• Wide screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Increase font size
  • Decrease font size
  • Default font size
  • default
  • style1
  • style2
  • style3

Όλα για Σένα, Ιησού ! (2) Εκτύπωση E-mail
Διάφοροι

Όλα για Σένα, Ιησού ! (2)
από την Fawn Parish


Ο Ιησούς και ο Waldo
Έχετε ανοίξει ποτέ ένα βιβλίο «Where's Waldo?» (Πού είναι ο Waldo;) Σε κάθε σελίδα του υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι, που μοιάζουν πολύ μεταξύ τους. Στόχος είναι ο αναγνώστης να βρει τον κρυμμένο Waldo (δηλ. το σωσία). Ένα άπειρο μάτι θα χρειαστεί είκοσι λεπτά για να κοιτάξει κάθε σελίδα του βιβλίου και να τον βρει. Όπως για να βρεις το Waldo, έτσι μερικές φορές όταν τοποθετείς τον Ιησού στο σύγχρονο τοπίο του Χριστιανισμού, χρειάζεται πολύ σοβαρή συγκέντρωση για να Τον βρεις.

Ο Ιησούς συχνά δεν είναι το προεξέχον μέρος της παρουσίασης, διότι συχνά ο Ιησούς είναι το δεδομένο τμήμα της πρότασης. Ολόκληρες βιομηχανίες έχουν ξεπεταχτεί γύρω από Εκείνον. Πολλές απ' αυτές τις διακονίες ξεκίνησαν ως ένα εγχείρημα σε καλύβα και εξελίχθηκαν σε αυτοκρατορίες. Πολλές απ' αυτές τις αυτοκρατορίες διευθύνονται από καλούς και καλοπροαίρετους ανθρώπους. Δεν υπάρχουν κακές προθέσεις, ούτε ύπουλες συνωμοσίες. Ο Ιησούς βρίσκεται στην εικόνα, εντάξει, αλλά σαν Waldo. Δεν είναι το προεξέχον μέρος της παρουσίασης. Συχνά Εκείνος γίνεται τόσο μικροσκοπικός, ίδιος με τα μικροσκοπικά γράμματα που χρησιμοποιούνται στις αιτήσεις των εταιριών πιστωτικών καρτών, που σε πληροφορούν νόμιμα για πράγματα που στην πραγματικότητα δεν θέλουν να παρατηρήσεις.

Όλοι έχουμε βρεθεί σε συναθροίσεις όπου έχουμε ακούσει υπέροχα πράγματα. Ίσως έχουμε κιόλας γίνει μάρτυρες θεαματικών πνευματικών χαρισμάτων. Έχουμε όμως φύγει από εκεί με ένα πόνο στην καρδιά. Κάτι δεν ήταν ολοκληρωμένο, όπως έπρεπε να είναι.

Πολλά χρόνια πριν η συγγραφέας Roxanne Brandt είδε σε μία όραση ανθρώπους να υπηρετούν πάνω σε μία εξέδρα. Ήταν φανταστικοί. Το ακροατήριο ήταν δεκτικό. Τότε όμως παρατήρησε τον Ιησού. Ήταν στη γωνία, μακριά από τους προβολείς. Η καρδιά της έσπασε. Όπως οι Έλληνες που ήρθαν στο Φίλιππο λέγοντάς του, «θέλουμε να δούμε τον Ιησού» (Ιωαν. 12/ιβ':21), υπάρχει μια τέτοια γενιά που δεν ικανοποιείται με τίποτα και με κανένα εκτός από τον Ιησού. Τι άλλο υπάρχει; Ποιος άλλος υπάρχει; Ποιον άλλο έχουμε στον ουρανό εκτός από τον Ιησού; Θα απογοητευόμαστε όλο και περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο. Σαν ηγέτες η φυσική μας ροπή είναι να κλέβουμε την παράσταση. Αγαπάμε την προσοχή. Σαν ακροατήριο πρέπει να παραδεχτούμε ότι είμαστε άνθρωποι των ψαριών και των ψωμιών. Αγαπούμε τα θεάματα. Από φυσικού μας μαγνητιζόμαστε από οτιδήποτε άλλο εκτός από τον Ιησού. Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς μ' αυτό. Ο προβολέας έχει πάντα την τάση να φεύγει από τον Ιησού και να πηδά πάνω μας.

Έχετε ποτέ παρακολουθήσει ένα αγώνα ποδοσφαίρου στην τηλεόραση; Καθώς η κάμερα κάνει λήψη στο γήπεδο και ακολουθεί τη μπάλα, εντελώς ξαφνικά καταλαβαίνεις ότι υπάρχει μια διαφήμιση λίγο μακριά πάνω στο ταμπλό. Συχνά η παρουσίαση που κάνουμε στον Ιησού είναι τέτοιους είδους. Τα κοντινά πλάνα είναι όλα δικά μας. Ο Ιησούς είναι πολύ παραέξω, σχεδόν στο βάθος του υποσυνείδητου. Εκείνος είναι η διαφήμιση, το εμπορικό μέρος, όχι το κυρίως μέρος. Είναι μια εικόνα μέσα στο πλήθος, δεν είναι το κοντινό πλάνο λήψης. Είναι το υποτιθέμενο θέμα των λόγων, όχι όμως και η καρδιά της ιστορίας.

