• Wide screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Increase font size
  • Decrease font size
  • Default font size
  • default
  • style1
  • style2
  • style3

Οι Επτά μέρες Εκτύπωση E-mail
Σύντομα μηνύματα

Οι Επτά μέρες

Β' Σαμ. 12/ιβ':10,11,14 «Τώρα λοιπόν δεν θέλει αποσυρθεί ποτέ ρομφαία εκ του οίκου σου, επειδή με κατεφρόνησες, και έλαβες την γυναίκα Ουρίου του Χετταίου δια να είναι γυνή σου. Ούτω λέγει Κύριος, Ιδού, Θέλω επεγείρει εναντίον σου κακά εκ του οίκου σου, και θέλω λάβει τας γυναίκας σου έμπροσθεν των οφθαλμών σου, και θέλω δώσει αυτά εις τον πλησίον σου, και θέλει κοιμηθεί μετά των γυναικών σου ενώπιον του ηλίου τούτου. Επειδή όμως δια ταύτης της πράξεως έδωκας μεγάλην αφορμήν εις τους εχθρούς του Κυρίου να βλασφημώσι, δια τούτο το παιδίον το γεννηθέν εις σε εξάπαντος θέλει αποθάνει.»

Β' Σαμ. 12/ιβ':24-25 «Και παρηγόρησεν ο Δαβίδ την Βηθ-σαβεέ την γυναίκα αυτού, και εισήλθεν προς αυτήν, και εκοιμήθη μετ' αυτής, και εγέννησεν υιόν, και εκάλεσε το όνομα αυτού Σολομών, και ο Κύριος ηγάπησεν αυτον. Και έστειλε δια χειρός Νάθαν του προφήτου, και κάλεσε το όνομα αυτού Ιεδιδία (ηγαπημένος του Κυρίου) δια τον Κύριον.»

Οι δύο αυτές περικοπές απέχουν επτά ημέρες μεταξύ τους. Πνευματικά όμως απέχουν όσο ο ουρανός από τη γη. Μέσα από τις οδυνηρές αυτές στιγμές μαθαίνουμε πώς η βροχή μπορεί να πλησιάσει την ξερή γη μας, πώς ο Κύριος μπορεί σε μια στιγμή να αλλάξει όχι μόνο το παρόν, αλλά και το ίδιο το παρελθόν και πολύ περισσότερο το μέλλον, πώς μία κραυγαλέα αποτυχία μετατρέπεται σε θριαμβευτική νίκη και αιώνια ευλογία.

Πολλοί από μας νιώθουμε αιχμάλωτοι σε ένα αμαρτωλό παρόν που καρπός του είναι η ριζωμένη απάθεια και θανατηφόρα αμαρτία και δεν θέλουμε, δεν μπορούμε ή δεν ξέρουμε πώς να ξεφύγουμε.

Βασανιζόμαστε και μάταια τρέχουμε να ξεφύγουμε από ένα βαρύ παρελθόν που σημαδεύει και ορίζει ένα δυσάρεστο μέλλον όπου τα χθεσινά, σαρκικά ή επιπόλαια χριστιανικά βήματά μας παρεμβαίνουν σε κάθε σημερινή απόφασή μας.

Ίσως δεν μπορούμε να πιστέψουμε σε μια επιστροφή από την κόλαση, σε μια ανάσταση από ένα τάφο. (Διανοητικά όλοι συμφωνούμε ότι όλα μπορούν να αλλάξουν, αλλά άλλο πράγμα η θετική, αόριστη αίσθηση και άλλο η ζωντανή δια Πνεύματος πίστη.)

