• Wide screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Increase font size
  • Decrease font size
  • Default font size
  • default
  • style1
  • style2
  • style3

ΤΑ 10 ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (4o) Εκτύπωση E-mail
Paul Washer

-ΤΑ 10 ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (4ο)-     Paul Washer

Το όγδοο αδίκημα: Σιωπή στον διαχωρισμό.

Υπάρχει κενό σοβαρής διδασκαλίας για τον αγιασμό. Αγαπητέ μου φίλε, όλοι συμφωνούν με τη γενική διδασκαλία για τον αγιασμό. Ας είμαστε άγιοι. Πρέπει να γίνουμε πιο άγιοι. Ας κάνουμε ένα συνέδριο αγιασμού. Όταν όμως γίνεσαι συγκεκριμένος για το τι σημαίνει αυτό, τότε ξεσπά θύελλα.

«Ζητείτε ειρήνην μετά πάντων», μας λέει ο συγγραφέας της προς Εβραίους, «και τον αγιασμόν, χωρίς του οποίου ουδείς θέλει ιδεί τον Κύριον.»44(Εβρ.12:14)

Το πιστεύουν όλοι αυτό; Λέτε: «Αδελφέ Πωλ, έχουμε κατηγορηθεί τόσο συχνά ότι διδάσκουμε, ξέρεις, έργα θρησκείας.» Ακούστε με. Ακούστε. Πάει πάλι πίσω στην αναγέννηση και την πρόνοια του Θεού. Αν ο Θεός αλλάζει στ’ αλήθεια έναν άνθρωπο, θα συνεχίσει να εργάζεται σ’ εκείνον τον άνθρωπο μέσω της διδασκαλίας και της ευλογίας και της επίπληξης και της πειθαρχίας. Θα δει σ’ αυτό ότι το έργο που Εκείνος άρχισε, θα το τελειώσει. Και γι’ αυτό λέει ο συγγραφέας: «και τον αγιασμόν, χωρίς του οποίου ουδείς θέλει ιδεί τον Κύριον.» (Εβρ.12:14)

Γιατί; Διότι αν δεν υπάρχει αύξηση στον αγιασμό, ο Θεός δεν εργάζεται στη ζωή σου. Αν δεν εργάζεται στη ζωή σου, είναι επειδή δεν είσαι παιδί.

Κοίταξε τη διαφορά μεταξύ του Ιακώβ και του Ησαύ. «Τον Ιακώβ ηγάπησα, τον δε Ησαύ εμίσησα.» (Ρωμ.9:13) Κι όμως ο Θεός εκπλήρωσε όλες Του τις υποσχέσεις και στους δυο. Ο Ιακώβ ευλογήθηκε. Ο Ησαύ ευλογήθηκε. Πώς εκδήλωσε ο Θεός τις κρίσεις Του και την οργή Του ενάντια στον Ησαύ και την αγάπη Του προς τον Ιακώβ; Θα σας πω πώς. Άφησε τον Ιακώβ να παρεκτραπεί. Άφησε τον Ησαύ να παρεκτραπεί, χωρίς έργο πειθαρχίας, χωρίς έργο ευσέβειας, τίποτα. Αλλά χτυπούσε τον Ιακώβ μέχρι θανάτου κάθε μέρα στη ζωή του.

Η στοργική πειθαρχία, η διόρθωση του Θεού να μας φέρει σε αγιασμό.

Υπάρχει τόση πολλή διδασκαλία πάνω σ’ αυτό, αλλά θα πω το εξής: «Σας παρακαλώ λοιπόν, αδελφοί, διά των οικτιρμών του Θεού, να παραστήσητε τα σώματά σας θυσίαν ζώσαν, αγίαν…»  (Ρωμ.12:1) και μετά πάει στο 2.

Τα σώματά σας. Γιατί λέει «σώμα»; Νομίζω για να αποφύγει όλη αυτή τη σούπερ πνευματικότητα.

«Λοιπόν, έχω δώσει στον Ιησού την καρδιά Μου κι εσύ δεν μπορείς να κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του.» Λοιπόν, για να είμαστε αντικειμενικοί, μπορείς να κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του. Ο Ιησούς ποτέ δεν είπε ότι δεν μπορείς να κρίνει ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του. Είπε ότι μπορείς. «Από των καρπών αυτών θέλετε γνωρίσει αυτούς.» (Ματθ. 7:20)

Κι αν νομίζετε ότι Του έχετε δώσει την καρδιά σας, τότε Εκείνος θα έχει το σώμα σας. Και θα σας πω το γιατί. Η καρδιά, φίλε μου, δεν είναι κάποιος μυς που αντλεί αίμα ή κάποιο αποκύημα της φαντασίας ενός ποιητή. Αναφέρεται στην ίδια την ουσία ή τον πυρήνα του είναι σου. Μη μου πεις ότι ο Ιησούς κατέχει την ίδια την ίδια την ουσία και τον πυρήνα του είναι σου και δεν επηρεάζει το σώμα σου. Απλά δεν γίνεται αυτό. Κι έτσι τι κάνουμε εμείς; Πάμε μεσ’ τις Γραφές, τι, νομικιστικά; Όχι. Βγάζοντας συμπεράσματα; Όχι. Στέκοντας απλά στις εντολές της Γραφής. Για ποιο πράγμα;

