• Wide screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Increase font size
  • Decrease font size
  • Default font size
  • default
  • style1
  • style2
  • style3

ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΟΥ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟΥ (1) Εκτύπωση E-mail
Διάφοροι

ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΟΥ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟΥ (1)

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΘΕΙΑ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ

Καθώς ανοίγουμε τις καρδιές μας σ' Εκείνον, δεν θ' αργήσει να μας αγγίξει με το Άγιο Πνεύμα. Είναι η απάντηση του Θεού πάνω στην επιθυμία μας για Εκείνον. Η απάντηση αυτή καθορίζεται μέσα στη ζωή μας από το πόσο επιθυμούμε τον Ιησού και κατά πόσο έχουμε παραχωρήσει τον εαυτό μας σ' Εκείνον για να μπορέσει να μας πλησιάσει. Η ένταση και η επιμονή στην εκζήτηση είναι σημαντικοί παράγοντες για μία ενδεχόμενη θεία συνάντηση με το Σωτήρα. Μπορεί δύο άτομα να προσκαλούν το Θεό στη ζωή τους, όμως το ρόλο, τον παίζει η θερμότητα και η δίψα που έχουμε για Εκείνον και όχι οι ρητορικές, έντεχνες και θορυβώδεις προσευχές.

Ερχόμαστε τώρα στο σημείο, όπου καταλαβαίνουμε ότι είτε έχουμε μία ειλικρινή δίψα για το Θεό, ή τελικά δεν έχουμε και απλώς ζούμε μία θρησκευτική ζωή με έτοιμες προσευχές, ενώ η καρδιά μας είναι ξερή. Μπορεί να έχεις μία δυνατή σχέση με την τοπική εκκλησία σου ή να διακονείς ανάμεσα στους αδελφούς, όμως αυτό δεν είναι εκείνο που θέλει πρώτ' απ' όλα να δει ο Θεός στη ζωή σου. Για να έρθει η παρουσία του Θεού χρειάζεται να υπάρχει το απαραίτητο σκεύος, που θα Τον επιθυμήσει όσο τίποτα άλλο πάνω σ' αυτό τον κόσμο. Η δύναμη που ανοίγει τον ουρανό, βρίσκεται μέσα σε μία καρδιά, που φλέγεται από την επιθυμία να δει το παντοδύναμο χέρι του Θεού να κινείται ανάμεσα στις χαμένες γενιές γύρω μας.

 

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΣΒΗΝΕΙ ΤΗ ΓΝΗΣΙΑ ΦΩΤΙΑ

Κάποιος αδελφός μπορεί να διακονεί για πολλά χρόνια και όμως, η καρδιά του μπορεί να είναι απελπιστικά άδεια, κουρασμένη και χωρίς καμία πείνα για την ατόφια παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Μπορεί να διακονεί από συνήθεια και να περάσει έτσι όλη η ζωή του χωρίς να έχει γνωρίσει το θαυματουργό και λυτρωτικό χέρι του Δημιουργού Του. Εκείνο που καταπίνει, σβήνει και αλλοιώνει κάθε φλόγα του Αγίου Πνεύματος μέσα στην καρδιά μας είναι η ξερή θρησκεία και η είσοδος του πιστού μέσα σε ένα λαβύρινθο νόμων και διατάξεων, τα οποία καταλήγουν να γίνουν παγίδα χωρίς να το έχει καταλάβει. Το μόνο που θα καταφέρει να δει μετά από μερικά χρόνια είναι ότι εξαφανίστηκε εκείνο το αγνό, δυναμικό χέρι του Αγίου Πνεύματος, που γνώρισε στις ημέρες της αναγέννησής του.