Θέλεις να δεις το μέλλον σου να αλλάζει;

Πώς ο Δαβίδ από την κρίση του Θεού μετέβη στην ευλογία, από το θάνατο στο χρίσμα, από τον γκρεμό της αμαρτίας στην ουράνια γέφυρα της γενεαλογίας του Ιησού; Τη μία έρχεται ο προφήτης για να του προαναγγείλει τη ρομφαία που θα πέσει στον οίκο του, τα τρομερά προβλήματα μέσα στην οικογένειά του (βλέπε Αβεσσαλώμ) και τελικά θάνατο στον καρπό του με τη Βηθ-σαβεέ. Λίγο καιρό αργότερα ο ίδιος προφήτης αναγγέλλει ότι η Βηθ-σαβεέ γέννησε τον "ηγαπημένο του Κυρίου" (Σολομών)! Η ίδια γυναίκα που έφερε καυτή κρίση και οργή εναντίον του Δαβίδ και του οίκου του, τώρα φέρνει ευλογία και δόξα που αγγίζει τις άκρες των αιώνων λαμβάνοντας μέρος στο τέλειο σχέδιο της σωτηρίας! Πριν επτά μέρες η γυναίκα κατέβαζε έως τον Άδη την βασιλική οικογένεια, τώρα ανυψώνει όλο το ανθρώπινο γένος! Πριν ο προφήτης του αναφέρει καθαρά την αιτία της ρομφαίας: Τον Θεό «...κατεφρόνησας, και έλαβες την γυναίκα...δια να ήναι γυνή σου.»(10). Τώρα η ίδια αυτή γυναίκα θα φέρει στον κόσμο τον θείο κρίκο μια τέλειας αλυσίδας σωτηρίας και ελέους! Τι κάνει τον σπλαχνικό Θεό να μισήσει το πρώτο παιδι και να αγαπήσει τόσο το δεύτερο, όταν μάλιστα προέρχονται από τους ίδιους γονείς! (Δεν θέλω να φανταστώ η περίπτωση αυτή πόση "θεολογία" σηκώνει ...)

Το παιδί πριν έφερε θάνατο, το παιδί τώρα κρατά τη ζωή!

Τι μεταμόρφωση!

Είναι δυνατόν αυτός ο δίκαιος κριτής να παραμερίζει παραβάσεις και αμαρτία ακόμα και θεμελιώδης αρχές που ο Ίδιος θέσπισε για να τρέξει να σε αγκαλιάσει, σκυμμένος και βουτηγμένος σε αίμα αδικίας όπως είσαι;

Η σπασμένη καρδιά μπορεί να γυρίσει τα πάντα!

Από δύο παρόμοιες εξωτερικά καταστάσεις πηγάζουν κρίση και έλεος, σκοτάδι και φως. Πού είναι τα σύνορα; Πώς βγαίνεις από το ένα και εισχωρείς στο άλλο; Με ποιον τρόπο εξαλείφεις την κρίση και στρώνεις με ευλογία τον αμαρτωλό δρόμο σου; Αυτές οι επτά μέρες κρύβουν το αποκαλυμμένο σε όλους μυστικό της σωτηρίας κατεστραμμένων ζωών και τη θεραπεία διαλυμένων οράσεων. Είναι η σειρά του ανθρώπου τωρα να "δημιουργήσει" ζωή σε επτά μέρες μετάνοιας και συντριβής!! Εκεί συνέβη το γεγονός που έκανε ένα τεμπέλη βασιλιά (11/ια':2) να εργαστεί την τέλεια δικαιοσύνη και να λάβει την τιμή ο Χριστός να ονομάζεται «Υιός του Δαβίδ». Τι ήταν αυτό που μετέστρεψε Θεό και γη;

Είναι το σπαρακτικό κλάμα μιας καρδιάς που βλέπει όλη την αδικία και την αποστασία της μπροστά στον μόνο Άγιο. Η δύναμη του Πνεύματος που υπακούει στη δυνατή και σταθερή θέλησή μας φέρνει λύτρωση και ελευθερία στη σκληρή και ανυπάκουη καρδιά μας. Είναι το δάκρυ της μετάνοιας που χαράζει ίχνος όχι μόνο στο μάγουλο, αλλά ακόμα περισσότερο στην καρδιά του Θεού.