Δεν συμφωνώ σε όλα που λένε οι Συντηρητικοί, αλλά αγαπώ τους Συντηρητικούς κι ένας απ’ τους λόγους που τους αγαπώ, είναι επειδή πιστεύω ότι ειλικρινά έκαναν προσπάθεια να υποτάξουν τα πάντα στη ζωή τους κάτω από την κυριότητα του Ιησού Χριστού. Το μυαλό τους. Επειδή έγραψαν βιβλία 800 σελίδων για το πώς πρέπει να σκεφτόμαστε σύμφωνα με τις Γραφές. Τι δεν πρέπει να μπει μέσα στο μυαλό μου σύμφωνα με τις Γραφές; Τι να κάνω με τα μάτια μου; Τι πρέπει να μπαίνει μέσα σ’ αυτά τα αφτιά και τι δεν πρέπει να μπαίνει; Πώς να τιθασεύσεις τη γλώσσα; Ποια πρέπει να είναι η κατεύθυνση στη ζωή μου; Και ναι! Θα σε τρομάξω έως θανάτου. Πώς πρέπει να ντύνομαι;

Τώρα. Εδώ θα είμαι προσεκτικός. Δεν θέλω να βγάζω συμπεράσματα και πράγματα. Αγαπητέ μου φίλε, η γυναίκα μου το θέτει ως εξής. Αν το ντύσιμό σου είναι η κορνίζα για το πρόσωπό σου από το οποίο η δόξα του Χριστού ξεπηδάει, είναι του Θεού. Αλλά αν το ντύσιμό σου είναι κορνίζα για το σώμα σου, είναι αισθησιακό και ο Θεός το μισεί. Φτάνει;

Δεν μπορώ να αναλύσω τα πάντα για τον αγιασμό και ο αγιασμός δεν είναι απλά μία εξωτερική έκφραση, αλλά έχουμε καταντήσει να είμαστε ένας λαός που χρησιμοποιεί την εσωτερική εργασία του Πνεύματος σαν δικαιολογία για να πούμε ότι τίποτα δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί εξωτερικά. Κι αυτό δεν είναι αλήθεια.

Μερικοί από εσάς, νεαροί, ίσως κράζετε περισσότερο απ’ ότι κάνω εγώ για να σας γεμίσει το Πνεύμα του Θεού και να εργαστεί μέσα σας, αλλά φτάνει μισή ώρα τηλεόραση για να Τον λυπήσεις και να πάει μίλια μακριά. 99% καθαρός, 1% οχετός, δεν πίνω.

Μια φορά πάλευα και ο Λέοναρντ Ράβενχιλ μιλούσε με ένα αγαπητό μου φίλο που έλεγε: «Αδελφέ Λέοναρντ, ένας νεαρός, ο αδελφός Πωλ, πραγματικά παλεύει.» Και έστειλε ένα φυλλάδιο. Ακόμα έχω αυτό το φυλλάδιο. Ποτέ, ποτέ δεν θα το αποχωριστώ. Έλεγε: «Άλλοι μπορούν, εσείς δεν μπορείς.» Δεν συμφωνώ αναγκαστικά με όλα.

Νεαρέ, άκουσέ με. Εγώ δεν πηγαίνω σε πολυκαταστήματα. Δεν πηγαίνω, όχι γιατί είμαι πιο άγιος από σένα. Επειδή ξέρω τι είμαι.

Υπάρχει η ιστορία ενός από τους καλύτερους, μεγαλύτερους βιολιστές στην Ευρώπη, που έπαιζε το τελευταίο του κονσέρτο, γέρος πια. Κι όταν τελείωσε ένας νεαρός πλησίασε τον βιολιστή και του είπε: «Κύριε, θα έδινα τη ζωή μου για να παίξω όπως εσείς.» Και ο ηλικιωμένος άντρας είπε; «Γιε μου, έχω δώσει τη ζωή μου για να παίζω σαν εμένα.»

«Θέλω τη δύναμη του Θεού στη ζωή μου.» Τότε κάτι πρέπει να φύγει. «Θέλω να Τον γνωρίσω.» Τότε κάποιος αποχωρισμός πρέπει να λάβει χώρα.

Να σου πω κάτι, νεαρέ, όλοι τρέχουν τριγύρω, σε όλα τα μικρά ησυχαστήριά τους και όλα τα συνέδριά τους και να μαζεύονται με ομαδικές αγκαλιές και να ψάλλουν «Κουμπαγιά» και όλα τ’ άλλα. Ίσως χρειαστεί να μείνεις μόνος στην έρημο με τον Θεό και να νηστέψεις επτά μέρες στα γόνατά σου, μελετώντας το βιβλίο των Ψαλμών, να μείνεις μόνο με τον Θεό, ανήκοντας σ’ Εκείνον.

Το να είσαι άνθρωπος του Θεού, υπάρχει εκεί μία αίσθηση που μερικές φορές ακόμα και η γυναίκα σου, που είναι από τη σάρκα σου, είσαι ένα μ’ αυτήν, σε κοιτάζει στα μάτια και ξέρει ότι δεν μπορεί να πάει εκεί που πας εσύ.

Υπάρχει σιωπή στον διαχωρισμό. Νομίζω. «Μη ομοζυγείτε με τους απίστους· διότι τίνα μετοχήν έχει η δικαιοσύνη με την ανομίαν;» Καμία. «Ή τίνα δε κοινωνίαν το φως προς το σκότος;» (Β’ Κορ. 6:14) Καμία. Το σκότος είναι το αντίθετο της αποκάλυψης του Θεού. Και τι συμφωνία ο Χριστός με τον Βελίαλ; Καμία. Ή τι κοινό έχει ο πιστός με τον άπιστο; Κανένα.

