• Wide screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Increase font size
  • Decrease font size
  • Default font size
  • default
  • style1
  • style2
  • style3

ΤΑ 10 ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (1o) Εκτύπωση E-mail
Paul Washer

ΤΑ 10 ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ - Paul Washer
Ας πάμε στον Κύριο με προσευχή:

«Πατέρα, έρχομαι ενώπιον Σου στο όνομα του Υιού Σου, του Ιησού Χριστού. Κύριε, Εσύ γνωρίζεις τα πάντα. Είναι μπροστάchurch-10_ind Σου σαν ανοιχτό βιβλίο. Ποιοι μπορούν να κρύψουν την καρδιά τους από την παρουσία Σου και τον οφθαλμό Σου; Τα έργα και των πιο έξυπνων ανθρώπων είναι εκτεθειμένα ενώπιόν Σου.

Η παντογνωσία Σου δεν γνωρίζει όρια κι αν ήταν για τη χάρη, εγώ θα ήμουν απ’ όλους τους ανθρώπους ο πιο τρομοκρατημένος, αλλά υπάρχει η χάρη, άφθονη και ένδοξη που εκχέεται πάνω στον πιο αδύναμο των ανθρώπων και αφθονεί στη δόξα Σου.

Πατέρα, Σε δοξάζω και Σε λατρεύω και Σ’ ευχαριστώ για όλα όσα είσαι και όλα όσα έχεις κάνει. Και δεν υπάρχει κανένας άλλος σαν Εσένα στους ουρανούς, ή στη γη ή κάτω από τη γη. Εσύ είσαι Βασιλιάς και δεν υπάρχει άλλος. Εσύ είσαι Σωτήρας και δεν μοιράζεσαι αυτή τη δόξα με κανέναν άλλο.



Πατέρα, απόψε με ξέρεις και τη μεγάλη ανάγκη μου για χάρη. Γιατί βρίσκομαι εδώ, παρά μόνο επειδή Εσύ κάλεσες τον ασθενέστερο από τους ανθρώπους, τον πιο αχρείο από τους αδελφούς και επειδή από τη χάρη Σου, κατά καιρούς ο υποδεέστερος διδάσκει τον μεγαλύτερο; Έτσι είναι πάντα η δική μου περίπτωσή και Σε δοξάζω! Σε λατρεύω!

Πατέρα, βοήθησέ μας απόψε. Ας βγει η αλήθεια μπροστά. Άλλαξέ με για να γίνει πιο ένδοξη η κατάσταση της Εκκλησίας Σου. Προσεύχομαι για χάρη πάνω στη χάρη και έλεος πάνω στο έλεος για μένα και για τους ακροατές που είναι παρόντες εδώ. Βοήθησέ μας, ω Θεέ, και θα βοηθηθούμε και θα καυχηθούμε σ’ αυτή τη βοήθεια στο όνομα του Ιησού. Αμήν.»

Είναι μεγάλο προνόμιο για μένα να βρίσκομαι εδώ αυτό το βράδυ, ένα εκπληκτικό προνόμιο να στέκομαι εδώ ενώπιόν σας και να μιλάω για τέτοια πράγματα όπως η αναζωπύρωση, η μεταρρύθμιση, η εργασία του Θεού ανάμεσα στο λαό Του και ανάμεσα στους ανθρώπους. Απόψε όμως θα μοιραστώ μαζί σας ένα αδίκημα, αλλά είναι μία κατηγορία ελπίδας.

Καθώς προσευχόμουν για το τι έπρεπε να γίνει σ’ αυτή τη σειρά των συναθροίσεων, κατέληξα σ’ ένα μεγάλο συμπέρασμα, ένα μεγάλο βάρος που βρισκόταν στην καρδιά μου. Χρειαζόμαστε αναζωπύρωση. Χρειαζόμαστε μια αφύπνιση, αλλά δεν μπορούμε απλά να περιμένουμε το Άγιο Πνεύμα να έρθει κάτω να καθαρίσει όλη την ακαταστασία που εμείς έχουμε κάνει. Έχουμε καθαρή κατεύθυνση από τον Λόγο του Θεού που αφορά τι Εκείνος έχει κάνει μέσω του Χριστού, πώς περιμένει να ζούμε, πώς περιμένει εμάς να βάλουμε σε τάξη την Εκκλησία Του. Και δεν κάνει πολύ καλό στους ανθρώπους να κράζουν για επιπλέον βιβλικές φανερώσεις, όταν οι βιβλικές αρχές παραβιάζονται παντού γύρω μας.

Θέλω να ξέρετε το εξής: Δεν είναι ανάγκη ο διάβολος και πονηροί άνθρωποι να εναντιωθούν σ’ έναν άνθρωπο που προσεύχεται για αναζωπύρωση, εκτός και αν εργάζεται και για τη μεταρρύθμιση. Μας έχει δοθεί η αλήθεια και δεν μπορούμε απλά να πράττουμε αυτό που είναι σωστό στα μάτια μας κι έπειτα να περιμένουμε το Άγιο Πνεύμα να κατέβει και να ευλογήσει τα έργα μας.

