριον οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι και έλεγον? Τι κάμνομεν, διότι ούτος ο άνθρωπος πολλά θαύματα κάμνει. Εάν αφήσωμεν αυτόν ούτω, πάντες θέλουσι πιστεύσει εις αυτόν, και θέλουσιν ελθεί οι Ρωμαίοι και αφανίσει και τον τόπον ημών και το έθνος.» (Ιωαν. 11/ια':47-48)

Η σύγχρονη έκδοση αυτού είναι η εξής: «Πρέπει να κάνουμε κάτι γρήγορα γι' αυτή την καινούρια διακονία στην πόλη! Άνθρωποι σώζονται, ελευθερώνονται και θεραπεύονται εκεί. Αν δεν τη μειώσουμε και δεν δουλέψουμε εναντίον της, σύντομα θα χάσουμε όλους τους ανθρώπους μας και μαζί όλα τα χρήματά τους.» (Υπάρχει φυσικά και η εναλλακτική. Θα αντιγράψουμε αυτά που κάνει η νέα διακονία. Θα δώσουμε την ίδια παράσταση. Θα δώσουμε έμφαση στα ίδια πράγματα. Τι κι αν ο Θεός δεν μας έχει καλέσει ή δεν μας έχει χρίσει να υπηρετήσουμε όπως εκείνοι; Τουλάχιστον δεν θα μας πάρουν τους ανθρώπους μας.)


Πόσο σαρκικοί μπορούμε να γίνουμε! Ο Κύριος του θερισμού προωθεί εργάτες στον αγρό του θερισμού και αντί να χαρούμε, κάνουμε επίθεση. Με ποιανού το μέρος είμαστε τέλος πάντων;
Γιατί να μην υιοθετήσουμε τη στάση του Παύλου; Φυλακισμένος στους Φιλίππους γνωρίζοντας ότι άνθρωποι κήρυτταν τον Ιησού με κάθε είδους αναμειγμένα κίνητρα, χαιρόταν ακόμα γιατί τα Καλά Νέα εξαπλώνονταν. Είναι φανερό για ποιανού τη βασιλεία μαχόταν ο Παύλος και δεν ήταν η αυτοκρατορία της «Αποστόλου Παύλου Διεθνούς Διακονίας».Ήταν ζηλωτής για τον Κύριο, αντί να ζηλεύει τους αδελφούς του. Μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τον εαυτό μας; Ας είναι αυτό οδηγός μας:
«Μη πράττοντες μηδέν εξ αντιζηλίας, ή κενοδοξίας, αλλ' εν ταπεινοφροσύνη θεωρούντες αλλήλους υπερέχοντας εαυτών.» (Φιλ. 2/β':3).


ipokrites-4Υπερνικήστε το πνεύμα της ζήλειας και του φθόνου με αγάπη - αγάπη για την Εκκλησία, αγάπη για τους χαμένους, αγάπη για τον Κύριο. Αν είσαι ασφαλής στη σχέση σου μ' Εκείνον, αν γνωρίζεις το χαμόγελό Του, δεν αισθάνεσαι απειλή από τίποτα και δεν έχεις συναγωνισμό με κανέναν. Η μόνη σου επιθυμία θα είναι να βλέπεις τους άλλους ευλογημένους!
Θυμηθείτε το παράδειγμα του Ιησού: Επειδή ήξερε ποιος ήταν, από πού ερχόταν και πού πήγαινε, έπλυνε τα πόδια των μαθητών (Ιωαν. 13/ιγ').
Εδραίωσε την καρδιά σου στον Θεό, έπειτα υπηρέτησε και προώθησε άλλους.

 

5. Ένας θρησκευτκός υποκριτής κριτικάρει υπερβολικά.