Πάνω στην προσπάθεια να συμμορφωθούμε με τους νόμους του θρησκευτικού κατεστημένου, σβήνει η παρουσία του Ιησού μέσα μας, καθώς εκζητούμε πλέον να διακονούμε την εκκλησία και τους εαυτούς μας, παρά τον Κύριο της δόξας. Αυτός είναι και ο λόγος, που πολλοί χριστιανοί, αντί να ανεβαίνουν σε πίστη και αποκάλυψη, πέφτουν χρόνο με το χρόνο σε μία γη ξερή και έρημη. Χρειαζόμαστε μία νέα, δυναμική αποκάλυψη του Ιησού, ο οποίος είναι ο μόνος ικανός να μας βγάλει μέσα από τα αδιέξοδα, τη χλιαρότητα και το συμβιβασμό. Είναι ανάγκη να μετανοήσουμε και να εκζητήσουμε όχι ένα Χριστό που να ταιριάζει στις ιδιότροπες απαιτήσεις μας, αλλά εκείνον που θα προκαλέσει το θάνατο της σαρκικότητάς μας μέσα από τη δόξα Του. Χρειαζόμαστε μία φλόγα από τον ουρανό, κατευθείαν μέσα από το θρόνο του Παντοδυνάμου, η οποία θα κατακάψει κάθε στασιμότητα, θα εξατμίσει κάθε εμπόδιο και θα γνωρίσει ο κόσμος ότι ο Ιησούς είναι Κύριος, όπως έγινε στο Κάρμηλο με τον Ηλία.

Είναι ζωτικό και αναγκαίο όταν λάβουμε το άγγιγμα του Πνεύματος στη ζωή μας να το διατηρήσουμε και να το αυξήσουμε. Ο διάβολος έχει δέσει εν μέρει την Εκκλησία σε μία ακαρπία, καθώς οι νέοι πιστοί γλιστρούν μέσα σε ένα περιβάλλον ανταγωνισμού, κουτσομπολιού και θρησκοληψίας, που λειτουργεί σαν πυροσβεστήρας ενάντια στη φωτιά του Πνεύματος. Το θρησκευτικό σύστημα αυτό θα αναθρέψει ένα Χριστιανό με δύσκαμπτη και σκληρή καρδιά, αποκομμένο από τα άλλα μέλη του σώματος του Χριστού, καθώς προχωρά το δικό του δρόμο και όχι στο θέλημα του Θεού.

Αν αποφασίσουμε να διατηρήσουμε τη γνήσια φλόγα του Πνεύματος και μείνουμε πιστοί στα λίγα, ο Κύριος θα είναι έτοιμος να μας δώσει περισσότερα μέχρι η φλόγα εκείνη να γίνει μία τεράστια πυρκαγιά κατακαίγοντας κάθε έργο του σατανά.

 

ΤΟ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΚΕΙ

Στην Παλαιά Διαθήκη βλέπουμε ότι υπήρχαν καταστάσεις, όπου το Άγιο Πνεύμα ελκυόταν και κατέβαινε ανάμεσα στο λαό. Συνήθως συνέβαιναν δύο πράγματα: Όταν οι άνθρωποι ήθελαν να κατέβει κάτω ο Κύριος, έχτιζαν ένα θυσιαστήριο και έκαναν μία θυσία. Το πρώτο πράγμα λοιπόν είναι η κατασκευή του θυσιαστηρίου και το δεύτερο, η προμήθεια ενός ζώου για τη θυσία. Παντού στη Γραφή υπάρχουν παραδείγματα γι' αυτό. Εμείς θα αναφερθούμε σε μερικές περικοπές, για να δούμε τη σημασία του θυσιαστηρίου, καθώς και την επίδραση που είχε η κατασκευή του πάνω στον ευρύτερο λαό.

Στο Α' Χρονικών κεφ. 21/κα': έχουμε την περιγραφή της αμαρτίας του Δαβίδ. Καταμέτρησε το λαό Ισραήλ και προκάλεσε την οργή του Κυρίου, ο οποίος τιμώρησε τους Ισραηλίτες εξαιτίας αυτής της πράξης του Δαβίδ. Ο άγγελος του Κυρίου πάταξε τους Ισραηλίτες με θάνατο και ο Δαβίδ ζήτησε έλεος από το Θεό. Εκείνος του είπε να ανέβει και να στήσει ένα θυσιαστήριο σε ένα συγκεκριμένο μέρος.

Α' Χρον. 21/κα':16-19 - "Και υψώσας ο Δαβίδ τους οφθαλμούς αυτού, είδε τον άγγελον του Κυρίου ιστάμενον αναμέσον της γης και του ουρανού, έχοντα εν τη χειρί αυτού την ρομφαίαν αυτού γεγυμνωμένην, εκτεταμένην επί Ιερουσαλήμ. Και έπεσεν ο Δαβίδ και οι πρεσβύτεροι, ενδεδυμένοι σάκκους, κατά πρόσωπον αυτών.