Εκείνοι που ασχολούνται με τη διακονία μπορούν να σας πουν πόσο αθώα αρχίζει. Σαν παιδί μεγάλωσα πηγαίνοντας αρκετές φορές τη βδομάδα σ' εκείνους τους δρόμους του Λος Άντζελες που είναι γεμάτα από μπαρ για αλκοολικούς. Ονειρευόμασταν να προσφέρουμε το καθαρό, υποχρεωτικό μήνυμα της επιθυμίας του Ιησού για σωτηρία. Είχαμε πάθος για εκείνους που χάνονται. Το πάθος μπορεί να είναι κάτι όμορφο, όμως μπορεί να γίνει κι επικίνδυνο. Συχνά σχεδόν ανεπαίσθητα η προσοχή εύκολα να εκτοπίζεται από τον Ιησού τον Ποιμένα που ψάχνει για τα χαμένα πρόβατα και να δίνεται σε μας (από εμάς) σκαρφαλώνοντας τις βουνοπλαγιές για να επιστρέψουμε το ανυπάκουο πρόβατο. «Είδες πόσο απότομη ήταν αυτή η πλαγιά που κατέβηκα;» Όσο πιο χαμένο είναι το πρόβατο, τόσο πιο εύκολο είναι να ξεκινήσουμε έρευνες και επιχειρήσεις διάσωσης δικές μας.
Μετά από λίγο νομίζουμε ότι ξέρουμε πώς να τους βρούμε. Νομίζουμε ότι ξέρουμε τι χρειάζονται. Εύκολα γινόμαστε λεία της ανεξαρτησίας που λέει: «Ε! Μπορώ να το κάνω. Είμαι πολύ καλός σ' αυτό.» Κρίνουμε τους άλλους που δεν ριψοκινδυνεύουν το κεφάλι τους για να βρουν τα απολωλότα όπως εμείς. Αρχίζουμε να συγχαίρουμε τους εαυτούς μας, επειδή είμαστε πρόθυμοι να αρπάξουμε τα αρνιά από το στόμα του λιονταριού και εκείνοι οι άλλοι άνθρωποι είναι στο σπίτι τους προσπαθώντας να αποφασίσουν ποια ταινία θα παρακολουθήσουν στην τηλεόραση. Την ώρα που βρίσκουμε στ' αλήθεια το απολωλός πρόβατο, εμείς οι ίδιοι χάνουμε την όραση του Ποιμένα.

Στους δρόμους με τα μπαρ στα τέλη του 1960, ήταν εύκολο να πιαστούν όταν βεβαιώναμε ότι θα προσφέραμε αρκετά σάντουιτς με λουκάνικα στο τέλος της συνάθροισης. Οι καρδιές μας ίσως βρίσκονταν στη σωστή θέση, όμως ήταν εύκολο τα μάτια μας να αφαιρεθούν από το Ιησού και να πέσουν πάνω στην ανάγκη. Αυτό είναι εντελώς ανθρώπινη ροπή. Γι' αυτό είναι ανάγκη το Άγιο Πνεύμα να μας υπενθυμίζει διαρκώς ότι τα πάντα γίνονται για τον Ιησού, όχι για μας.


Ο Ιησούς, η μεγάλη υπόθεση

Ο Ιησούς όλο και περισσότερο γίνεται το υποτιθέμενο θέμα των ομιλιών και όλο λιγότερο η καρδιά της ιστορίας. Μπορείς να παρακολουθήσεις πολλά συνέδρια σήμερα και να ακούσεις πολλά για πνευματικές τεχνικές και μεθόδους και ελάχιστα για τον Ιησού. Υποθέτουμε ότι το ακροατήριό μας γνωρίζει και αγαπάει τον Ιησού. Εμείς οι ομιλητές υποτίθεται ότι είμαστε Χριστοκεντρικοί και συγκεντρώνουμε την προσοχή μας στο ότι Εκείνος είναι απολύτως αρκετός.

Η θλιβερή πραγματικότητα όμως είναι ο προβολέας περιφέρεται γύρω από τον Ιησού. Πάρε στην τύχη οποιοδήποτε συνέδριο και παράγγειλε όποια κασέτα θέλεις. Άκουσε για τον Ιησού. Θ' ακούσεις θαυμαστές ιστορίες, εκπληκτικές εμπειρίες που θα ξεσηκώσουν τη φαντασία σου. Θα λάβεις βοηθητικές συμβουλές και βαθιές γνώσεις. Ίσως λάβεις μια νέα προοπτική και συχνά μια πιο διευρυμένη καρδιά. Συχνά θα βρεις κάτι βοηθητικό, αλλά σπάνια θα φύγεις με περισσότερο από τον Ιησού. Όπως παρατηρεί η Kathleen Norris: «Η θρησκευτική αγορά είναι γεμάτη μελέτες και ιδεολογίες που μπορούν να μας ντύσουν σαν καρναβάλι.» (7)