Καθώς κοιτάζουμε στην Παλαιά Διαθήκη, βλέπουμε ότι δόθηκε στον Μωυσή πάρα πολύ λεπτομερή εξήγηση για το πώς να χτίσει τον ναό. Τώρα αυτό δόθηκε για χάρη του Μωυσή ή για χάρη της Εκκλησίας; Νομίζω ότι ό,τι εξηγήθηκε εδώ, δείχνει ότι ο Θεός είναι συγκεκριμένος στο θέλημά Του κι ότι δεν πρέπει να υποθέτουμε ότι μπορούμε να πάρουμε τη μικρότερη λεπτομέρεια και να την αγνοήσουμε.

Τώρα γνωρίζω ότι είμαι ασθενικός άνθρωπος και με δέρνουν πολλές αδυναμίες, αλλά έχω ένα κατηγορητήριο και δεν μπορώ να το αποκαλέσω δικό μου κατηγορητήριο, διότι ποιος είμαι εγώ για να κατηγορήσω κάποιον. Και δεν τολμώ να το αποκαλέσω κατηγορητήριο του Θεού, γιατί πώς μπορώ να κάνω υποθέσεις στο όνομά Του; Αλλά θα πω το εξής. καθώς κοιτάζω γύρω την Εκκλησία και τη συγκρίνω με τη Γραφή, βλέπω ότι υπάρχουν συγκεκριμένα πράγματα που πρέπει να αλλάξουν.

Δεν είμαι ο Μαρτίνος Λούθηρος. Δεν είναι οι 95 Θέσεις που κολλήθηκαν στην πόρτα της Βιτεμβέργης, αλλά είναι ένα βάρος στην καρδιά μου και πρέπει να το μοιραστώ. Πρέπει να το μοιραστώ.

Αυτά που πρόκειται να πω θα εκνευρίσουν κάποιους από σας, αλλά θα ήθελα να σας προειδοποιήσω. Ίσως είναι αλήθεια ότι μπορεί να με κατηγορήσετε για υπεροψία. Ίσως είναι αλήθεια ότι δεν σας αρέσει η εκφώνησή μου. Πολλές φορές υπήρξα υπερόπτης και πολλές φορές έχω μεταφέρει αλήθεια με λάθος τρόπο, αλλά μην επιτρέψετε αυτό να γίνει δικαιολογία για σας. Η ερώτηση είναι. Αυτά που λέω είναι αλήθεια, ακόμα κι αν μεταφέρονται από λανθασμένο αγγελιαφόρο ή όχι;

Άλλοι θα χαρείτε μ’ αυτά που ακούτε και θα θελήσετε να πείτε: «Αμήν» κι ίσως να χειροκροτήσετε. Μην το κάνετε όμως γιατί όλοι μας φέρουμε ένα μέτρο ενοχής. Κι αν έχετε κατορθώσει να βρίσκεστε σε κάποια πνευματική θέση, τότε θα σας πω αυτό που ο αδελφός μου είπε. «Τι έχεις που δεν έχεις λάβει και αν το έχεις λάβει, γιατί καυχιέσαι;»1 (Α’ Κορ. 4:7)

Δεν θα ήταν καλύτερο να λατρεύσεις τον Θεό με ταπείνωση;

Αν είσαι νεότερος εργάτης, δεν θέλω να πιαστείς από αυτές τις αλήθειες και να τις πάρεις και να επιτεθείς στην εκκλησία σου χωρίς αγάπη. Θα έκανα μια πρόταση. Κοίτα τα γόνατά σου να αιμορραγούν, πριν αρχίσεις οποιοδήποτε είδος μεταρρύθμισης. Κι αν είσαι παλιότερος εργάτης που υπηρετεί τον Κύριο για πάρα πολλά χρόνια, σε παρακαλώ, μην είσαι υπερόπτης.

Ένας γέρος ανόητος βασιλιάς μπορεί να μάθει από τους ασθενέστερους από τους υπηρέτες του.

Κι επίσης σας παρακαλώ το εξής: Να έχετε το θάρρος να αλλάξετε τα πάντα, ακόμα κι αν αυτή είναι η τελευταία μέρα της ζωής σας, τουλάχιστον να μπορέσετε να μπείτε στη δόξα γνωρίζοντας ότι προσπαθήσατε για μια μεταρρύθμιση που ήταν βιβλική.

Και θα πω το εξής σαν προειδοποίηση για τους μεγαλύτερους. Τώρα, ακούστε με προσεκτικά. Ξέρω την προειδοποίηση στην Α’ Τιμοθέου κεφ. 5 για τον τρόπο που πρέπει να απευθυνθώ σε σας κι έτσι απευθύνομαι μ’ αυτό τον τρόπο, αλλά υπάρχει μια μεγάλη αφύπνιση που προχωρά σ’ αυτή τη χώρα κι όχι μόνο σ’ αυτή τη χώρα και στην Ευρώπη, όπου έχω πάει και στη Νότια Αμερική και σε άλλα πολλά μέρη, βλέπω νέους ανθρώπους να επιστρέφουν στον βράχο απ’ όπου εμείς αποκοπήκαμε. Διαβάζουν Σπέρτζον και Γουίτφιλντ. Ακούν Ράβενχιλ και Μάρτιν Λόιντ-Τζόουνς και Τόζερ και Γουέσλι και είναι μια μεγάλη, απίστευτη κίνηση. Επειδή τα δημοφιλή ΜΜΕ και ο Χριστιανισμός σήμερα δεν έχει ανακαλύψει τι γίνεται, θέλω να ξέρετε ότι δεν θα ονειρευόμουν ποτέ πριν 15 χρόνια ότι θα έβλεπα την αφύπνιση που βλέπω, όχι μέσα από τη δική μου διακονία, αλλά καθώς πηγαίνω σε διάφορα μέρη και βλέπω τι ο Θεός κάνει χωρίς καμιά από τις διακονίες μας.

