Τα χαρακτηριστικά του Υποκριτή - Μέρος Β' - από τον Michael L. Brown

Στο προηγούμενο μέρος είδαμε τα πέντε σημεία της υποκριτικής θρησκείας. Εξέτασες τον εαυτό σου, αιτιολόγησες τον εαυτό σου, ή απλά τον δικαιολόγησες; Βρήκες ίχνη θρησκευτικής υποκρισίας; Είσαι ειλικρινής; Ή για να κάνω την ίδια ερώτηση λίγο διαφορετικά, τι βαθμό σου βάζουν οι φιλικές κριτικές; (Είναι κάτι που αξίζει να το σκεφτείς!) Λοιπόν, έχει και συνέχεια. Τώρα, πάμε στην καρδιά της θρησκευτικής υποκρισίας: την εξωτερική θρησκεία. 

6. Ένας θρησκευτικός υποκριτής θέλει η πνευματικότητά του να φαίνεται.

Υπογραμμίζοντας τις πράξεις του υποκριτή είναι η επιθυμία να τον υπολογίζουν πολύ οι άλλοι άνθρωποι.  (Γιατί αλλιώς κάποιος να παρουσιάσει μία πράξη;) Πόσο τυφλή υπερηφάνεια είναι αυτή! Οδηγεί τον υποκριτή στο να φορέσει μία εξωτερική επίδειξη για να λάβει εύνοια από τον άνθρωπο, ενώ ευθύς εξαρχής, ο Θεός γνωρίζει τη χρεοκοπία της καρδιάς. Τι μίζερος τρόπος για να ζεις.

«Και όλα τα έργα τους τα κάνουν, για να βλέπονται από τους ανθρώπους· και πλαταίνουν τα φυλακτήριά τους, και μεγαλώνουν τα κράσπεδα από τα ιμάτιά τους· και στα δείπνα αγαπούν την πρώτη θέση, και στις συναγωγές τις πρωτοκαθεδρίες, στις αγορές τούς χαιρετισμούς, και να αποκαλούνται από τους ανθρώπους: Ραββί, Ραββί.» (Ματ. 23/κγ’:5-7)

Μας αρέσει να «φοράμε» και την πνευματικότητά μας, βεβαιώνοντας ότι όλοι γνωρίζουν πόσο κοντά είμαστε στον Κύριο. Οι δημόσιες προσευχές μας είναι μακρόσυρτες, δυνατές και δυναμικές (ενώ οι ιδιωτικές μας προσευχές είναι σχεδόν ανύπαρκτες). Η δοξολογία μας εν τω μέσω της σύναξης είναι τόσο εκδηλωτική (χέρια υψωμένα ψηλά, ένα λαμπερό χαμόγελο στο πρόσωπό μας, ένα ελαφρώς χορευτικό βήμα στον διάδρομο) και ούτε καν σκεφτόμαστε τον Θεό! Για ποιον δίνουμε παράσταση;

Χρόνια αφότου συνέβη το γεγονός o John G. Lake, ένας ιεραπόστολος στη Νότια Αφρική στις αρχές του 20ου αιώνα, ανέφερε το εξής:

Κοντά σε μια Νοτιαφρικανική πόλη όπου υπηρετούσα υπήρχαν λόφοι με βράχια που προεξείχαν, σε σειρές, ο ένας πάνω στον άλλο. Πήγαινα σ’ αυτούς τους λόφους για να μείνω μόνος και να ξεκουραστώ. Μια μέρα παρατήρησα μία κυρία να φέρνει ένα μικρό παιδί και να το βάζει να καθίσει σε μία από αυτές τις πεζούλες πάνω σ’ ένα μικρό βράχο. Άφησε στο παιδί λίγο φαγητό και νερό. Φαινόταν κάτι επικίνδυνο αυτό που έκανε, αφού το παιδί μπορούσε να πέσει και να χτυπήσει. Παρατήρησα όμως ότι το παιδί ήταν παράλυτο για να μπορούσε να κινηθεί και να πάει τριγύρω.