Αυτή είναι η φυσική συνέπεια της νεκρής θρησκείας ή ενός ξερού, φθαρμένου βαδίσματος. Οι θρησκευτικοί υποκριτές δεν είναι αληθινά χαρούμενοι, έτσι δεν τους αρέσει να βλέπουν άλλους χαρούμενους. Δεν μπορούν να δεχτούν το γεγονός ότι άνθρωποι ευλογούνται. Μίζεροι άνθρωποι που κάνουν κι άλλους ανθρώπους μίζερους! Κι επειδή δεν βαδίζουν με πίστη και δεν βιώνουν τα πλούτη της χάρης του Θεού στη δική τους ζωή, οι θέσεις τους είναι σχεδόν πάντα αρνητικές. Αν υπάρχει ένα προβληματικό μέρος στη συνάθροιση κι ένα αδύναμο σημείο στον εργάτη, θα το βρουν. Και θα παίξουν μ' αυτό με όλα τους τα δυνατά, με την αντοχή και την επιμονή ενός μπουλντόγκ. Ένα ελάχιστο ψεγάδι γίνεται μέγιστη αποτυχία.


Αυτοί οι άνθρωποι δεν λάμπουν, στραβώνουν. Κανένας δεν είναι αληθινά ελεύθερος όταν βρίσκεται μπροστά τους. Με κάποιο τρόπο υπάρχει πάντα το αίσθημα ότι δικάζεσαι, παρακολουθείσαι, παρατηρείσαι, κρίνεσαι. Το πάντοτε παρατηρητικό μάτι τους σε ερευνά με μια γρήγορη, αυτοδικαιωμένη ματιά, κάνοντάς σε να ξέρεις απλά ότι δεν είστε του ίδιου επιπέδου. Η υπεροπτική αγιότητά τους σε περιορίζει? η ψευδοπνευματική αυταρέσκειά τους σε πνίγει. Δεν προωθούν το έργο του Θεού.


Οι φιλόψογοι, αυστηροί υποστηρικτές της παράδοσης πάντα καταφέρνουν να βρουν κάτι κακό να πουν για εκείνους που ο Κύριος χρησιμοποιεί. Όταν ήρθε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, τον έκριναν για το στυλ της ζωής του, της γεμάτης ακραίας αυταπάρνησης. Όταν ο Ιησούς ήρθε, οι ίδιοι άνθρωποι τον έκριναν επειδή έτρωγε κι έπινε (κοίτα Ματθ. 11/ια'). Γιατί; Σκοπός τους δεν ήταν να γνωρίσουν την αλήθεια. Σκοπός τους ήταν να αποδείξουν ότι «μάχονται ενάντια» στο λάθος. Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργούν οι θρησκευτικοί υποκριτές. Τόσο στενόμυαλοι είναι! Είμαστε κι εμείς έτσι;


Όταν ο Ιησούς θεράπευσε το Σάββατο, οι υποκριτές δεν χάρηκαν. Ήταν αγανακτισμένοι επειδή αθέτησε έναν από τους ελάχιστους κανόνες τους.


Όταν τα πλήθη μαζί με τα μικρά παιδάκια Τον δόξαζαν με ιαχές ως Υιό του Θεού, όταν έμπαινε στην Ιερουσαλήμ, οι υποκριτές δεν πρόσθεσαν και τις δικές τους φωνές. Ήταν αναστατωμένοι επειδή γινόταν πολλή φασαρία και αταξία. Αλλά ο Ιησούς είπε ότι θα γνωρίζουμε το δέντρο από τους καρπούς του. Τι είδους καρπό παράγουν αυτοί οι υποκριτές; Τι είδους μαθητές παράγουν; Πού είναι η απόδειξη της ευσέβειάς μας;


Ορισμένα πράγματα είναι πραγματικά πολύ απλά. Η κριτική δεν θα βγάλει οίκτο και η επίκριση δεν θα φέρει πίστη. Είναι εύκολο να καθόμαστε πίσω και να κατεδαφίζουμε. Όμως τι έχουμε οικοδομήσει εμείς; Πόσους ανθρώπους έχουμε επηρεάσει έντονα, που κάνουν τώρα το έργο του Θεού αποτελεσματικά; Παράγουμε ζωή ή θάνατο, ελπίδα ή απογοήτευση, στάση αγάπης ή ένα πνεύμα που βρίσκει τα λάθη; Γιατί δεν σταματάμε να πολεμάμε τους συστρατιώτες μας που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, αντί να βγούμε έξω και να ενωθούμε μαζί τους;

Ίσως ανακαλύψουμε ότι κάνουν καλύτερη δουλειά ακόμα κι απ' αυτήν που θα μπορούσαμε να ονειρευτούμε να κάνουμεipokrites-1 εμείς! Κι αν δούμε ότι, στ' αλήθεια κάνουν κάτι λάθος, είμαστε στη θέση τώρα να μπορούμε να τους βοηθήσουμε, όχι να τους πληγώσουμε.