Είτε είναι η Ολλανδία, χίλιοι νέοι διακηρύττουν: «Τα πράγματα πρέπει ν’ αλλάξουν», κράζοντας όλη τη νύχτα με προσευχή για τη δύναμη του Θεού και την αλήθεια της Γραφής ή η Νότια Αμερική αναγνωρίζει ότι έχει επηρεαστεί τόσο από την ψυχολογία και όλα τα είδη των επιφανειακών τεχνικών που έρχονται από την Αμερική και αφορούν τον ευαγγελισμό και τώρα κλαίνε και συντριμμένοι επιστρέφουν και ευαγγελίζουν τις εκκλησίες τους, ή στην ενδοχώρα των ΗΠΑ όπου καθόμουν κατά καιρούς μέχρι τις 2 και 3 το πρωί συζητώντας θεολογία με νεαρούς Αφρο-Αμερικανούς με ράσα, τους οποίους ο Θεός θα σηκώνει να κάνουν περισσότερο κήρυγμα απ’ ότι μπορεί ποτέ να φανταστεί κανείς αυτή τη μέρα.

Υπάρχει μια αφύπνιση.

Και θα σταθώ εδώ με τρυφερότητα. Οι περισσότεροι άνθρωποι πάνω από τα 40 δεν έχουν την παραμικρή ιδέα γι’ αυτό. Οι περισσότεροι από τους νέους που επιστρέφουν στους παλιούς ανθρώπους και τις παλιές οδούς και τις αλήθειες που έχουν φέρει αφύπνιση κατ’ επανάληψη σ’ αυτόν τον κόσμο, οι περισσότεροι απ’ αυτούς τους νέους είναι πολύ νέοι. Και θα πάνε στους ποιμένες τους, θα πάνε στους ηγέτες τους και θα πουν: «Κοίτα αυτό που ανακάλυψα. Κοίτα τι συνέβη στην Ουαλία. Κοίτα τι συνέβη στην Αφρική. Κοίτα αυτό και κοίτα εκείνο και κοίτα κι αυτή τη διδασκαλία. Είναι απολύτως εκπληκτικό.»

Και οι περισσότεροι απ’ αυτούς ή θα αποστραφούν ή θα πουν: «Δεν είναι τίποτα διαφορετικό απ’ αυτό που κηρύττω για 25 χρόνια», όταν στην πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετικό απ’ αυτό που κηρύττουν για 25 χρόνια.

Κι έτσι χρειάζεται να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί για να καταλάβουμε ότι ο Θεός κάνει έργο. Κι εκείνος που άρχισε καλό έργο, θα το τελειώσει. (Φιλ.1:6)

Πολλοί άνθρωποι έχουν την ιδέα ότι θα προσευχηθούν για την αναζωπύρωση. Και άλλοι άνθρωποι λένε: «Η αναζωπύρωση θα έρθει είτε προσεύχεσαι είτε όχι.»

Δεν είμαι με το μέρος κανενός από αυτές τις ομάδες. Ξέρω όμως το εξής: Όταν βλέπω άντρες και γυναίκες και νέους ανθρώπους σ’ ολόκληρο τον κόσμο να προσεύχονται για αφύπνιση, για μένα αυτό είναι οι πρώτοι καρποί της αναζωπύρωσης. Και μπορώ να υπολογίσω στο γεγονός ότι Εκείνος που έδωσε εκείνους τους πρώτους καρπούς, θα φέρει τον πλήρη θερισμό.

Τώρα θέλω να κοιτάξουμε τα 10 αδικήματα, αν έχουμε χρόνο, πράγματα που πιστεύω ότι πρέπει να αλλάξουν.


Το πρώτο αδίκημα: Η πρακτική άρνηση της επάρκειας της Γραφής.

Στη Β’ Τιμοθέου 3:15 και εξής λέει:

«Και ότι από βρέφους γνωρίζεις τα ιερά γράμματα, που μπορούν να σε σοφίσουν σε σωτηρία διαμέσου της πίστης εν Χριστώ Ιησού. Όλη η Γραφή είναι θεόπνευστη, και ωφέλιμη για διδασκαλία, για έλεγχο, για επανόρθωση, για διαπαιδαγώγηση, που γίνεται με δικαιοσύνη˙ για να είναι ο άνθρωπος του Θεού τέλειος, ετοιμασμένος για κάθε έργο αγαθό.» (Β’ Τιμ.3:15-17)

Τις τελευταίες δεκαετίες υπήρξε μια ισχυρή μάχη όσον αφορά τη θεοπνευστία της Γραφής. Μερικοί από εσάς δεν έχουν γίνει μέρος εκείνης της μάχης, αλλά πολλοί από μας σε πιο φιλελεύθερα δόγματα πιο σίγουρο είναι να έχουμε εμπλακεί. Μία μάχη για τη Βίβλο.