Λέει: «Εξέλθετε εκ μέσου αυτών.» (Β’ Κορ. 6:17) Να εξέλθετε από τι; Να εξέλθετε εκ μέσου της ανομίας, του σκότους, των σατανικών τεχνασμάτων και της ζωής και της κοσμικότητας του απίστου. Εξέλθετε απ’ αυτά.

Έχω ένα ένατο αδίκημα κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για μένα ως πιο μεγάλος με μια νεαρή οικογένεια. Δεν παντρεύτηκα μέχρι τα 30. Η γυναίκα μου είχε κάτι σαν μικρό όγκο στο κεφάλι τα πρώτα οχτώ χρόνια. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε παιδιά κι έπειτα, ω, δόξα στον Θεό, γεννήθηκε ένα παιδί και μετά άλλο και μετά άλλο και μετά, ποιος ξέρει;

Η ψυχολογία και η κοινωνιολογία έχουν αντικαταστήσει τις Γραφές όσον αφορά την οικογένεια. Αγαπητέ μου φίλε, ποιμένες, ηγέτες, σκεφτείτε το αυτό. Οι εκκλησίες μας ή οι κυριακάτικες συναθροίσεις μας – καλύτερα να ειπωθεί – είναι τόσο διακοσμητικές. Απλά επειδή φαίνεται να είναι όμορφη η λατρεία και το κήρυγμα πήγε καλά και οι άνθρωποι φαίνεται να συγκινούνται, αυτό δεν είναι απόδειξη. Θα σας πω ποια είναι η απόδειξη. Το σπίτι, οι γάμοι, οι οικογένειες.


Κριταί 17:6 -> «Κατ' εκείνας τας ημέρας δεν ήτο βασιλεύς εν τω Ισραήλ· έκαστος έπραττεν ό,τι εφαίνετο εις αυτόν ορθόν

Αν μιλάω σε ανθρώπους επειδή μιλάω με όλους, ανακαλύπτω έναν ευσεβή άνθρωπο που έχει αναθρέψει ευσεβή παιδιά και πάω και κολλάω πάνω του. Αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις ξέρετε τι ανακαλύπτω; Αυτά που λένε οι άνθρωποι με τους οποίους μιλάω στην εκκλησία, είναι όλα ανοησίες και κοινωνιολογία και τούτο και το άλλο, ό,τι φαίνεται σωστό στα μάτια τους και δεν μπορούν να δώσουν ένα βιβλικό εδάφιο. Αλλά κάθε τόσο βρίσκω έναν άνδρα ή μία γυναίκα που αφιερώνονται να φτιάξουν μια οικογένεια σύμφωνα με τη Γραφή και η διαφορά είναι συγκλονιστική. 

Όταν βρίσκομαι στο αεροπλάνο, μ’ αρέσει να κάνω το εξής. Άνθρωποι κάθονται δίπλα μου και θα πουν: «Με τι ασχολείστε;»

Θ’ απαντήσω: «Ω, είμαι σύζυγος.»

Κι αυτοί συνεχίζουν: «Ω, με τι άλλο ασχολείστε;»
«Ω, είμαι πατέρας.»
«Με τι άλλο ασχολείστε;»
«Λοιπόν, αν μου μένει καθόλου χρόνος, κηρύττω λίγο.»

Τι σημασία έχει για έναν άντρα αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο και χάσει την οικογένειά του; Να σας το θέσω ως εξής: Πάνω σε τι βασίζεται η ανατροφή των παιδιών σου και η αγάπη για τη γυναίκα σου; Πάνω σε τι; Αν δεν μπορείς να αρχίσεις να πηγαίνεις στη Γραφή τώρα αμέσως και να παίρνεις κομμάτια και να μου δείξεις πώς είναι θεμελιωμένη η οικογένειά σου πάνω σ’ αυτά, μπορώ να διαβεβαιώσω ότι είσαι αιχμάλωτος της ψυχολογίας, της κοινωνιολογίας, στα καπρίτσια και στα ψέματα αυτού του αιώνα.

Βλέπεις, δεν έχεις το δικαίωμα, δεν έχει καμία εξουσία, κύριε, διαχωρίζεις τον Λόγο του Θεού.


Κοίτα στη Γένεση 18:19 -> «επειδή γνωρίζω αυτόν ότι θέλει διατάξει προς τους υιούς αυτού και προς τον οίκον αυτού, μεθ' εαυτόν, και θέλουσι φυλάξει την οδόν του Κυρίου, διά να πράττωσι δικαιοσύνην και κρίσιν, ώστε να επιφέρη ο Κύριος επί τον Αβραάμ τα όσα ελάλησε προς αυτόν.»  Τι όμορφο πράγμα!

Και ακούστε το εδάφιο στην προς Ρωμαίους κεφ. 12:1-2. Λοιπόν στο εδάφιο 2 μας λέει ότι το θέλημα του Θεού είναι τέλειο. Έτσι αν ποτέ σου εμφανιστεί η ιδέα ως ανθρώπου του Θεού: «Θυσιάζω την οικογένειά μου για χάρη της διακονίας», σου λέω, είσαι ένας διπρόσωπος ψεύτης. Θυσιάζεις την οικογένειά σου για χάρη της μικρής βασιλείας που προσπαθείς να χτίσεις επειδή το θέλημα του Θεού είναι τέλειο. Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει να αθετήσω το θέλημα του Θεού όσον αφορά την οικογένειά μου για να εκπληρώσω το θέλημα του Θεού που αφορά τη διακονία. Ο Θεός δεν σε έχει ανάγκη. Επιθυμεί να είσαι υπάκουος, να είσαι υπάκουος.