Μετά που έφυγε η μητέρα, το πλησίασα, έβαλα τα χέρια μου πάνω του και προσευχήθηκα. Αμέσως το παιδί αναπήδησε και έτρεξε κάτω στον λόφο για να προλάβει τη μητέρα του. Δεν με ένοιαζε να συναντήσω κάποιον, έτσι πήγα πίσω από τον λόφο και εξαφανίστηκα.¹

Εμείς τι θα κάναμε; «Φέρτε τις κάμερες! Ας κάνουμε ομολογία και ας βγάλουμε μερικές καλές φωτογραφίες. Θα τα βάλουμε στα νέα μας. Πραγματικά θα αποφέρουν μερικά δολάρια.» Ελαχιστότατοι Αμερικανοί εργάτες που είναι εκπαιδευμένοι στα ΜΜΕ θα είχαν την καθαρότητα της καρδιάς να πουν: «Ας βγάλουμε μερικές φωτογραφίες να ενθαρρύνουμε τους φίλους μας και τους συνεργάτες μας. Θα τους ευλογήσει να δουν πώς κινείται ο Κύριος.» χωρίς κάποιο απώτερο σκοπό, χωρίς κίνητρο που να εξυψώνει τη σάρκα, χωρίς τεχνάσματα για δημοσιότητα στο νου. Ελάχιστοι από μας θα μπορούσαν να πάνε στη μητέρα του θεραπευμένου παιδιού και να πουν: «Ο Ιησούς το έκανε!» χωρίς να κλέψουν λίγη δόξα για μας.

Έχουμε πάρει τα λόγια του Ιησού: «Όλα τα έργα τους τα κάνουν, για να βλέπονται από τους ανθρώπους.» και σχεδόν τα έχουν μετατρέψει σε προτάσεις μάρκετινγκ. Τι συνέβη στην κρυφή αφιέρωση, την κρυφή υπακοή και τους κρυφούς άθλους; Τι έγινε το ταμείο της προσευχής μας; Να μπούμε μέσα και να αφήσουμε τον Θεό να μας αμείψει στο φανερό; Γιατί πρέπει τόσο πολύ εμείς οι ίδιοι να συγχαίρουμε τους εαυτούς μας; Υπάρχει ο καιρός της δημόσιας ομολογίας, αλλά η επιλογή του χρόνου μας αφήνει πολλά να φανούν.

Σκεφτείτε μόνο, στους σημερινούς Χριστιανικούς κύκλους βραβεύουμε το χρίσμα και καυχιόμαστε για τους «μεγάλους» άντρες και γυναίκες μας. «Ποιος είναι ο Χριστιανός άντρας ή γυναίκα της χρονιάς; Ποιος είναι ο Χριστιανός τραγουδιστής της δεκαετίας;» Πριν 1900 χρόνια θα γινόταν μάχη: «Και τώρα, τα βραβεία για τον απόστολο της χρονιάς. Οι υποψηφιότητές μας είναι ο Παύλος για τη διακονία του προς τα έθνη και ο Πέτρος για το έργο του ανάμεσα στους Ιουδαίους.» Ή τι γίνεται σήμερα στις χώρες όπου το να είσαι Χριστιανός σου κοστίζει πολλά: «Δείτε τον αιδεσιμότατο Λη, τον διωκόμενο άγιο της χρονιάς. Τον βασάνιζαν για δέκα χρόνια κρατημένος στην απομόνωση και δεν λύγισε.» Θα του δώσουμε τιμητική πλακέτα; Ή ένα δαχτυλίδι;

Θα σας πω την αλήθεια. Συχνά αναρωτιέμαι αν γνωρίζουμε έστω κι έναν από τους εκατό κορυφαίους ηγέτες της Εκκλησίας σήμερα.  Αναρωτιέμαι πόσοι απ’ αυτούς έχουν εμφανιστεί ποτέ στην τηλεόραση, μόνοι τους να εμφανιστούν στο κανάλι. Αναρωτιέμαι πόσοι από τους αγίους αυτής της γενιάς που ηγούνται, είναι «στη διακονία», όπως εμείς την ορίζουμε. Τι μέρα θα είναι εκείνη, όταν οι πρώτοι θα γίνουν έσχατοι και οι έσχατοι πρώτοι. Τι οικτρή απογοήτευση θα είναι για εκείνους για τους οποίους ο Κύριος λέει: «Εσείς πήρατε τον μισθό σας στο ακέραιο.» Πόσο θλιβερός θα φαίνεται εκείνος ο «μισθός» εκείνη την ημέρα!

7. Ο θρησκευτικός υποκριτής είναι κυνικός και σκεπτικιστής.