Υπάρχει χώρος για να φέρεις διόρθωση. Η άσκηση της διάκρισης είναι απαραίτητη. Μερικά πράγματα είναι λάθος και μερικά μάλιστα είναι ολοφάνερα. Η διόρθωση όμως φέρνει ζωή και βελτίωση και η διάκριση παράγει αύξηση και πρόοδο. Και τα δύο να κινούνται από αγάπη για τον Κύριο, για τον λαό Του και για εκείνους που κάνουν λάθος. Δεν είναι αυτό για ένα αρνητικό, μεμψίμοιρο, επικριτικό πνεύμα. Ποτέ δεν φέρνει καλό καρπό που να μένει. Τροφοδοτείται από αυτοδικαίωση περισσότερο, παρά από συμπόνοια και αλήθεια.


Η μία πλευρά είναι ένας έμπειρος, ζηλωτής, ενεργός στον αγρό του Κυρίου που κερδίζει ψυχές, που τυγχάνει να είναι και δάσκαλος σε βιβλικό κολλέγιο να κάθεται με έναν νεαρό ευαγγελιστή και να του δείχνει το λάθος και το ελάττωμά του. Η άλλη πλευρά είναι κάποιος διανοούμενος θεολόγος που σχεδόν ποτέ δεν πλησίασε τα απολωλότα να κάθεται πίσω και να κατεδαφίζει κάθε σύγχρονη ευαγγελιστική διακονία σαν πολύ «ρηχή». Αν έχει τα προσόντα, ας δείξει τον δρόμο!


Αρκετά πια με τον πλευρικό σαρκασμό και την υπεροψία της πολυθρόνας. Ας πάρουμε τον σταυρό μας και να βάλουμε κάτω την κριτική. Είναι αδύνατον να τα κουβαλάμε και τα δύο.




Υποσημειώσεις
1 I.V. Neprash, "The Spirituality of the Welsh Revival," in Richard Owen Roberts, ed. Glory Filled the Land: A Trilogy on the Welsh Revival of 1904-1905 (Wheaton: International Awakening Press, 1989), 193-94.

brownΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
© Copyright: Michael L. Brown, "High-Voltage Christianity", (Huntington House Publishers), 29-37


Ο Μάικλ Μπράουν (Michael Brown) είναι ιδρυτής του ICN Ministries έχοντας σαν διακονία του να φέρει το μήνυμα της μετάνοιας και της αναζωπύρωσης στον Ισραήλ, την Εκκλησία και τα έθνη. Άνθρωπος με αναγνωρισμένο κύρος πάνω στην αναζωπύρωση, έχει κηρύξει σ' όλες τις ΗΠΑ και σε πολλές άλλες χώρες. Επίσης έχει ασχοληθεί με τον Ιουδαϊκό Ευαγγελισμό. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και τα σχόλιά του εκδίδονται μέσα σε βιβλικές εγκυκλοπαίδειες και σχολιαστικά εγχειρίδια.

 

Προσθεστε σχολιο


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Σκέψεις & Προσευχή..

Video..

Υπάρχουν υπότιτλοι στα ελληνικά στο βίντεο...
Οι Λίγοι...
ΕΣΕΙΣ ?Διαβάστε άρθρα John Piper - Leonard Ravenhil - Paul Washer - Tim Conway - Charles Leiter.

Άρθρα σε μια σύντομη ματιά..

Σύνδεση

Συνδεθείτε και σχολιάστε άρθρα και γεγονότα..



Ανάγνωση Γραφής (Αγγλικά)

Δευτέρα
1 Timothy 1:1-20
Τρίτη
1 Timothy 2:1-15
Τετάρτη
1 Timothy 3:1-16
Πέμπτη
1 Timothy 4:1-16
Παρασκευή
Jeremiah 35:1 - 36:32
1 Timothy 5:1-25
Σάββατο
1 Timothy 6:1-21
Κυριακή
2 Timothy 1:1-18
Every Day in the Word
www.esv.org