Η συντριβή είναι το δώρο γι' αυτούς που ίσως αποστάτησαν, αλλά ξέρουν να σπάνε σαν τα καλάμια μπροστά στο δυνατό άνεμο του ουρανού και κοιτάζουν με φόβο αλλά ίσια στα μάτια τον Κύριο, Τον οποίο ποτέ δεν έπαψαν να αγαπούν. Μέσα σ' αυτές τις επτά μέρες η θρυμματισμένη καρδιά του Δαβίδ μας έδωσε τον Ψαλμό της μετάνοιας και της συντριβής (51/να'). Είναι ο ψαλμός που αποτυπώνει τη μετάβαση της αμαρτωλής και προορισμένης σε θάνατο ψυχής στην ευλογημένη συγχώρηση, εκεί όπου ο Δαυίδ έλαβε το ανεξίτηλο άγγιγμα του χρίσματος του Θεού. Είναι ο ψαλμός που αποτυπώνει τον πόνο και την οδύνη μιας ψυχής που θέλει να ελευθερωθεί από τη σκληρότητα της αμαρτίας και ζητά με όλη την καρδιά του την επιστροφή της από καιρό τώρα χαμένης παρουσίας του Θεού. Ήταν ακριβώς αυτό που έκανε το Δαβίδ τόσο αγαπητό στον Κύριο αν και έπεσε τόσο βαθιά στην αμαρτία και τη διαφθορά.

Το κύριο χαρακτηριστικό στον άνθρωπο που δεν μπορεί να μετανοήσει είναι ότι δεν συναισθάνεται το μέγεθος της αποστασίας, την ανυπακοής και της αμαρτίας μπροστά στο Δημιουργό Του. Η καρδιά του ξεσχίστηκε αγαπώντας αλήθεια : «τα ανομήματά μου εγώ γνωρίζω, και η αμαρτία μου ενώπιόν μου είναι διαπαντός» (Ψαλ. 51/3). Ο πόνος και η πίκρα της μετάνοιας οδηγούν στη γλυκιά συγχώρηση και στη θεία αποδοχή και αποκατάσταση. Το βάπτισμα στη συντριβή παράγει το θυμίαμα που καλύπτει τη δυσοσμία της σάρκας. Η ματωμένη καρδιά παραμερίζει απαλά το καταπέτασμα του διαχωρισμού και προσφέρεται ως ύμνος δοξολογίας στον Κύριο.

Η σπασμένη καρδιά μπορεί να γυρίσει τα πάντα!

Δεν είναι καταπληκτικό να βλέπεις με έκπληξη ότι κυριεύεσαι από χαρά και όχι με τρόμο, όταν η μεγαλειώδης χάρις Του ακουμπά πάνω στην ανάξια και αποστατημένη ζωή μας; Όταν η τεράστια απόσταση μεταξύ Πλάστη και αγγείου και η διαφορά αυτή του αγιασμού προκαλεί αγάπη στο τέλος μετά από ένα κύλισμα πολύτιμου δακρύου; Όταν η συντετριμμένη καρδιά ενός αμαρτωλού ακυρώνει την άξια και δίκαια οργή και κρίση Του; Όταν αντικρίζοντας το μέγεθος της ανυπακοής μας, βλέπεις στην άλλη πλευρά να σε περιμένει η άπειρη αγάπη ενός Πατέρα;

Δεν ξέρω τι σου ψιθυρίζουν οι παλιές αποτυχίες αλλά ξέρω τι ο Κύριος φωνάζει μέσα στον Λόγο Του: θα αλλάξει τα πάντα στην ζωή σου αν ακολουθήσεις την οδό των δακρύων και το μονοπάτι του αλαβάστρινου δοχείου (Λουκ.ζ/7 : 37,38,50). Μπορούμε σήμερα με όλη την γνώση και την θρησκευτική αυταρέσκεια που κουβαλάμε, να εκχέουμε δάκρυα συντριβής; Γιατί είμαστε τόσο ξεροί και δύσκαμπτοι; Γιατί τα μάτια της Νύμφης είναι τόσο στεγνά; Μήπως το γεγονός ότι η Εκκλησία βιώνει την μεγαλύτερη αποστασία και σύγχυση σήμερα οφείλεται κατά κύριο λόγο στο ότι δεν γνωρίζει (ή δεν θέλει να μάθει!) πως να σπάσει το αλαβάστρινο δοχείο πάνω από το κεφάλι του Ιησού για να εκπληρώσει την αποστολή της με ειρήνη;

Μήπως μοιάζουμε περισσότερο με τους φαρισαίους που μεν προσκάλεσαν σε γεύμα τον Κύριο και κάθονταν συνομιλώντας μαζί Του αλλά εκείνος(η) που έλαβε το θείο και υπέρτατο μήνυμα ζωής ήταν η «τελευταία» της γειτονιάς;