Υπάρχει όμως μόνο ένα πρόβλημα. Όταν πας να πιστέψεις ως λαός ότι η Βίβλος είναι θεόπνευστη, έχει κάνει μόνο τη μισή μάχη, διότι η ερώτηση δεν είναι αποκλειστικά και μόνο αν η Γραφή είναι θεόπνευστη, αν είναι αλάνθαστη. Η μεγαλύτερη ερώτηση που ακολουθεί είναι εκείνη που πρέπει να απαντηθεί: Είναι η Βίβλος αρκετή ή πρέπει να φέρουμε μέσα κάθε αποκαλούμενη κοινωνική επιστήμη και πολιτισμική μελέτη για να ξέρουμε πώς θα λειτουργήσουμε την εκκλησία; Αυτή είναι η μέγιστη ερώτηση.

Οι κοινωνικές επιστήμες, κατά τη γνώμη μου, έχουν δημιουργήσει ένα προηγούμενο έναντι του Λόγου του Θεού με τέτοιο τρόπο που οι περισσότεροι από μας δεν μπορούν καν να το δουν. Έχει γλιστρήσει τόσο μέσα στην εκκλησία μας, τον ευαγγελισμό μας και την ιεραποστολικολογία μας που μπορείς μόλις και μετά βίας πλέον να ονομάσεις αυτό που κάνουμε χριστιανικό. Η ψυχολογία, η ανθρωπολογία, η κοινωνιολογία έχουν γίνει οι πρωταρχικές επιρροές στην Εκκλησία.

Μερικά χρόνια πριν, πολλά χρόνια πριν, όταν βρέθηκα σε ένα σεμινάριο, θυμάμαι έναν καθηγητή που μπήκε μέσα και άρχισε να ζωγραφίζει πατημασιές πάνω στον πίνακα. Καθώς τα έκανε να περπατούν πάνω στον πίνακα, γύρισε έπειτα σε όλους μας και είπε μόνο αυτό: «Ο Αριστοτέλης περπατά στις αίθουσες αυτού του ιδρύματος. Προσέξτε, διότι ακούω τα βήματά του πιο καθαρά από εκείνα του αποστόλου Παύλου και της ομάδας των εμπνευσμένων ανθρώπων που ήταν μαζί του κι ακόμα και του Ίδιου του Κυρίου Ιησού Χριστού.»

Έχουμε φτάσει να πιστεύουμε ότι ένας άνθρωπος του Θεού μπορεί να επέμβει σε συγκεκριμένους μικροσκοπικούς τομείς στη ζωή της εκκλησίας, αλλά όταν δυσκολεύει πραγματικά, πρέπει να πάμε στους κοινωνικούς ειδικούς. Αυτό είναι ένα απόλυτο ψέμα. Λέει εδώ στη Γραφή, ότι ο άνθρωπος του Θεού πρέπει να είναι ετοιμασμένος, επαρκής, ετοιμασμένος για κάθε έργο αγαθό.

Τι έχει να κάνει η Ιερουσαλήμ με τη Ρώμη; Και τι έχουμε να κάνουμε εμείς με όλες αυτές τις κοινωνικές επιστήμες της σύγχρονης εποχής που στην πραγματικότητα δημιουργήθηκαν ως διαμαρτυρία ενάντια στον Λόγο του Θεού; Και γιατί εκείνος ο ευαγγελισμός και οι ιεραποστολές και η αποκαλούμενη αύξηση της εκκλησίας διαμορφώνονται περισσότερο από τον ανθρωπολόγο, τον κοινωνιολόγο και τον φοιτητή της Γουόλ Στρητ που εξαρτώνται από κάθε πολιτισμική τάση;

Όλη η δραστηριότητα μέσα στην εκκλησία μας πρέπει να βασίζεται πάνω στον Λόγο του Θεού, όλη η δραστηριότητα στις ιεραποστολές πάνω στον Λόγο του Θεού. Η ιεραποστολική μας δραστηριότητα, η εκκλησιαστική μας δραστηριότητα, όλα όσα κάνουμε, πρέπει να ρέουν από τον θεολόγο και τον ερμηνευτή, τον άνθρωπο που ανοίγει τη Βίβλο του και έχει μόνο μία ερώτηση. Ποιο είναι το θέλημά Σου, ω Θεέ;

Δεν πρέπει να στέλνουμε ερωτηματολόγια σε σαρκικούς ανθρώπους για να ανακαλύψουμε σε τι είδους εκκλησία θα πήγαιναν. Μία εκκλησία πρέπει να είναι φιλική σ’ εκείνον που ψάχνει, αλλά η εκκλησία πρέπει να αναγνωρίζει ότι υπάρχει μόνο ένας που εκζητά. Το όνομά Του είναι Θεός και αν θέλεις να είσαι φιλικός με κάποιον, αν θέλεις να φιλοξενήσεις κάποιον, φιλοξένησε Εκείνον και τη δόξα Του, ακόμα κι αν απορριφθεί από όλους τους άλλους. Δεν καλούμαστε να χτίσουμε αυτοκρατορίες. Δεν καλούμε να είμαστε αποδεκτοί. Καλούμε να δοξάσουμε τον Θεό.

Και αν θέλεις η Εκκλησία να είναι κάτι άλλο από έναν αλλόκοτο λαό, τότε θέλεις κάτι που ο Θεός δεν θέλει.