Θέλω απλά να σας δώσω δύο παραδείγματα. Είναι όπως όταν κάποιος με ρώτησε μια φορά: «Αδελφέ Πωλ, είσαι ενάντια στον ευαγγελισμό;»

Είπα: «Ναι και όχι. Δεν είμαι ενάντια στον βιβλικό ευαγγελισμό, αλλά είμαι ενάντια στον τρόπο που τον κάνετε.»


«Είσαι ενάντια στο Κυριακό σχολείο και στις ομάδες νεολαίας;»
«Ναι και όχι.» Θέλω να σας εξηγήσω κάτι. Για μερικούς από σας δεν λέω αρκετά και για μερικούς λέω πάρα πολλά. Θέλω μόνο να χρησιμοποιήσω αυτά τα δύο πράγματα για να σας δείξω τι κάνουμε λάθος.

Κυριακό σχολείο. Δεν έχει σημασία σε τι δόγμα ανήκεις. Αν είσαι μέρος ενός δόγματος που είναι οργανωμένο, μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι το δόγμα σου ξοδεύει πολλά εκατομμύρια δολάρια για υλικό Κυριακού σχολείου, πολλά εκατομμύρια δολάρια για συνέδρια για να διδάξει δασκάλους πώς να διδάσκουν στο Κυριακό σχολείο, να κάνουν τα πάντα για να προωθήσουν το Κυριακό σχολείο. Ξέρω ότι είναι αλήθεια.

Να σας ρωτήσω. Πόσα χρήματα ξοδεύει το δόγμα σου και πόσα συνέδρια κάνει και πόσες ώρες για να διδάξει τους πατέρες να διδάξουν τα παιδιά τους; Τώρα το καταλάβατε, έτσι δεν είναι; Ο Θεός δεν έχει ένα σχέδιο Β. Έχει ένα σχέδιο Α. Παρακάμπτεις το σχέδιο Α, το σχέδιο Β δεν λειτουργεί.

Τώρα δεν λέω ότι τα παιδιά δεν μπορούν να μαζευτούν σε ομάδες και να κατηχηθούν ή να διδαχτούν, αλλά αν αυτό αρχίσει ποτέ να παραγκωνίζει τη διακονία του γονιού στο σπίτι, τότε κάντε το κομμάτια.

Βλέπετε τι λέω; Κοιτάξτε μόνο αυτό το μικρό παράδειγμα. Τα πάντα για το Κυριακό σχολείο, τα πάντα για το Κυριακό σχολείο! Αλλά δεν υπάρχει σχεδόν κανένα συνέδριο σ’ όλη τη χώρα που να διδάσκει τους άντρες πώς να διδάξουν τα παιδιά τους. Και ο περισσότερος χρόνος μέσα στο Κυριακό σχολείο δεν είναι τίποτα περισσότερο από ψυχαγωγία, επειδή ο δάσκαλος του Κυριακού σχολείου δεν έχει την εξουσία να πειθαρχήσει το παιδί σου. Ακόμα κι αν το είχαν, δεν θα το έκαναν, γιατί δεν πιστεύουν σ’ αυτό.

Αυτό είναι ένα μικρό παράδειγμα. Ας κοιτάξουμε τις ομάδες νεολαίας. «Λοιπόν, η νεολαία πρέπει να μαζεύεται. Ξέρεις, έχει ανάγκη να μαζεύεται.» Εντάξει, λοιπόν, ας κοιτάξουμε στις Παροιμίες 13:20 «Ο περιπατών μετά σοφών θέλει είσθαι σοφός· ο δε σύντροφος των αφρόνων θέλει απολεσθή

Ποιος σας είπε ποτέ ότι η νεολαία πρέπει να μαζεύεται; Ποιος σας το είπε αυτό ποτέ; Θα σας πω ποιος σας το είπε. Οι ψυχολόγοι του 1960. Το χάσμα των γενεών. Η νεολαία πρέπει να είναι μαζί με τους ενήλικες έτσι ώστε να σταματήσουν να συμπεριφέρονται σαν αφελείς ανόητοι και να μπουν στην ενηλικίωση και να αποτινάξουν την ανοησία που οδηγεί στην καταστροφή.

Τώρα δεν λέω να μη μαζεύετε τους νέους μαζί, αλλά σας συμβουλεύω αν το κάνετε, να έχουν όλοι τους γονείς τους εκεί.

Και θα πείτε: «Λοιπόν, τι θα γίνει με τους χαμένους νέους που μπαίνουν μέσα στην εκκλησία;» Λοιπόν, τι βλέπουν τώρα; Οι χαμένοι νέοι έρχονται στη χριστιανική νεολαία μέσα στην εκκλησία και βλέπουν σχεδόν το ίδιο πράγμα που βλέπουν στο σπίτι τους, χωρίς γονείς, παιδιά να διδάσκουν παιδιά.