Όταν ο Ιησούς ήταν πάνω στον σταυρό, ο Μάρκος αναφέρει:
«Παρόμοια, μάλιστα, και οι αρχιερείς, εμπαίζοντας ο ένας προς τον άλλον, μαζί με τους γραμματείς, έλεγαν: Άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να τον σώσει· ο Χριστός, ο βασιλιάς τού Ισραήλ, ας κατέβει τώρα από τον σταυρό, για να δούμε και να πιστέψουμε…» (Μαρκ. 15/ιε’:31-32)

Κι όμως μερικοί από αυτούς τους ανθρώπους είχαν δει τον Ιησού να εκτελεί κάθε θεραπεία και απελευθέρωση που μπορεί να συλλάβει ανθρώπινος νους κι όμως δεν πίστεψαν. Ο τρόπος της Γραφής είναι πίστεψε και θα δεις. (Ιωαν. 11:40) Η πίστη δεν είναι επιλογή! Και για εκείνους που είναι αληθινοί εκζητητές, όταν βλέπουν τη δύναμη του Θεού, θα πιστέψουν. (Κοιτάξτε Ιωάν. 4:46-53)

Φυσικά, υπάρχουν πολλά παιδιά του Θεού σήμερα που αγαπούν τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, που ενστερνίζονται τη διακονία Του πλήρως, που ρέουν μέσα στα χαρίσματά Του και το χρίσμα, που πιστεύουν στα σημεία και τα τεράστια, αλλά που δεν είναι τίποτα άλλο παρά αφελείς. Γέμισαν από τις σύγχρονες χαρισματικές ανοησίες, και ξέρουν ότι η αφέλεια δεν είναι αρετή. Έχουν δει πάρα πολλές παραπλανητικές προβολές του Αγίου Πνεύματος και έχουν μπουχτίσει με δήθεν 'πλήρης πνέυματος' καταστάσεις. Στα μάτια τους μόνο ένας ανόητος θα πίστευε καθέναν που λέει: «Ο Θεός μου είπε» και «Ο Ιησούς θεράπευσε την παρωνυχίδα μου.»

Αλλά είναι κι άλλοι που είναι τόσο επιφυλακτικοί που πρέπει να κουράζουν τον Θεό. Είναι τόσο μη χαρισματικοί που για κάθε πρακτική πρόθεση πρέπει να γίνονται και αντιχαρισματικοί. (Στην πραγματικότητα μερικοί απ’ αυτούς είναι περήφανοι να αποκαλούνται αντιχαρισματικοί. Άλλοι πάλι απλά δίνουν δόξα στην «ισορροπία» τους.  Δεν είναι απλά διστακτικοί απέναντι στις υπερφυσικές εργασίες του Θεού, συχνά εμποδίζουν και αποφεύγουν το χέρι Του. Κι όμως ισχυρίζονται ότι είναι πρωταθλητές του Λόγου! Είναι ακούραστοι σταυροφόροι για την πλήρη εξάρτηση από τις Γραφές και τις Γραφές μόνο.

Κάτι όμως δεν κολλάει. Ισχυρίζονται ότι πιστεύουν σε όλα τα θαύματα της Βίβλου, αλλά τη στιγμή που αναφέρεται ένα σύγχρονο θαύμα, γίνονται εντελώς σκεπτικιστές για αν μπορεί να λάβει χώρα ένα τέτοιο πράγμα. Ισχυρίζονται ότι πιστεύουν ότι ο Θεός μιλούσε στον λαό Του «τότε, πολύ παλιά», αλλά ας πει κάποιος ότι ο Θεός του μίλησε σήμερα με όραση ή με φωνή και η θρησκευτική ομάδα των Αυτόκλητων Προστατών και Φρουρών της Αλήθειας αναλαμβάνουν δράση: «Αυτά τα πράγματα δεν είναι για σήμερα!»

Αναρωτιέμαι κάπως πώς αυτοί οι ειδικοί θα περνούσαν κατά την έξοδο από την Αίγυπτο (μαζική υστερία και παραισθήσεις;) ή στη διακονία του Ηλία (μια τυχαία αστραπή που δημιουργήθηκε από φωτιά;) ή μετά την ανάσταση του Ιησού (οι γυναίκες που Τον είδαν, υπέφεραν από διανοητική δυσαρμονία) ή στις μέρες του βιβλίου των Πράξεων (κανένας από τους προφήτες , ούτε καν ο Μωυσής, δεν μίλησε ποτέ με γλώσσες και είχαν βέβαια το Πνεύμα. Δεν υπήρξε γιατρός παρών να επιβεβαιώσει ότι η Δορκάς είχε πράγματι πεθάνει. Ο Παύλος προφανώς βρισκόταν κάτω από συναισθηματική φόρτιση, όπως υπέφερε και από υπερκόπωση και αφυδάτωση όταν ισχυρίστηκε ότι του εμφανίστηκε άγγελος πάνω στο πλοίο. Μερικοί από εμάς δεν θα πιστεύαμε να ήμασταν τότε εκεί!