Μήπως οι καρποί της σημερινής Εκκλησίας (μεταξύ άλλων υποκρισία, διχόνοια, ανταγωνισμός κλπ.) προκαλούν περισσότερο οργή παρά χαρά στον ουρανό; Πότε ήταν η τελευταία φορά που αφήσαμε το Πνεύμα να μας παρασύρει στη συναίσθηση και επίγνωση της αμαρτίας μας και σε μια πράξη λατρείας όπως την παραπάνω; Πότε αφήσαμε τα θολά από σκόνη αλλά ειλικρινά μας δάκρυα να μας μεταφέρουν στα Άγια των Άγίων και να δημιουργήσουν το αρχιερατικό θυμίαμα ευωδίας ώστε να ιερατεύσουμε γονατισμένοι και απελπισμένοι μπροστά στον αιώνιο Θρόνο; Ω, πόσο πολύτιμο είναι το δώρο των δακρύων!

Ω άνθρωπε, πώς είναι δυνατόν να νομίζεις ότι μπορείς να εξαγοράζεις την εύνοια και ζεστασιά του Θεού με θρησκεία και γνώση;

Μόνο η συντριβή του εσωτερικού μας κάστρου ανοίγει την πύλη του ουρανού. Πόσος καιρός πρέπει να περάσει για να καταλάβουμε ότι η κρυστάλλινη και αγαθή καρδιά του Θεού συγκινείται και έλκεται μόνο με ειλικρίνεια και καθαρή γλώσσα;

Δεν ήταν η υποκρισία των Φαρισαίων ο μεγαλύτερος αντίπαλος του Ιησού όταν βάδισε ανάμεσα στον λαό Του;

Η φωνή του Θεού έχει υποβιβαστεί σε ανούσια κηρύγματα και δογματική φλυαρία.
Η θρησκεία έχει παραλύσει το πάθος και την επιθυμία του πιστού για το θέλημα του Κυρίου.
Η Εκκλησία ασφυκτιά και πνίγεται κάτω από ένα πνεύμα υπνηλίας, ενώ πιστεύει οτι όλα είναι καλά.
Εσύ, όπως και χιλιάδες άλλοι ακόμα, έχεις το κάλεσμα και την θέρμη να κάνεις εκείνο που η θρησκεία με συνοδεία τον άκρατο νομικισμό δεν μπορούν ποτέ να καταφέρουν. Μπορείς να αλλάξεις το σπίτι σου, την γειτονιά σου, την πόλη σου, την χώρα σου, τον κόσμο...
 

Σε μια στιγμή "δακρυο-αλαβάστρινης" λατρείας μπορείς να πετύχεις περισσότερα απ΄ότι με σκλήρή εργασία μιας ζωής!

-- Σπάσε τώρα το δοχείο σου μπροστά Του.
-- Το άρωμα του μύρου βρίσκεται κρυμμένο στα καθαρά δάκρυά σου.
-- Όρισε το μέλλον με τις δικές σου επτά μέρες.

Η σπασμένη καρδιά μπορεί να γυρίσει τα πάντα!

 

Μάνος Παπαδάκης

 

Προσθεστε σχολιο


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Σκέψεις & Προσευχή..

Video..

Υπάρχουν υπότιτλοι στα ελληνικά στο βίντεο...
Οι Λίγοι...
ΕΣΕΙΣ ?Διαβάστε άρθρα John Piper - Leonard Ravenhil - Paul Washer - Tim Conway - Charles Leiter.

Άρθρα σε μια σύντομη ματιά..

Σύνδεση

Συνδεθείτε και σχολιάστε άρθρα και γεγονότα..



Ανάγνωση Γραφής (Αγγλικά)

Δευτέρα
Τρίτη
Τετάρτη
1 Peter 1:1-12
Πέμπτη
1 Peter 1:13-2:10
Παρασκευή
1 Peter 2:11-3:7
Σάββατο
1 Peter 3:8-4:6
Κυριακή
1 Peter 4:7-5:14
Every Day in the Word
www.esv.org