Τι θα γινόταν όμως αν οι χαμένοι νέοι έρχονταν μέσα στην εκκλησία σας και έβλεπαν τα παιδιά εκεί, τη νεολαία με μια στοργική, θαυμάσια σχέση μαζί με τους γονείς τους και έλεγαν: «Ω! Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο πριν. Ο πατέρας του, κοίταξέ τον. Αγαπάει… Εννοώ, αγαπάει τον πατέρα του. Εννοώ, κοίταξε… Έτσι είναι αυτός ο Χριστιανισμός;»

Βλέπεις, αγαπητέ μου φίλε, ας πούμε… Εγώ δεν είμαι γιατρός, αλλά ένας άνθρωπος έρχεται σε μένα με μέτωπο που αιμορραγεί  και λέει: «Αδελφέ Πωλ, έχω πάει παντού. Κανένας δεν μπορεί να διαγνώσει το πρόβλημά μου.» Και λέω εγώ: «Λοιπόν, δεν είμαι γιατρός, αλλά σε παρακολουθώ για 24 ώρες.» Και παρατηρώ ότι κάθε φορά που η ώρα χτυπά ακριβώς, αν χτυπά μία, χτυπάει το κεφάλι του με ένα τούβλο μια φορά. Αν χτυπήσει δύο, χτυπάει στο κεφάλι δύο φορές μ’ ένα τούβλο. Αν χτυπήσει 12, χτυπάει δώδεκα φορές στο κεφάλι μ’ ένα τούβλο. Αφότου το παρατήρησα αυτό, προσεκτικά, παίρνοντας σημειώσεις για 24 ώρες, έρχομαι σ’ αυτόν και του λέω: «Ξέρεις, νομίζω ότι εξακρίβωσα το πρόβλημά σου. Δεν είμαι γιατρός, αλλά νομίζω ότι εξακρίβωσα το πρόβλημά σου.»


Είναι θλιβερό αυτό ανάμεσά μας, εκκλησία! Γιατί τα παιδιά σας κάνουν αυτά που κάνουν; Είναι όπως ένα ηλικιωμένο αγαπητό άγιο, που κάποιος τον ρώτησε μια φορά… Δεν άφηνε τον έφηβο γιο του να βγει με μια κοπέλα και να είναι μόνοι τους κάπου. Και είπαν: «Δεν εμπιστεύεσαι τον γιο σου;» Εκείνος είπε: «Όχι, δεν εμπιστεύομαι τον γιο μου. Τι θα σ’ έκανε ποτέ  να το νομίζεις αυτό; Δεν εμπιστεύομαι τον μπαμπά του. Δεν θα έβαζα τον πατέρα του μόνο με μία γυναίκα που δεν ήταν η σύζυγός του κι έχω πολλά περισσότερα να χάσω απ’ ότι ένα αγόρι. Εγώ έχω πολύ περισσότερο έλεγχο της θέλησής μου απ’ ότι ένας έφηβος με ξέφρενες ορμόνες. Τι θα σ’ έκανε ποτέ να νομίσεις ότι θα το έκανα αυτό;»

Παρακάμπτουμε κάθε βιβλική αρχή κι έπειτα αναρωτιόμαστε γιατί όλα είναι ακατάστατα.

Τέλος, ας γυρίσουμε γρήγορα μαζί στην Α’ Τιμοθέου. Άκουγα πριν μερικούς μήνες όλα αυτά τα φρικιαστικά πράγματα που συμβαίνουν στη… (δεν ξέρω πώς να τους αποκαλέσεις πλέον) προεδρία, δημοκρατία, χώρα, δεν είμαι στ’ αλήθεια σίγουρος, σοσιαλιστική πολιτεία- και είχα τέτοιο βάρος καθώς καθόμουν εκεί και άκουγα κι έλεγα: «Ω Θεέ μου, τι μπορώ να κάνω; Θα μπορούσα, τώρα αμέσως, Κύριε, ειλικρινά με όλα αυτά που είναι μέσα μου να πηδήσω στη μέση της φωτιάς. Αν υπάρχει ένας ωρυόμενος ρινόκερος, εγώ θα πηδήξω μπροστά του. Μόνο πες μου τι να κάνω. Θέλεις να πάω στην Ουάσινγκτον και να σταθώ απλά μπροστά στον Λευκό Οίκο και να το κηρύξω μέχρι να με ρίξουν στη φυλακή; Κουράστηκα να κηρύττω σε Χριστιανούς και σε εκκλησίες και σ’ όλα αυτά. Θεέ μου, μόνο… Η χώρα πάει στην κόλαση. Μόνο πέταξέ με. Τι με θέλεις να κάνω; Μόνο πέταξέ με σ’ αυτούς.


Εδάφιο 1 κεφ.4: «Το δε Πνεύμα ρητώς λέγει ότι εν υστέροις καιροίς θέλουσιν αποστατήσει τινές από της πίστεως,»  


Α’ Τιμοθέου 4:1 «προσέχοντες εις πνεύματα πλάνης και εις διδασκαλίας δαιμονίων.»


Προχωράει βασικά και λέει στον νεαρό Τιμόθεο ότι η κόλαση θα φέρει χαλάρωση στον πολιτισμό, ότι όλα απλά θα τρελαίνονται, οι άνθρωποι σαν θηρία.

Ήμουν με τον Κόνραντ Εμ-μπέουε πριν μερικούς μήνες και τον άκουσα να κηρύττει. Τον αποκαλούν σωστά «Σπέρτζον της Αφρικής». Αν έχεις την ευκαιρία να τον ακούσει, άκουσέ τον. Είναι ένας από τους αγαπημένους μου κήρυκες στον κόσμο. Και είπε το εξής: Είπε: «Στην Αφρική δεν φοβόμαστε πλέον τα θηρία. Δεν τρέχουμε μακριά από τα θηρία. Φοβόμαστε τους ανθρώπους και τρέχουμε μακριά από τους ανθρώπους.» Μιλούσε, φυσικά για την εξαχρείωση.

Αλλά εδώ είπε ότι: «Ο κόσμος θα αποστατήσει, Τιμόθεε!» Τι του λέει να κάνει; Εδάφιο 6: «Ταύτα συμβουλεύων εις τους αδελφούς, θέλεις είσθαι καλός διάκονος του Ιησού Χριστού, εντρεφόμενος εν τοις λόγοις της πίστεως.»