Και είπεν ο Δαβίδ προς τον Θεόν, Δεν είμαι εγώ ο προστάξας να απαριθμήσωσι τον λαόν; εγώ βεβαίως είμαι ο αμαρτήσας και πράξας την κακίαν. Ταύτα δε τα πρόβατα τί έπραξαν; Επ' εμέ λοιπόν, Κύριε Θεέ μου, και επί τον οίκον του πατρός μου έστω η χειρ σου, και μη επί τον λαόν σου προς απώλειαν.

Τότε ο άγγελος του Κυρίου προσέταξε τον Γαδ, να είπη προς τον Δαβίδ, να αναβή ο Δαβίδ και να στήση θυσιαστήριον εις τον Κύριον εν τω αλωνίων του Ορνάν του Ιεβουσαίου.

Και ανέβη ο Δαβίδ, κατά τον λόγον του Γαδ, τον οποίον ελάλησεν εν ονόματι Κυρίου."

Ας φανταστούμε τη σκηνή. Εδώ υπάρχει μία καταδίκη, η οποία σέρνεται σε όλη τη χώρα. Ο Δαβίδ κράζει προς το Θεό να μην εξολοθρεύσει το λαό. Ο Θεός θέλει να απαντήσει στην προσευχή αυτή και έτσι λέει στον προφήτη Γαδ τι πρέπει να κάνει ο Δαβίδ. Με άλλα λόγια, για να απελευθερώσει ο Κύριος το έλεός Του πάνω στην Ιερουσαλήμ, χρειάζεται ένα κατάλληλο περιβάλλον. Ο Δαβίδ υπάκουσε, έστησε το πολύτιμο θυσιαστήριο, εκείνο που θέλει να δει και ανάμεσά μας ο Θεός, για να σταματήσει η κόλαση να καταπίνει ψυχές μέσα σε ένα κόσμο αμαρτίας, αλαζονείας και εγωισμού.

 

ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΚΑΝΕΙ ΟΛΗ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ !

Όμως δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, όσο φαίνονται μέχρι εδώ! Είναι σημαντικό να καταλάβουμε το παρακάτω: Να στήσουμε ένα θυσιαστήριο δεν είναι ένα απλό παιχνίδι. Θα μας κοστίσει πολλά! Θα απαιτήσει πολλά! Πολλοί άνθρωποι θέλουν να λάβουν από τον Κύριο χωρίς να αποχωριστούν την άνεση και τη βόλεψή τους. Όταν ο Δαβίδ έχτιζε το θυσιαστήριο, ο ιδιοκτήτης του αγρού, του πρότεινε να του δώσει ό,τι χρειαζόταν δωρεάν. Θα του έδινε τα βόδια για το ολοκαύτωμα, τα εργαλεία για ξύλα προς πυρά και το σιτάρι για την εξ αλφίτων προσφορά. Ο Δαβίδ απάντησε:

"... Ουχί, αλλ' εξάπαντος θέλω αγοράσει αυτό εις την αξίαν τιμήν, διότι δεν θέλω λάβει το σον διά τον Κύριον, ουδέ θέλω προσφέρει ολοκαύτωμα δωρεάν. Και έδωκεν ο Δαβίδ εις τον Ορνάν, διά τον τόπον, εξακοσίους σίκλους χρυσίου κατά βάρος." (Α' Χρον. 21/κα':24-25)

Εδώ κρύβεται μία πολύ σημαντική αρχή στα πράγματα του Θεού. Αν ζητάμε το έλεος και τη δυναμική παρέμβαση του Θεού μέσα στην εκκλησία και πάνω στη χώρα μας, αυτό θα πρέπει να μας κοστίσει. Ο Δαβίδ ζητούσε διακαώς τον Κύριο και βλέπουμε ότι γνώριζε καλά τις αρχές Του.