Θέλω να ακούσετε τον Ησα̈́ια μόνο για ένα λεπτό, στο κεφ. 8. Ακούστε τι λέει: «Και όταν σας πουν, Ρωτήστε εκείνους που έχουν πνεύμα μαντείας, και τους νεκρομάντεις, αυτούς που μουρμουρίζουν και ψιθυρίζουν…»4 (Ησα. 8:19) Αυτός είναι ένας τέλειος ορισμός ή τουλάχιστον μια απεικόνιση των κοινωνικών επιστημών και των γκουρού της αύξησης της εκκλησίας και όλα τα άλλα, επειδή κάθε δύο ή τρία χρόνια όλες οι μεγαλύτερες θεωρίες αλλάζουν. Όχι μόνο για το τι είναι ο άνθρωπος ή πώς τον ορίζεις, αλλά τι είναι εκκλησία και πώς την κάνεις να αυξηθεί. Κάθε δύο ή τρία χρόνια εμφανίζεται μια άλλη μόδα γι’ αυτό που μπορεί να κάνει την εκκλησία σου να φαίνεται υπέροχη στα μάτια του κόσμου.

Μόλις πρόσφατα ένας από τους μεγαλύτερους ή πιο γνωστούς ειδικούς για την αύξηση της εκκλησίας είπε ότι ανακάλυψε ότι ήταν εντελώς λάθος με όλη του τη θεωρία. Αντί όμως να τους στρέφει στη Γραφή γονατιστός συντριμμένος και κλαίγοντας, βγαίνει να βρει άλλη θεωρία.

Δεν δίνουν καθαρό λόγο. Λέει εδώ στον Ησα̈́ια: «Ο λαός δεν θα ρωτήσει τον Θεό του; Θα προστρέξει στους νεκρούς για τους ζωντανούς;» (Ησα.8:19)

Πρέπει εμείς ως άνθρωποι της εκκλησίας, ως κήρυκες, ως ποιμένες, ως Χριστιανοί να βγούμε έξω και να ρωτήσουμε τους πνευματικά νεκρούς εκ μέρους εκείνων που το Άγιο Πνεύμα ανέστησε; Απολύτως όχι, απολύτως όχι.


Το δεύτερο αδίκημα: Άγνοια του Θεού

Κατά καιρούς με ρωτούν: «Αδελφέ Πωλ, παρακαλώ έλα και κάνε μια εβδομαδιαία σειρά μαθημάτων για τις ιδιότητες του Θεού.»

Και πολλές φορές θα πω το εξής: «Λοιπόν, αδελφέ, το σκέφτηκες καλά;»

Είπε: «Τι εννοείς αν το σκέφτηκα καλά;»

«Λοιπόν, είναι πολύ επίμαχο το θέμα που βάζετε… που μου δίνετε να πάω να κηρύξω στην εκκλησία σας.

Αυτοί λένε: «Τι θα πει είναι επίμαχο; Εννοώ ότι είναι ο Θεός. Είμαστε Χριστιανοί. Αυτή είναι εκκλησία. Τι θα πει είναι επίμαχο;»

Είπα: «Αγαπητέ ποιμένα, άκουσέ με. Όταν θα αρχίσω να διδάσκω τον λαό σας για τη δικαιοσύνη του Θεού, για την παντοδυναμία του Θεού, την οργή του Θεού, την κυριαρχία του Θεού, τη δόξα του Θεού, μερικά από τα καλύτερα και παλαιότερα μέλη  της εκκλησίας σας θα σταθούν και θα πουν κάτι σαν αυτό: «Αυτός δεν είναι ο Θεός μου. Ποτέ δεν θα μπορούσα να αγαπήσω έναν Θεό σαν κι αυτόν», διότι έχουν ένα θεό, έχουν φτιάξει με το δικό τους μυαλό και αγαπούν αυτό που έχουν φτιάξει.


«Έτσι λέει ο Κύριος: Ας μη καυχάται ο σοφός στη σοφία του, και ας μη καυχάται ο δυνατός στη δύναμή του, ας μη καυχάται ο πλούσιος στον πλούτο του˙ αλλ’ εκείνος που καυχάται, ας καυχάται σε τούτο: ότι εννοεί και γνωρίζει Εμένα..»6 (Ιερ.9:23-24)

Ψαλμός 50. Ο Θεός μιλάει:

«…Νόμισες ότι πραγματικά είμαι όμοιος με σένα˙ θα σε ελέγξω, και όλα θα τα παρουσιάσω μπροστά στα μάτια σου. Βάλτε λοιπόν, τούτο στον νου σας, εσείς που ξεχνάτε τον Θεό, μήπως και σας αρπάξω, και δεν υπάρξει κανένας για να σας λυτρώσει.» (Ψαλμ.50:21-22)

Τώρα, ποιο είναι το πρόβλημα εδώ; Υπάρχει έλλειψη της γνώσης του Θεού. Πολλοί από σας πιθανόν σκέφτεστε: «Ω, μιλώντας για τις ιδιότητες του Θεού και για Θεολογία, είναι μια δουλειά πολύ υψηλή, ένα ησυχαστήριο που δεν έχει πρακτική εφαρμογή.»

Άκου τον εαυτό σου να λέει ότι η γνώση του Θεού δεν έχει πρακτική εφαρμογή. Ξέρετε γιατί όλα τα χριστιανικά βιβλιοπωλεία είναι γεμάτα με βιβλία που βοηθούν τους εαυτούς μας και 5 τρόπους να κάνεις εκείνο και 6 τρόπους να είσαι ευσεβής και 10 τρόπους για να μην πέσεις; Διότι οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν τον Θεό. Κι έτσι πρέπει να τους δοθούν όλα τα είδη από ασήμαντα, μικρά τεχνάσματα της σάρκας για να τους κρατήσει να βαδίζουν όπως τα πρόβατα πρέπει να βαδίζουν.


