Πριν το Πνεύμα έρθει, θεωρούμε τους εαυτούς μας τόσο καλούς όσο οι καλύτεροι. Λέμε: "Όλες αυτές τις εντολές τις τηρώ παιδιόθεν" και αυτάρεσκα ρωτάμε: "Τι μου λείπει;" Δεν είμαστε ηθικοί; Και πιότερο ακόμα, δεν είμαστε ακόμα και θρησκευόμενοι; Ομολογούμε ότι ίσως έχουμε κάνει λάθη, αλλά τα θεωρούμε πολύ μηδαμινά και επιχειρούμε μέσα στην πονηρή υπερηφάνειά μας να φανταζόμαστε ότι, τέλος πάντων, δεν είμαστε και τόσο ελεεινοί, όπως θα μας οδηγούσε ο Λόγος του Θεού να σκεφτούμε.

Ω, αγαπητέ μου ακροατή, όταν το Πνεύμα του Θεού φυσήξει στη θελκτικότητα της σάρκας σου, η ομορφιά της θα ξεθωριάσει σαν το φύλλο και θα έχεις μια τελείως άλλη ιδέα για τον εαυτό σου. Τότε δεν θα βρίσκεις γλώσσα τόσο αυστηρή με την οποία να εκφράσεις τον πρότερο χαρακτήρα σου. Ψάχνοντας βαθιά μέσα στα κίνητρά σου και ερευνώντας εκείνο που σε κίνησε στις πράξεις σου, θα δεις τόσο κακό, που θα κλαις μαζί με τον τελώνη: "Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ!"

Από κήρυγμα του Τσαρλς Σπέρτζον με τίτλο: "The Withering Work of the Spirit" που δόθηκε στις 9 Ιουλίου, 1871.