Και ακριβώς εκεί σ’ αυτό τα εδάφιο άρχισε να μου ξεκαθαρίζεται. Πωλ, ναι. Ο κόσμος έχει χάσει το μυαλό του. Όλα αυτά θα συμβούν. Είναι κάτω από την πρόνοιά Μου, αλλά άκουσέ Με. Εδώ πρέπει να είναι η αντίδρασή σου, εν τω μέσω όλου αυτού του ξεσπάσματος της χαλάρωσης της κόλασης, στη μέση της αποστασίας, στη μέση του διωγμού. Εδώ είναι αυτό που πρέπει να κάνεις. Να τρέφεσαι συνεχώς με τα λόγια της πίστης.

Θέλουμε πάντα να τρέχουμε εκεί έξω και να κάνουμε κάτι. Θέλουμε να φτιάξουμε κάτι. Ο Θεός ψάχνει ανθρώπους με χαρακτήρα, ευγενικούς, μάχαιρες. Πρώτ’ απ’ όλα, γιε μου, να «…εντρυφάς εν τοις λόγοις της πίστεως και της καλής διδασκαλίας, την οποίαν παρηκολούθησας.»

Αυτό το «παρηκολούθησας» είναι πολύ σημαντικό. Νομίζω ότι μας δείχνει ότι μία απλή διανοητική μελέτη της Γραφής δεν θα πετύχει τον σκοπό που έχει ο Θεός για τους ανθρώπους Του. Πρέπει να τον υπακούσουν. Πρέπει ν’ αρχίσουν να τον ακολουθούν. Δεν μπορείς να μάθεις διδασκαλία καλά μέχρι να ακολουθήσεις τη διδασκαλία που μαθαίνεις.


Κι έπειτα λέει το εξής: Λέει: «Τους δε βεβήλους και γραώδεις μύθους παραιτού…»

Αγαπητέ μου φίλε, να σου πω κάτι. Όλο αυτό το προσωπικό της Αναδυόμενης Εκκλησίας, μεγάλο μέρος από το προσωπικό της Αύξησης της Εκκλησίας, δεν είναι παρά ένα μάτσο αγοράκια που θέλουν να παίζουν εκκλησία χωρίς τη δύναμη του Θεού στη ζωή τους. Και θα παραμείνω στη θέση αυτή.

Είναι λιγότερο από τον Δαβίδ να προσπαθεί να χωρέσει μέσα στην πανοπλία του Σαούλ. Αντιθέτως. Όσο περισσότερο εμπιστεύεσαι σε βραχίονα σαρκός, τόσο λιγότερο θα δεις τη δύναμη του Θεού. Λέει το εξής: Από την άλλη μεριά, «γύμναζε σεαυτόν εις την ευσέβειαν».

Άνθρωπε του Θεού, θέλεις αναζωπύρωση. Κι εγώ θέλω. Όμως χρειαζόμαστε έναν στρατό. Αν είναι να πέσουν από τον ουρανό για μας κραταιές μάχαιρες, ισχυρά, φλογερά δόρατα και σπαθιά και οπλισμός για να πολεμήσουμε, τότε πρέπει να είμαστε άνθρωποι τέτοιου διαμετρήματος που να μπορεί να παραχωρήσει αυτά τα πράγματα και να χειριστούν αυτά τα πράγματα και να πολεμήσουν μ’ αυτά με ισχυρό χαρακτήρα. Πρέπει να γυμνάσουμε τους εαυτούς μας στην ευσέβεια.

Εσείς νέοι, γυμνάστε τον εαυτό σας στην προσευχή. Γυμνάστε τον εαυτό σας στο συστηματικό διάβασμα της Γραφής από τη Γένεση μέχρι την Αποκάλυψη ξανά και ξανά και ξανά και ξανά. Γυμνάστε τον εαυτό σας στην ομιλία σας. Γυμνάστε τον εαυτό σας στην παρέα που κάνετε. Γυμνάστε τον εαυτό σας στο πότε πάτε στο κρεβάτι και πότε σηκώνεστε. Αυτό είναι πόλεμος. Γυμνάστε τον εαυτό σας.

Νέοι, μπορώ να σας πω το εξής. Εκτός κι αν είστε εξαίρεση, επειδή γεννηθήκατε στην εποχή που γεννηθήκατε, αν είστε κάτω από 30, ναι ακόμα και κάτω από 40, πιθανόν να έχετε έλλειψη πειθαρχίας, επειδή ποτέ δεν μπορέσατε να δουλέψετε. Ποτέ δεν χρειάστηκε να δουλέψετε για το φαγητό σας και οι πατεράδες σας ποτέ δεν σας έβαλαν να δουλέψετε τόσο σκληρά που να επαναστατούν τα κόκαλά σας.

Οι άντρες που έχουν κατορθώσει πολλά και έχουν χρησιμοποιηθεί από τον Θεό, ήταν άντρες δουλειάς στη διακονία. Είναι σκληρό και θα σου κοστίσει τα πάντα. Κι όταν θα είσαι γέρος πια, θα είσαι διαλυμένος, αλλά δυνατός στα πράγματα του Θεού.