«Συνέρθετε στον εαυτό σας, όπως είναι δίκαιο, και μη αμαρτάνετε˙ επειδή, μερικοί έχουν αγνωσία Θεού˙ προς εντροπή σας το λέω.»  (Α’ Κορ. 15:34)

Γιατί αχαλίνωτη αμαρτία ακόμα και μέσα στον λαό του Θεού; Έλλειψη γνώσης του Θεού, του Θεού.

Τώρα θα σας κάνω μια ερώτηση. Πότε ήταν η τελευταία φορά που πήγατε σε ένα συνέδριο για τις ιδιότητες του Θεού; Πότε ήταν η τελευταία φορά, σαν ποιμένας, που δίδαξες για έναν ολόκληρο χρόνο για το ποιος είναι ο Θεός; Πόση από τη διδασκαλία που ακούγεται στην Αμερική κάθε βδομάδα έχει να κάνει κάτι με το ποιος είναι ο Θεός;

Και μετά αναρωτιόμαστε. Είναι τόσο εύκολο να πας με το ρεύμα, απλά να ακολουθήσεις τους υπόλοιπους και μετά μια μέρα ακούς κάτι σαν κι αυτό κι εντελώς ξαφνικά λες: «Δεν μπορώ καν να θυμηθώ πότε κάποιος δίδαξε για τις ιδιότητες του Θεού.»

Μην αναρωτιέστε γιατί είμαστε τέτοιος λαός.

Το να Τον γνωρίσεις, είναι τα πάντα. Αυτή είναι η αιώνια ζωή. Και η αιώνια ζωή δεν αρχίζει όταν περάσεις τις πύλες της δόξας. Η αιώνια ζωή αρχίζει με τη μεταστροφή. Η αιώνια ζωή είναι να Τον γνωρίσεις. Ειλικρινά σε συναρπάζει ότι θα αιωρείσαι στις μαργαριταρένιες πύλες και θα περπατάς σε δρόμους χρυσούς για μια αιωνιότητα; Ο λόγος που δεν θα χάσεις το μυαλό σου μέσα στην αιωνιότητα είναι ο εξής: Υπάρχει κάποιος εκεί που είναι άπειρος σε δόξα και θα ξοδέψεις όλη την αιωνιότητα ακολουθώντας τα ίχνη Του και ποτέ δεν πιάσεις στα χέρια σου ούτε καν τους πρόποδες του όρους Του.

Ξεκίνα τώρα. Τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα θέλεις να ξέρεις και να κάνεις και όλα αυτά τα βιβλία… Βγάλε ένα βιβλίο για τον Θεό, εκείνο και μελέτησέ το για να Τον γνωρίσεις, να Τον γνωρίσεις.

Κυριακή πρωί… Εξαιτίας όλων αυτών θα υποστηρίξω την άποψη ότι καλύτερα θα ήταν να μην είχαμε καν Κυριακή πρωί.  Η Κυριακή το πρωί είναι η μεγαλύτερη ώρα ειδωλολατρίας μέσα σ’ ολόκληρη τη βδομάδα στην Αμερική επειδή οι άνθρωποι δεν λατρεύουν τον ένα αληθινό Θεό, αλλά λατρεύουν έναν θεό σχηματισμένο από την καρδιά τους με τη δική τους σάρκα, σατανικές επινοήσεις και κοσμική νοημοσύνη. Έχουν φτιάξει έναν θεό όπως εκείνοι και μοιάζει περισσότερο με τον Άη Βασίλη παρά με τον Γιάχβε.

Δεν μπορεί να υπάρχει φόβος του Κυρίου ανάμεσά μας, γιατί δεν υπάρχει γνώση του Κυρίου ανάμεσά μας.

Το τρίτο αδίκημα: Η παράλειψη να μιλήσεις για την ασθένεια του ανθρώπου.

Όταν κοιτάζω στο βιβλίο των Ρωμαίων, το οποίο είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία της Βίβλου, δεν είναι συστηματική θεολογία, αλλά αν μπορούσες να πεις ότι κάποιο βιβλίο της Βίβλου ήταν συστηματική θεολογία, το βιβλίο των Ρωμαίων πλησιάζει περισσότερο. Δεν είναι εκπληκτικό ότι ο Παύλος αφιερώνει τα τρία πρώτα κεφάλαια αυτού του βιβλίου ζητώντας να κάνει ένα πράγμα; Να φέρει όλους τους ανθρώπους σε κατάκριση.

Δεν είναι όμως εκείνη η κατάκριση το πιο σημαντικό στη θεολογία του. Δεν είναι ο σκοπός ή ο τελικός στόχος του. Είναι ένα μέσο να φέρει σωτηρία στους αναγνώστες του, διότι οι άνθρωποι πρέπει να έρθουν σε αυτογνωσία πριν αφιερώσουν τον εαυτό τους στον Θεό. Οι άνθρωποι έχουν φτάσει σε μια τέτοια πεσμένη συμπεριφορά τώρα, που πρέπει να τους αποκόψεις εντελώς από κάθε ελπίδα στη σάρκα πριν τους φέρεις στον Θεό.