Είναι ώρα να μας αποκαλύψει ο Θεός την καρδιά Του και σε μας με ένα διαφορετικό, πιο βαθύ και ουσιαστικό τρόπο για να μας καταστήσει ικανούς και να αποτινάξουμε κάθε σαρκικό και γήινο ζυγό που μας απομακρύνει από το θέλημά Του. Να μας καταστήσει ικανούς ώστε να παραχωρήσουμε ό,τι είναι απαραίτητο για να δούμε τη δική Του δόξα και όχι αυτή των δικών μας κατορθωμάτων. Υπάρχει ένα αντίτιμο, που δεν είμαστε τόσο διατεθειμένοι να το πληρώσουμε. Όλοι εμείς που ζητάμε μία σωτήρια έκχυση της παρουσίας του Θεού πάνω σ' αυτή την ταλαιπωρημένη χώρα, πρέπει να δούμε τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε, όχι μόνο εξωτερικά, αλλά μάλλον περισσότερο μέσα μας, εσωτερικά. θα χρειαστεί να παραδώσεις ίσως τον ελεύθερο χρόνο σου, ή να μπεις σε μια στενότερη και πιο οικεία σχέση με το Θεό.

Ο Δαβίδ εκζητούσε το έλεος του Θεού για το έθνος Του. Εκείνη τη στιγμή μέσα στην καρδιά του φλεγόταν μία επιθυμία. "Πρέπει να προκαλέσω τη χάρη του Θεού για να σταματήσει αυτή η πληγή." Ήταν αποφασισμένος και έτοιμος να παραχωρήσει και να πληρώσει οτιδήποτε, προκειμένου να σωθεί η Ιερουσαλήμ από την οργή του Θεού. Αυτή η άγια αποφασιστικότητα είναι το ίδιο απαραίτητη και σήμερα ανάμεσά μας. Πολλοί από εμάς επιθυμούμε να γνωρίσουμε τον Κύριο μέσα στη δόξα Του, αρχίζουμε να Τον εκζητούμε, αλλά μετά από λίγο, η επιθυμία αυτή ελαττώνεται και κάπου φαίνεται ότι το πράγμα φτάνει σ΄ ένα σημείο και δεν μπορεί να προχωρήσει. Σαν να έχει ορθωθεί ένα τεράστιο τείχος μπροστά μας, το οποίο μας έχει φυλακίσει στη μίζερη ρουτίνα της καθημερινότητας, αποκόπτοντάς μας από το υπερφυσικό στοιχείο της χριστιανικής αφιέρωσης. Αρκετές φορές η αιτία σ' αυτό είναι η έλλειψη αποφασιστικότητας, που και αυτό με τη σειρά του έχει αιτία το κόστος που πρέπει να πληρώσουμε μέσα στον πνευματικό στίβο.

 

Η ΓΕΝΙΑ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΕΝΑ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ ΠΟΥ ΘΑ ΑΠΑΡΤΊΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ

Από αυτή την περικοπή βλέπουμε πόσο σημαντικό είναι ένα θυσιαστήριο για να επιδράσει το θέλημα του Θεού πάνω σε μία πόλη. Σήμερα δεν χρειάζεται να μαζεύουμε πέτρες και να χτίζουμε με τον τρόπο που το έκαναν οι άγιοι της Παλαιάς Διαθήκης. Θυσιαστήριο είναι οι καρδιές μας, η αφιέρωσή μας. Αυτά πρέπει να μαζέψουμε ως λίθους, να τα ενώσουμε κατάλληλα και να στήσουμε ένα ανθρώπινο θυσιαστήριο για τη δική μας γενιά. Προσευχόμαστε για να έρθει η φλόγα της Πεντηκοστής στη χώρα μας, όμως αυτό θα γίνει σωστά όταν υπάρχει έτοιμο ένα θυσιαστήριο από καρδιές και το ζώο πάνω σ' αυτό, που κι αυτό συμβολίζει εμάς. Έχουμε την επιθυμία να κατεβάσουμε την παρουσία του Θεού, να ελκύσουμε τον Κύριο με ένα θυσιαστήριο, το οποίο θα χτίσουμε όλοι μαζί για χάρη των φίλων μας, της πόλης μας ή του έθνους μας;

Υπάρχουν δύο είδη θυσιαστηρίων. Το προσωπικό και το συλλογικό. Στο πρώτο απαιτείται να τοποθετήσεις τη ζωή σου για να ευαρεστήσεις Αυτόν. Στο δεύτερο προστίθενται περισσότεροι άνθρωποι με σκοπό να έρθει η θεραπεία στο ευρύτερο σώμα, χώρα, γη κτλ. Το προσωπικό θυσιαστήριο είναι πιο σπουδαίο, γιατί αυτό καθορίζει το πνευματικό επίπεδο του συλλογικού.