«…γύμναζε σεαυτόν εις την ευσέβειαν· διότι η σωματική γυμνασία είναι προς ολίγον ωφέλιμος αλλ' η ευσέβεια είναι προς πάντα ωφέλιμος, έχουσα επαγγελίαν της παρούσης ζωής και της μελλούσης.» (Α’ Τιμ.4:7-8)

Ω, αγαπητοί μου φίλοι, ποιος νοιάζεται για την καλύτερη ζωή σας τώρα; Τη μέρα που θα σταθείς σ’ αυτές τις γρανιτένιες αίθουσες ενώπιον του Κυρίου της δόξας και οι βασιλείς και οι μεγάλοι άντρες πάνω στη γη θα είναι διαχωρισμένοι, μερικοί θα ριφθούν στην αιώνια κόλαση και ορισμένοι θα προσκαλεστούν να ζήσουν στην αιώνια δόξα για την αιωνιότητα.

Αυτοί οι Ολυμπιονίκες, πόσο μεγαλοπρεπείς είναι, αλλά μόνο για μία στιγμή. Αρχίζουν να εκπαιδεύονται από τα τέσσερα και πέντε χρόνια τους. Ποτέ δεν κάνουν κάτι άλλο από το να εκπαιδεύονται μέχρι τα 22 τους. Τρέχουν έναν αγώνα για ένα μετάλλιο, το κρεμάνε και αυτό είναι. Δεν μπορείς να δώσεις τα ίδια για τα αιώνια πράγματα;

Μερικοί από τους μεγαλύτερους ανθρώπους του Θεού ήταν άνθρωποι περιορισμένοι στα σώματά τους. Στις ικανότητές τους ήταν τόσο περιορισμένοι, που έπρεπε να εστιάσουν τους εαυτούς τους σ’ ένα πράγμα. Στη διακονία.


«Διότι η σωματική γυμνασία είναι προς ολίγον ωφέλιμος.»


«Πιστός ο λόγος και πάσης αποδοχής άξιος· επειδή διά τούτο και κοπιάζομεν και ονειδιζόμεθα, διότι ελπίζομεν εις τον ζώντα Θεόν…» (Α’ Τιμ.4:9-10)


Δεν είναι κάτι μαρτυρικό στο οποίο πρέπει να δώσουμε ανώφελα τη ζωή μας για κάτι που θα μας εκμηδενίσει, χωρίς ελπίδα. Όχι. Υπηρετούμε τον Θεό και ο Θεός θα μας τιμήσει. Προσκολλάμε την ελπίδα μας σ’ αυτό και αυτό μας δίνει δύναμη.

Ω, αυτή η ζωή είναι ατμός! Είμαι 47 ετών, αλλά χθες ήμουν 21. Πού πήγε όλο αυτό; Είναι ατμός! Όσο έχεις δύναμη, κήρυξε. Δοξάζω τον Θεό γιατί μέσα στην πρόνοιά Του σαν νεαρός, σπατάλησα τον εαυτό μου στα βουνά των Άνδεων και στις ζούγκλες του Περού κάνοντας αυτό που δεν έχω τη δύναμη να το κάνω πλέον.

Ενώ είσαι νέος, ενώ υπάρχει δύναμη μέσα σου, εργάσου με όλη σου την ισχύ. Πάρε αυτά τα ηλεκτρονικά παιχνίδια από μπροστά σου και πάτησε τα κάτω. Πέταξε την τηλεόραση από το παράθυρο. Έχεις φτιαχτεί για μεγαλύτερα πράγματα από αυτά. Εμείς περιμένουμε η δύναμή μας και η ενεργητικότητα των νιάτων μας να φύγουν για να πάμε να εργαστούμε για τον Κύριο; Πότε θα εργαστούμε εμείς; Πότε θα τρέξουμε για να σωθούν άνθρωποι για τη Βασιλεία Του;

Αν είσαι παιδί του βασιλιά, τίποτα σ’ αυτή τη γη δεν σε ικανοποιεί, τίποτα.

«Παράγγελλε ταύτα και δίδασκε.»  (Α’ Τιμ.4:11)

Εδώ υπάρχουν τόσα πολλά, αλλά κοιτάξτε το 15.

«Ταύτα μελέτα, εις ταύτα μένε, διά να ήναι φανερά εις πάντας η προκοπή σου.»  (Α’ Τιμ. 4:15)

Ας πούμε ότι πάνω σ’ ένα ξύλινο τραπέζι το παιδί μου χύνει ένα ποτήρι νερό. Και λόγω των συνεπειών της φύσης, των νόμων που ο Θεός έχει θέσει σ’ αυτήν, το νερό μαζεύεται πάνω στο τραπέζι, τόσο όσο να μπορείς να το δεις σαν λιμνούλα. Πας κοντά και λες: «Υπάρχει νερό χυμένο πάνω στο τραπέζι.» Είναι προφανές σε όλους. Αλλά όταν πλησιάσω και παίρνω μία πετσέτα και τη βάζω πάνω στο χυμένο νερό και το σηκώνω. Και λες: «Δεν βλέπω πια καθόλου νερό. Πού είναι;» Το έχει απορροφήσει η πετσέτα.

Άντρες, πρέπει να απορροφηθείτε σ’ αυτά τα πράγματα της ευσέβειας και του χαρακτήρα. Άντρες, σας εκλιπαρώ. Ακούστε με. Είναι τόσο σημαντικό. Δεν είστε αγόρια για θελήματα. Δεν πρέπει να σπαταλάτε τις μέρες σας σκουπίζοντας τις μύτες σαρκικών κληρικών. Βάλε τον εαυτό σου σε μελέτη. Πιες σε βάθος. Απορροφήσου στη γνώση και στο να γνωρίσεις τον Θεό που οι άνθρωποι να πουν: «Πού είναι αυτός; Συνήθιζε να είναι άνθρωπος που γυρνάει στην πόλη, τέτοιος φίλος για όλους, τέτοιος ευπαρουσίαστος τύπος. Πού είναι αυτός;» Είναι απορροφημένος σ’ αυτά τα πράγματα.

