Αν ο κόσμος τονίζει, διεγείρει και φουσκώνει με κάθε τρόπο τη σάρκα, πιέζοντάς τον άνθρωπο ασφυκτικά και πείθοντάς τον να ζει και να σκέπτεται σχεδόν μόνο για τον εαυτό του, πόσο περισσότερο αφιερωμένα θα πρέπει να ζεί κάποιος για τον Χριστό αφού λάβει όραση της δόξας Του;