Είναι τόσο σημαντικό σε όλα, αλλά είναι ιδιαίτερα σημαντικό στον ευαγγελισμό. Θυμάμαι. Ήμουν 21 ετών και μόλις είχα καλεστεί να κηρύξω και μπήκα μέσα σ’ ένα παλιό μαγαζί που πουλούσαν κοστούμια για κήρυκες στη μισή τιμή. Έκαναν αυτή τη δουλειά για 50, 60 χρόνια. Και μπήκα μέσα εκεί κι έψαχνα για ένα κοστούμι στην Παντούκα του Κεντάκυ κι εντελώς ξαφνικά η πόρτα άνοιξε. Άκουσα το κουδούνι να χτυπά. Έκλεισε. Υπήρχε ένας πολύ ηλικιωμένος άντρας που στεκόταν εκεί. Ποτέ δεν συγκράτησα το όνομά του, αλλά όταν μπήκε μέσα, κοίταξε κατευθείαν σε μένα.

Είπε: «Παιδί μου, καλέστηκες να κηρύξεις, έτσι δεν είναι;» Είπα: «Ναι, κύριε.» Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος ευαγγελιστής. Είπε: «Βλέπεις πού είναι εκείνο το κτήριο ακριβώς απ’ έξω απ’ αυτό το κτήριο;» Απάντησα: «Ναι.» Είπε: «Κήρυττα εκεί. Το Πνεύμα του Θεού έπεφτε και ψυχές σώζονταν.»

Είπα: «Κύριε, σε παρακαλώ, μίλησέ μου γι’ αυτό.» Είπε: «Δεν υπάρχει τίποτα απ’ αυτό τον ευαγγελισμό σήμερα. Κηρύτταμε δύο ή τρεις εβδομάδες και δεν κάναμε καμία πρόσκληση για τους αμαρτωλούς. Οργώναμε και οργώναμε και οργώναμε και οργώναμε τις καρδιές των ανθρώπων μέχρι το Πνεύμα του Θεού άρχιζε να εργάζεται και να σπάει τις καρδιές τους.»

Είπα: «Κύριε, πώς ξέρατε όταν το Πνεύμα του Θεού ερχόταν κι έσπαζε τις καρδιές τους;» Κι εκείνος είπε: «Λοιπόν, άσε με να σου δώσω ένα παράδειγμα. Πολλές δεκαετίες πριν, είχα μπει μέσα σ’ αυτό το μαγαζί να αγοράσω ένα κοστούμι. Κάποιος μου είχε δώσει $30 και είπε: ‘Κήρυκα, πήγαινε να αγοράσεις ένα κοστούμι αύριο.’ Και όταν μπήκα μέσα απ’ αυτή την πόρτα, ο νεαρός υπάλληλος που κρατούσε το μαγαζί, γύρισε και με κοίταξε και όταν με κοίταξε, έπεσε κάτω στο πάτωμα και φώναξε: ‘Ποιος μπορεί να σώσει έναν πονηρό άνθρωπο σαν κι εμένα;’ Και ήξερα ότι το Πνεύμα του Θεού είχε πέσει πάνω στο μέρος.»

Τώρα απλά μπαίνουμε μέσα και τους μιλάμε, τους κάνουμε τρεις διερευνητικές ερωτήσεις και τους ρωτάμε αν θέλουν να κάνουν μια προσευχή και να ζητήσουν από τον Ιησού να έρθει στην καρδιά τους και τον κάνουμε δύο φορές γιο της κόλασης, που ποτέ ξανά δεν θα είναι ανοιχτός στο Ευαγγέλιο, εξαιτίας του θρησκευτικού ψέματος που εμείς, ως ευαγγελικοί, έχουμε εκτοξεύσει από το στόμα μας.

Θα πω κάτι που συνήθιζε να λέει ο Λέοναρντ Ράβενχιλ: «Τώρα καταλαβαίνετε γιατί κηρύττω σε πολλά μέρη μια φορά.» Αυτή είναι όμως η αλήθεια.

Όταν μεταχειριζόμαστε την αμαρτία επιπόλαια, πρώτ’ απ’ όλα μαχόμαστε ενάντια στο Άγιο Πνεύμα. «Και όταν έρθει εκείνος, θα ελέγξει τον κόσμο για αμαρτία.» (Ιωαν. 16:8)

Υπάρχουν πολύ δημοφιλείς κήρυκες σήμερα που νοιάζονται περισσότερο να σου δώσουν την καλύτερη ζωή σου τώρα απ’ ότι την αιωνιότητα. Και κομπάζουν για το γεγονός ότι δεν αναφέρουν την αμαρτία στο κήρυγμά τους. Μπορώ να σας πω το εξής: Το Άγιο Πνεύμα δεν έχει να κάνει τίποτα με τη διακονία τους, αν δεν εργάζεται κι ενάντια. Αυτό θα ήταν το μόνο πράγμα.

Γιατί; Όταν ένας άνθρωπος λέει ότι δεν έχει διακονία να ασχολείται με την αμαρτία των ανθρώπων, το Άγιο Πνεύμα έχει. Είναι η πρωταρχική διακονία του Αγίου Πνεύματος να έρθει και να ελέγξει τον κόσμο για την αμαρτία. Και να ξέρετε το εξής: Όταν δεν ασχολείστε με τους ανθρώπους ειδικότερα, με πάθος, με αγάπη και με την αχρεία κατάστασή τους, το Άγιο Πνεύμα δεν βρίσκεται πουθενά τριγύρω σας.