Είμαστε άνθρωποι του Θεού. Είμαστε υπηρέτες του Υψίστου. Θα πρέπει το βλέμμα μας να κοιτάζει μακριά. Το μεγαλύτερο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε για τους ανθρώπους μας είναι να είμαστε άνθρωποι του Θεού απορροφημένοι στα πράγματα του Θεού έτσι ώστε όταν ανοίγουμε τα στόματά μας να εξέρχεται ο Λόγος του Θεού.

Εκεί που πηγαίνω εκκλησία ο Τζεφ Νόμπλετ είναι ο βασικός κήρυκας. Πάντα αφιέρωνε τον εαυτό του στη μελέτη, αλλά όταν πήγα εκεί, μίλησα μαζί του και μίλησα και με άλλους ηγέτες. Και κάθε φορά που κάποιος με ρωτούσε κάτι, του έλεγα το εξής: «Σας παρακαλώ, κάντε μόνο αυτό το πράγμα. Βγάλτε όσο περισσότερο βάρος από τον αδελφό Νόμπλετ, όσο το δυνατό γίνεται και αφήστε τον να ζήσει σ’ εκείνη τη μελέτη με τον Θεό, γιατί έχω παιδιά εδώ έξω. Και το μεγαλύτερο χάρισμα που μπορεί να μου δώσει αυτός ο άνθρωπος είναι να μελετήσει και να αποδείξει τον εαυτό του και να βγει σ’ εκείνον τον άμβωνα μέσα στη δύναμη του Αγίου Πνεύματος και να διακηρύξει: «Ούτω λέγει Κύριος», διορθώνοντας και επιτιμώντας, δίνοντας μεγάλες υποσχέσεις και προειδοποιήσεις. Σας παρακαλώ, κάντε το αυτό για μένα.

Ποιμένα, σε παρακαλώ, κάνε το αυτό για τον λαό σου, επειδή Εκείνος λέει: «Πρόσεχε εις σεαυτόν και εις την διδασκαλίαν, επίμενε εις αυτά· διότι τούτο πράττων και σεαυτόν θέλεις σώσει και τους ακούοντάς σε.»66(Α’ Τιμ.4:16) Αυτό το εδάφιο δεν σημαίνει σχεδόν τίποτα στην ευαγγελική κοινότητα σήμερα. Πόσοι ποιμένες και κήρυκες νομίζετε ότι το παίρνουν στα σοβαρά; «Πρέπει να προσέξω τον εαυτό μου για να διασφαλίσω τη σωτηρία και για μένα και γι’ αυτούς που με ακούνε;»

Έχω μια ερώτηση, ποιμένα. Πότε ήταν η τελευταία φορά που εξέτασες τη δική σου ζωή να δεις αν είσαι στην πίστη, να δεις αν πραγματικά Τον γνωρίζεις;

Βλέπεις, αγαπητέ μου φίλε, έχω μεγάλη διαβεβαίωση όταν μελετώ τη δική μου αλλαγή, όταν τη συζητώ με άλλους ανθρώπους, όταν κοιτάζω τα 25 χρόνια της πορείας μου με τον Χριστό, έχω μεγάλη διαβεβαίωση ότι Τον έχω γνωρίσει. Αλλά ακόμα και τώρα, αν αποχωρούσα από την πίστη και έφευγα και συνέχιζα να περπατώ σε άλλη κατεύθυνση, σε αίρεση, σε κοσμικότητα. Αυτό μπορούσε να είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι ποτέ δεν Τον γνώρισα, ότι όλο αυτό ήταν έργο της σάρκας.

Ξέρω ότι αυτό που λέω είναι εντυπωσιακό για σας. Ω, ποτέ δεν έχω ακούσει κάτι τέτοιο. Αυτή είναι η πορεία του πιστού.

«Πρόσεχε εις σεαυτόν και εις την διδασκαλίαν, επίμενε εις αυτά· διότι τούτο πράττων και σεαυτόν θέλεις σώσει και τους ακούοντάς σε.»  (Α’ Τιμ.4:16)

Ο Θεός να ευλογεί την Εκκλησία Του!!

 

Σχολια  

 
0 #1 2009-10-14 20:34
Ανορθώστε τα κεχαυνωμένα χέρια, με πίστη και προσευχή, υποστηρίξτε τα παραλελυμένα γόνατα. Έχετε κάποιες μέρες νηστείας και προσευχής; Κατακλύστε τον θρόνο της χάριτος και μείνετε εκεί αμετακίνητοι και έλεος θα καταπέσει.

Τζον Γουέσλεϊ
Παράθεση
 

Προσθεστε σχολιο


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Σκέψεις & Προσευχή..

Video..

Υπάρχουν υπότιτλοι στα ελληνικά στο βίντεο...
Οι Λίγοι...
ΕΣΕΙΣ ?Διαβάστε άρθρα John Piper - Leonard Ravenhil - Paul Washer - Tim Conway - Charles Leiter.

Άρθρα σε μια σύντομη ματιά..

Σύνδεση

Συνδεθείτε και σχολιάστε άρθρα και γεγονότα..



Ανάγνωση Γραφής (Αγγλικά)

Δευτέρα
Amos 4:1-6:14
Τρίτη
Amos 7:1-9:15
Τετάρτη
Πέμπτη
Jonah 1:1-4:11
Παρασκευή
Σάββατο
Κυριακή
Nahum 1:1-3:19
Every Day in the Word
www.esv.org