Οι θρησκευτικοί υποκριτές είπαν: «Αν ήμασταν στις ημέρες των πατέρων μας, δεν θα είχαμε συμμετοχή μαζί τους στο αίμα των προφητών.» (Ματθ. 23:30). Κι όμως απέρριψαν τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και παρέδωσαν τον Ιησού να σταυρωθεί. Ήταν ακριβώς όπως οι πατέρες τους, εχθρικοί στην προφητική φωνή.

Μερικοί από μας κάνουμε το ίδιο πράγμα. Λέμε: «Ω! Τις μέρες της Μεγάλης Αφύπνισης, ή της Αναζωπύρωσης στην Ουαλία  ή στην οδό Αζούζα» (όποια κι αν είναι η προτίμησή μας). «Εκείνες οι ημέρες πρέπει να ήταν υπέροχες.» Μόλις όμως ο Θεός αρχίζει να κάνει κάτι κάπως παρόμοιο μ’ εκείνες τις μέρες, αντιδρούμε αμέσως. «Αυτό δεν μπορεί να είναι το Πνεύμα!»
Ένας μη χαρισματικός ποιμένας κάποτε μου περιέγραψε το δόγμα του λέγοντας: «Αν αυτό δεν υπάρχει στη Βίβλο, εμείς δεν το πιστεύουμε.» Μπήκα στον πειρασμό να απαντήσω: «Η προσέγγισή μου είναι λίγο διαφορετική. Αν αυτό βρίσκεται μέσα στη Βίβλο, εγώ το πιστεύω!»  Υπάρχει μία αντίθεση εδώ.

Είναι ένα πράγμα το να ασκείς σοφία, να δοκιμάζεις συγκλονιστικές μαρτυρίες και να ερευνάς ασυνήθιστους ισχυρισμούς. Αλλά μία σκεπτικιστική, θρησκευτική συμπεριφορά είναι εντελώς αντίθετη με το πνεύμα της Βίβλου, ενός βιβλίου που μιλάει για το ακατόρθωτο., ενός βιβλίου που μιλάει για το υπερφυσικό, ενός βιβλίου που μιλάει για τεράστια και σημεία. Στην πραγματικότητα, μπορείς να συνοψίσεις το πνεύμα της εποχής της Καινής Διαθήκης με τα λόγια: «Όλα είναι δυνατά σ' αυτόν που πιστεύει.»(Μαρκ.9:23), όχι σ’ αυτόν που υποτιμά.

8. Ο θρησκευτικός υποκριτής δημιουργεί δεσμά αντί για ελευθερία.

Η θρησκεία του υποκριτή είναι επιφανειακή όχι της καρδιάς. Ο υποκριτής γίνεται πιο «πνευματικός» κάνοντας περισσότερους κανόνες. Η θρησκεία του είναι γεμάτη από καταλόγους με «κάνε αυτό» και «μην κάνεις εκείνο» και μετρά τον εαυτό του (και τους άλλους) με την εξωτερική συμπεριφορά και με αυταρχικά μέτρα και σταθμά. Λέει στους ανθρώπους τι να κάνουν χωρίς να τους φέρνει σε επαφή με Εκείνον που μόνο Εκείνος μπορεί να τους δώσει τη δύναμη να το κάνουν. Αυτό δεν είναι το ευαγγέλιο!

Αντί να ενθαρρύνουμε τους πιστούς να υπηρετούν τον Κύριο από αγάπη και αφιέρωση, η υποκριτική θρησκεία φέρνει τα παιδιά του Θεού κάτω από δεσμά σε φόβο. Και δεν είναι ο φόβος του Κυρίου, εκείνο το υγιές δέος και ο σεβασμός για έναν πανάγιο Θεό, που έχει τη δύναμη να σώσει ή να καταστρέψει. Αντίθετα, είναι ο φόβος που έχει ένας σκλάβος για έναν απρόβλεπτο, σκληρό αφέντη. Μία λάθος κίνηση και τελείωσες!