Τι είναι όμως θυσιαστήριο; Είναι τόπος αφιέρωσης και λατρείας. Είναι τόπος αποφάσεων και διαθήκης. Όταν κάποιος οικοδομήσει θυσιαστήριο, το κάνει πάντα με το σκοπό να αφιερώσει και να δώσει κάτι πολύτιμο από τη ζωή του στο Θεό. Σχεδόν όλες οι διαθήκες επικυρώθηκαν πάνω σ' ένα θυσιαστήριο, ή μετά τη συμφωνία χτίστηκε ένα. Με άλλα λόγια, είναι ένας τόπος, όπου συνάπτουμε μία διαθήκη με το Θεό, θυσιάζουμε τους εαυτούς μας και λαμβάνουμε Εκείνον. Είναι τόπος όπου αποφασίζουμε να σταθούμε και να ζήσουμε με ένα τρόπο χωρίς να υπάρχει επιστροφή. Το θυσιαστήριο είναι τρόπος επικοινωνίας και επαφής με το Θεό, διότι όταν ο Κύριος δεχόταν μία θυσία, κατέβαινε με φωτιά και ευλογούσε το λαό. Εκεί γίνεται μία ανταλλαγή. Δίνουμε από τον εαυτό μας για να λάβουμε από αυτόν. Κάθε είδους παραχώρηση προς αυτόν, είναι μια πράξη θυσίας. Θυσιάζεται κάτι και αν το δεχθεί ο Θεός, αυτό σίγουρα δεν θα μείνει απαρατήρητο.

Καθώς αρχίζουμε να συναντάμε το Θεό, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό είναι να οικοδομήσουμε το δικό Του θυσιαστήριο, διότι η ζωή μας είναι γεμάτη από άλλα θυσιαστήρια, στα οποία κάναμε τις θυσίες μας. Γι' αυτό βλέπουμε μέσα στη Γραφή, με πόσο ζήλο ο Θεός ζητούσε από τους Ισραηλίτες να γκρεμίσουν κάθε ξένο θυσιαστήριο και να στραφούν αποκλειστικά σ' Εκείνον.

ΚΡΙΤ. 6/ς':25-26 - "Και την αυτήν νύκτα είπεν ο Κύριος προς αυτόν, Λάβε τον βουν του πατρός σου, και τον δεύτερον βουν τον επταετή, και κατεδάφισον τον βωμόν του Βάαλ τον οποίον έχει ο πατήρ σου, και το άλσος το πλησίον αυτού κατάκοψον και οικοδόμησον θυσιαστήριον εις Κύριον τον Θεόν σου επί της κορυφής της πέτρας ταύτης, κατά το διατεταγμένον, και λάβε τον δεύτερον βουν, και πρόσφερε ολοκαύτωμα με τα ξύλα του άλσους, το οποίον θέλεις κατακόψει."

Ο Θεός μιλά στο Γεδεών, διότι οι Ισραηλίτες εκείνη την εποχή, υπέφεραν κάτω από τους Μαδιανίτες. Έκραξαν για βοήθεια και ο Κύριος έκλεξε το Γεδεών, αφού εκείνος πρόσφερε τον εαυτό του στο θέλημα του Θεού. Μόλις ο Γεδεών προσφέρθηκε, το πρώτο πράγμα που του είπε ο Θεός ήταν να γκρεμίσει τους βωμούς του Βάαλ και να χτίσει ένα θυσιαστήριο προς το Θεό. Γιατί; Για να κατέβει το Πνεύμα του Θεού και να φέρει ελευθερία και σωτηρία. Υπάρχουν μέσα στην καρδιά μας βωμοί και θυσιάζουμε σε άλλα πράγματα και όχι σ' Εκείνον. Αγαπάμε πράγματα και ίσως έχουμε δοθεί σε ορατά ή αόρατα είδωλα, κάτι που είναι αντίθετο με το θέλημα του Θεού. Μας νεκρώνουν το νου, κλέβουν την καρδιά και την προσοχή μας και τελικά δίνουμε τη ζωή μας προσφορά στα μάταια. Παράλληλα γινόμαστε εμπόδιο για να μας πλησιάσει ατομικά ή συλλογικά ο Θεός.