Επίσης είμαστε πλάνοι όταν ασχολούμαστε με την ασθένεια των ανθρώπων μ’ ελαφρότητα όπως οι ποιμένες τον καιρό του Ιερεμία: «Και γιάτρεψαν το σύντριμμα της θυγατέρας του λαού Μου με επιπόλαιο τρόπο, λέγοντας: Ειρήνη, ειρήνη˙ και δεν υπάρχει ειρήνη.» (Ιερ. 6:14)

Δεν είμαστε μόνο πλάνοι, αλλά είμαι ανήθικοι, όπως ο γιατρός που αρνείται τον όρκο του στον Ιπποκράτη γιατί δεν θέλει να πει σε κάποιον κακά νέα, γιατί σκέφτεται ότι εκείνο το άτομο θα του εναντιωθεί, θα θυμώσει μαζί του, θα λυπηθεί. Και δεν τους λέει τα νέα που είναι πιο σημαντικά για να σωθεί η ζωή τους.

Ακούω σήμερα κήρυκες. Λένε: «Όχι. Όχι, όχι, όχι, όχι, όχι. Δεν καταλαβαίνεις, αδελφέ Πωλ. Δεν είμαστε όπως οι άνθρωποι τον καιρό του Τζων και του Τσαρλς Ουέσλι. Δεν έχουμε την κουλτούρα στην οποία απευθυνόταν ο Γουίτφιλντ ή ο Έντουαρντς. Δεν είμαστε τόσο ανοιχτόκαρδοι όσο αυτοί. Εμείς είμαστε συντριμμένοι. Δεν έχουμε αρκετή αυτοεκτίμηση. Είμαστε αδύναμοι. Δεν μπορούμε να αντέξουμε τέτοιο κήρυγμα.»

Ακούστε με. Έχετε ποτέ μελετήσει τις ζωές αυτών των ανθρώπων; Αυτά που κήρυξαν, ούτε η δική τους κουλτούρα μπορούσε να τα αντέξει. Κανένας δεν μπορεί ποτέ να αντέξει το κήρυγμα του Ευαγγελίου. Είτε θα στραφούν εναντίον του με την αγριότητα ενός ζώου ή θα αλλάξουν.

Όσον αφορά εμάς το να είσαι πιο αδύναμος και να μην έχεις αυτοεκτίμηση… Η χώρα μας και αυτός ο κόσμος κατακλύζεται από αυτό το αηδιαστικό νόσημα της αυτοεκτίμησης. Το μεγαλύτερο πρόβλημά μας είναι ότι εκτιμούμε τον εαυτό μας περισσότερο απ’ ότι εκτιμούμε τον Θεό.

Είμαστε επίσης κλέφτες όταν δεν μιλάμε πολύ για την αμαρτία. Είμαστε κλέφτες.

Να σας κάνω μια ερώτηση. Αυτό το απόγευμα, αυτό το πρωί, που πήγαν όλα τα αστέρια; Ήρθε κάποιος γίγαντας από το σύμπαν με ένα καλάθι και τα μάζεψε όλα και τα έβαλε μέσα και τα πήγε κάπου αλλού; Πού πήγαν όλα τα αστέρια αυτό το πρωί; Βρίσκονταν εκεί, αλλά δεν μπορούσες να τα δεις. Αλλά ο ουρανός έγινε πιο σκοτεινός και πιο σκοτεινός και πιο σκοτεινός και καθώς εκείνη η νύχτα γινόταν μαύρη σαν πίσσα, τα αστέρια βγήκαν στην πληρότητα της δόξας τους.

Όταν αρνούμαστε να διδάξουμε την ολοσχερή αχρειότητα των ανθρώπων, είναι αδύνατο να φέρουμε δόξα στον Θεό, στον Χριστό Του και στον σταυρό Του, επειδή ο σταυρός του Ιησού Χριστού και η δόξα απ’ αυτό μεγαλύνεται περισσότερο όταν τοποθετείται μπροστά από το παραπέτασμα της αχρειότητάς μας.

Αγάπησε πολύ, επειδή της συγχωρήθηκαν πολλά και ήξερε πόσο πολύ είχε συγχωρηθεί, διότι ήξερε πόσο αχρεία ήταν. (Λουκ.7:47)

Ω, φοβόμαστε να πούμε στους ανθρώπους την αχρειότητά τους και δεν μπορούν ποτέ να αγαπήσουν τον Θεό εξαιτίας αυτού. Τους έχουμε κλέψει την ευκαιρία να μην καυχώνται στον εαυτό τους, αλλά να ακολουθούν την προειδοποίηση: «Ο καυχώμενος εν Κυρίω ας καυχάται.» (Α’ Κορ. 1:31)
 

Προσθεστε σχολιο


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Σκέψεις & Προσευχή..

Video..

Υπάρχουν υπότιτλοι στα ελληνικά στο βίντεο...
Οι Λίγοι...
ΕΣΕΙΣ ?Διαβάστε άρθρα John Piper - Leonard Ravenhil - Paul Washer - Tim Conway - Charles Leiter.

Άρθρα σε μια σύντομη ματιά..

Σύνδεση

Συνδεθείτε και σχολιάστε άρθρα και γεγονότα..



Ανάγνωση Γραφής (Αγγλικά)

Δευτέρα
Τρίτη
Τετάρτη
1 Peter 1:1-12
Πέμπτη
1 Peter 1:13-2:10
Παρασκευή
1 Peter 2:11-3:7
Σάββατο
1 Peter 3:8-4:6
Κυριακή
1 Peter 4:7-5:14
Every Day in the Word
www.esv.org