Ήταν ιδιαίτερα στους Γαλάτες που έγραψε ο Παύλος για το πρόβλημα του νομικισμού. Ήθελε να το καταλάβουν πλήρως ότι «επειδή είστε γιοι, ο Θεός έστειλε το Πνεύμα τού Υιού του στις καρδιές σας, το οποίο κράζει: Αββά, Πατέρα. Ώστε, δεν είσαι πλέον δούλος, αλλά γιος· αν, όμως, είσαι γιος, είσαι και κληρονόμος τού Θεού διαμέσου τού Χριστού.» (Γαλ. 4/δ:6-7) Είμαστε παιδιά στη μεγάλη οικογένεια του Θεού!

Ο θρησκευτικός υποκριτής δεν μπορεί να το πιάσει αυτό. Επιμένει να φορτώνει τους ελέγχους του και τις συνήθειές του στις πλάτες των άλλων πιστών. Βάζει βαρύ ζυγό στους ώμους τους. Είναι ένας ανθρώπινος ζυγός, σε αντίθεση με εκείνον που έχει γεννηθεί από τον Θεό και συνθλίβει εκείνους που τον φορούν.

Ο Ματθαίος γνώριζε πώς ήταν να συναλλάσσεσαι με υποκριτές ηγέτες και ξεκαθάρισε τα πράγματα στο Ευαγγέλιο του. Στο τέλος του κεφαλαίου 11, αναφέρει αυτά τα όμορφα λόγια του Κυρίου:
«Ελάτε σε Μένα όλοι όσοι κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι, και Εγώ θα σας αναπαύσω. Σηκώστε επάνω σας τον ζυγό Μου, και μάθετε από Μένα· επειδή, είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά· και θα βρείτε ανάπαυση μέσα στις ψυχές σας. Επειδή, ο ζυγός Μου είναι καλός, και το φορτίο Μου ελαφρύ.» (Ματθ. 11/ια’:28-30)

Παρατηρήστε όμως τι ακολουθεί στην αρχή του κεφαλαίου 12/ιβ’:
ΚΑΤΑ τον καιρό εκείνο, σε ημέρα Σαββάτου, ο Ιησούς πορευόταν διαμέσου των σπαρτών· και οι μαθητές του πείνασαν, και άρχισαν να κόβουν στάχυα και να τρώνε. Και βλέποντας αυτό οι Φαρισαίοι, Του είπαν: Δες, οι μαθητές Σου κάνουν ό,τι δεν επιτρέπεται να γίνεται το Σάββατο.» (12:1-2)

Οι Φαρισαίοι είχαν έναν διαφορετικό ζυγό! Δεν κουβαλούσαν το φορτίο του Κυρίου. Είχαν γονατίσει από το βάρος των δικών τους κανονισμών και σκανδαλίζονταν από την αληθινή ελευθερία που ο Ιησούς και οι μαθητές Του απολάμβαναν. Και ήθελαν να φέρουν και όλους τους υπόλοιπους  σε δεσμά όπως ήταν αυτοί.

Ο Ιησούς πρόσφερε ανάπαυση, εκείνοι πρόσφεραν κανόνες. Σήκωσε τα βάρη των κουρασμένων. Εκείνοι φόρτωναν περισσότερα βάρη. Ο Ιησούς ήταν πράος και ταπεινός στην καρδιά. Εκείνοι ήταν γεμάτοι κρίση και σκληροκαρδία. Ο Ιησούς εργαζόταν στους ανθρώπους από μέσα προς τα έξω. Εκείνοι ξεκινούσαν από το εξωτερικό και ποτέ δεν έμπαιναν μέσα. Μόνο η χάρη μπορεί να αλλάξει την καρδιά!

Και όταν η καρδιά σου ελευθερωθεί, όταν κουβαλάς το βάρος του Κυρίου, μπορείς να υπηρετήσεις με χαρά και να θυσιάσεις και να υποφέρεις. Θα κάνεις οτιδήποτε, οποτεδήποτε για τον Ιησού. Μπορείς να εργάζεσαι μέρα και νύχτα και ακόμα να βρίσκεσαι σε ανάπαυση. Όπως είπε ο Ιωάννης: «Οι εντολές Του δεν είναι βαριές» ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να θυσιάσουμε τη ζωή μας. Αλλά ο υποκριτής δεν βρίσκεται ποτέ σε αληθινή ανάπαυση. Η θρησκεία του είναι καταπιεστική και βαριά. Κουβαλά λάθος ζυγό.

Τι γίνεται με σένα; Ποιανού ζυγό κουβαλάς; Ποιανού ζυγό φοράς;  Σε όλους όσους είναι κουρασμένοι και φορτωμένοι, ο Ιησούς λέει ακόμα: «Ελάτε σε Μένα.»

Μέρος 3ο