 

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΝΑ ΛΑΒΟΥΜΕ ΤΗ ΘΕΣΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ

Αν επιθυμήσουμε να εκζητήσουμε το Θεό για το έθνος ή την πόλη μας, πριν μας χρησιμοποιήσει θα απαιτήσει να γκρεμίσουμε κάθε ξένο είδωλο και θυσιαστήριο μέσα από τη ζωή μας. Δεν είναι μια απλή επιθυμία του Θεού, αλλά μία ζωτική αρχή για να ελκύσουμε το Άγιο Πνεύμα, να ανοίξει η δίοδος της έλευσής Του. Ίσως στην προσωπική μας ζωή να μη σκεφτόμαστε πολύ συχνά το κόστος της αφιέρωσης, όταν το θέμα σχετίζεται μόνο με τον εαυτό μας. Όταν αρχίσουμε όμως να αποκτάμε όραση και καρδιά για τους ανθρώπους γύρω μας, τότε ξαφνικά αντιλαμβανόμαστε το βάρος και την ευθύνη μιας συνθήκης, το μεγαλείο στο στήσιμο ενός θυσιαστηρίου. Τότε καταλαβαίνουμε ότι θα πρέπει να εγκαταλείψουμε την ατομική μας νωχελικότητα και να μπούμε σε μία σχέση αμοιβαίας παραχώρησης.

Ξαφνικά βλέπουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να κινηθεί χωρίς θυσία. Στην εκκλησία δεν έχουμε δύναμη, αν δεν μας αποκαλυφθεί η δόξα, που έχει η ζωντανή θυσία μας. Τα πάντα αρχίζουν από ένα θυσιαστήριο και με μία πράξη θυσίας. Όλα άρχισαν με τη θυσία του Ιησού, όπου μέσα από εκεί έχουμε δεθεί με αιώνια δεσμά με το Θεό διά του αίματος του Χριστού.

 

Η ΕΠΙΔΙΟΡΘΩΣΗ ΤΟΥ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟΥ

Όλοι γνωρίζουμε ότι είμαστε ο άγιος λαός του Θεού. Όμως ζούμε, μιλάμε και συμπεριφερόμαστε κοσμικά. Υπάρχει ανάγκη να επιδιορθώσουμε το θυσιαστήριο. Μία αποκαλυπτική εικόνα έχουμε μέσα από την ιστορία του Ηλία με τους ψευδοπροφήτες του Βάαλ. Υπήρχαν δύο θυσιαστήρια. Ένα για το Βάαλ, κατασκευασμένο από τους ψευδοπροφήτες και ένα μισοχαλασμένο, το οποίο αργότερα το επισκεύασε ο Ηλίας.

Ο λαός βρισκόταν μεταξύ Θεού και Βάαλ ("έως πότε χωλαίνετε μεταξύ δύο φρονημάτων; Εάν ο Κύριος ήναι Θεός, ακολουθείτε αυτόν, αλλ' εάν ο Βάαλ ακολουθείτε τούτον" - Α' Βασ. 18/ιη':21), εικόνα που συναντάμε και στη σημερινή εκκλησία σε μεγάλο βαθμό. Χώλαιναν πνευματικά και δεν υπήρχε ευλογία, αντίθετα ήταν πάνω τους κατάρα. Είχαν για βασιλιά ένα από τους χειρότερους αν όχι τον χειρότερο στην Ιστορία του Ισραήλ, τον Αχαάβ και δεν έφτανε μόνο αυτό, αλλά υπήρχε και η Ιεζάβελ, σύζυγος του Αχαάβ, ιέρεια ειδωλολατρικών θεών, που καταδυνάστευε υλικά και πνευματικά το λαό. Έπρεπε να έρθει κάθαρση και να επιστραφούν οι καρδιές των Ισραηλιτών πίσω. Ήταν ώρα να κινηθεί ο Θεός και θα το έκανε μέσα από τον Ηλία.

Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα. Το θυσιαστήριο του Κυρίου ήταν χαλασμένο. Για να πέσει η φωτιά του Πνεύματος πρέπει να επιδιορθωθεί και αυτό ακριβώς έκανε ο Ηλίας.

Α' Βασ. 18/ιη':30-31 - "Τότε είπεν ο Ηλίας προς πάντα τον λαόν, Πλησιάσατε προς εμέ. Και πας ο λαός επλησίασε προς αυτόν. Και επιδιόρθωσεν το θυσιαστήριον του Κυρίου, το κεκρημνισμένον. Και έλαβεν ο Ηλίας δώδεκα λίθους, κατά τον αριθμόν των φυλών των υιών Ιακώβ, προς τον οποίον ήλθεν ο λόγος του Κυρίου, λέγων, Ισραήλ θέλει είσθαι το όνομά σου."

Πριν αρχίσει να κάνει οτιδήποτε άλλο, πήρε δώδεκα πέτρες και με αυτές έστησε το χαλασμένο θυσιαστήριο. Τώρα είμαστε έτοιμοι. Όταν φτιάξουμε τις καρδιές μας μπροστά στο Θεό, η δύναμη του Αγίου Πνεύματος, θα είναι τόσο έντονη, που δεν θα μπορέσει να αντέξει τίποτα μπροστά στην παρουσία του Θεού. Ο Ηλίας γέμισε με νερό το σημείο του ολοκαυτώματος, κάτι που δεν εμπόδισε καθόλου τη φλόγα να πέσει πάνω στη θυσία και να την κατακάψει. Μπορεί να επηρεαζόμαστε από ένα σωρό προβλήματα και να νιώθουμε ανίκανοι μέσα στη σαρκικότητά μας, αλλά αν στήσουμε την επιθυμία μας και την καρδιά μας σωστά, τίποτα δεν θα κρατήσει το Θεό από το να έρθει και να αποκαλύψει τη δόξα Του.

Σήμερα αντί να δώσουμε όλη την προσοχή στην καρδιά μας, κοιτάζουμε να εξοπλίσουμε τον εγκέφαλό μας με εδάφια, να γεμίσουμε με τίτλους και γνώσεις, να διακριθούμε σε μία θέση διακονίας μέσα στην εκκλησία, να τελειοποιήσουμε τις μελέτες μας κλπ. Δεν είναι ο σωστός δρόμος! Μ' αυτό τον τρόπο δεν επιδιορθώνεται το θυσιαστήριο. Με αυτό τον τρόπο ο κόσμος και η κοινωνία γύρω μας θα παραμείνουν μεσ' το σκοτάδι υπό την κυριαρχία των ιερέων της σημερινής Ιεζάβελ.

Τόσος λόγος γίνεται για το πώς η εκκλησία θα γίνει ξανά φως πάνω στο όρος. Συνεδριάζουμε και συζητάμε ακατάπαυστα για τη μέθοδο που θα οικειοποιηθούμε, ώστε να απλωθεί η βασιλεία του Θεού. Παρ' αυτά όμως, τίποτα δεν αλλάζει. Δεν μπορεί ν' αλλάξει γιατί απλώς δεν έχουμε επιδιορθώσει τις καρδιές μας σωστά για να γίνει δεκτή η προσφορά. Από τη στιγμή που θα αποφασίσουμε να ενωθούμε σαν τους 12 λίθους και να συνεργαστούμε στη χάρη του Πνεύματος, το θυσιαστήριο θα έχει θεμελιωθεί και η φωτιά περιμένει να πέσει, όπως την ημέρα της Πεντηκοστής. Χωρίς φωτιά δεν θα καταφέρουμε να γυρίσουμε τις καρδιές των ανθρώπων. Χωρίς θυσιαστήριο δεν πληρούνται οι όροι για την κάθοδο του Θεού ανάμεσά μας.
 

 

Προσθεστε σχολιο


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Σκέψεις & Προσευχή..

Video..

Υπάρχουν υπότιτλοι στα ελληνικά στο βίντεο...
Οι Λίγοι...
ΕΣΕΙΣ ?Διαβάστε άρθρα John Piper - Leonard Ravenhil - Paul Washer - Tim Conway - Charles Leiter.

Άρθρα σε μια σύντομη ματιά..

Σύνδεση

Συνδεθείτε και σχολιάστε άρθρα και γεγονότα..



Ανάγνωση Γραφής (Αγγλικά)

Δευτέρα
Τρίτη
Τετάρτη
Πέμπτη
Παρασκευή
Σάββατο
Κυριακή
Every Day in the Word
www.esv.org