Πρόσφατα διάβασα ένα βιβλίο ενός διάσημου συγγραφέα για το μέλλον της Εκκλησίας και ανακάλυψα ότι ο Ιησούς εννοείται, αλλά σπάνια αναφέρεται. Έχει η Εκκλησία μέλλον μακριά από τον Ιησού; Έχω οδηγήσει τη λατρεία σε χριστιανικά συνέδρια, όπου σε διάστημα τριών ημερών ο Ιησούς αναφερόταν μόνο ελάχιστα. Την πρώτη φορά που συνέβη αυτό, πίστεψα ότι απλά εγώ δεν είχα δώσει αρκετή προσοχή. Απλά το έχασα. Μετά συνέβη ξανά και ξανά. Έπειτα άρχισα να ψάχνω με αγωνία για να Τον βρω. Θυμάμαι τριάντα χρόνια πριν που η Κάθριν Κούλμαν, μια σημαντική ευαγγελίστρια με χάρισμα θεραπείας, έλεγε ότι συχνά πήγαινε σε συναθροίσεις και ένιωθε σαν να «μου έπαιρναν τον Κύριό μου και δεν ξέρω που Τον έβαλαν.» Άρχισα να το αντιλαμβάνομαι και να ταυτίζομαι μ' αυτό.

Κάτι που με ευχαριστεί είναι να βγάζω φωτογραφίες ασπρόμαυρες από τα πρόσωπα που αγαπώ. Θυμάμαι που διάβαζα τα λόγια ενός φωτογράφου: «Θα γνωρίσεις ότι αρχίζεις να γίνεις σωστός φωτογράφος όταν αρχίζεις να χάνεις το φως.» Δεν ξέρω αν θα γίνω ποτέ σωστή φωτογράφος, αλλά στους χριστιανικούς κύκλους, αρχίζω να χάνω το Φως. Ο Ιησούς, ο Υπέρτατος, μοιάζει να βρίσκεται όλο και περισσότερο στη σκιά και ελάχιστοι άνθρωποι φαίνεται να το παρατηρούν.

Πάρε σχεδόν οποιοδήποτε Χριστιανικό περιοδικό, άκουσε κάποιο ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό πρόγραμμα, κρυφάκουσε τις συνομιλίες των ανθρώπων του Θεού και θα ανακαλύψεις ότι ο Ιησούς, σαν άλλος Waldo, βρίσκεται κάπου χαμένος μέσα στο πλήθος. Δεν φαίνεται να έχει σημασία σε ποιο συγκεκριμένο ρεύμα του Σώματος του Χριστού ανήκεις: χαρισματικό, λειτουργικό, ευαγγελικό. Μπορείς να βρεις τον Ιησού σαν το υποτιθέμενο θέμα στις ομιλίες σχεδόν παντού μέσα στο Χριστιανισμό.
Πρόσφατα πήγα σε μια συνάθροιση που διοργάνωσαν κάποιες εξέχουσες διακονίες στη χώρα. Έφυγα από μια πρωινή συνάθροιση θλιμμένη μέχρι τα κατάβαθα. Πολλοί από αυτούς που λάμβαναν μέρος αγαπούσαν τον Ιησού, όμως Εκείνος δεν ήταν το κέντρο της συνομιλίας. Η συνάθροιση ήταν γεμάτη από συμπαθητικούς, με πάθος και ευφράδεια. Το κέντρο του πάθους σ' εκείνη τη συγκεκριμένη συνάθροιση δεν ήταν ο Ιησούς. Το κέντρο του πάθους σ' εκείνη τη συγκεκριμένη συνάθροιση ήταν καθαρά πολιτικό. Όπως λέει ο Βρετανός συγγραφέας και θεολόγος P.T. Forsythe: «Η κύρια πληγή και πλάνη των καιρών. είναι ότι ο Θεός τείνει να γίνει η πιο ρευστή απ' όλες τις λέξεις. Η σημαντικότερη και μεγαλύτερη βεβαιότητα καταλήγει να γίνει μια μεγάλη ανεμοζάλη και σύγχυση. Διαπερνά, αλλά δεν είναι ο σκοπός. Διαποτίζει τα πάντα, όμως τα πάντα δεν έχουν επικεντρώνονται σ' Εκείνον.» (8)

Στο βιβλίο της Αποκάλυψης η εκκλησία της Εφέσου γνωρίζεται από αυτά στα οποία είναι ενάντια. Είναι ενάντια σ' εκείνους που ισχυρίζονται ότι είναι απόστολοι και στην πραγματικότητα δεν είναι και στους Νικολαϊτες. Οι Εφέσιοι έχουν κάποιες σημαντικές ιδιότητες. Έχουν υπομονή κι έχουν κοπιάσει και υπέφεραν και δεν απέκαμαν. Οι Εφέσιοι δεν μπορούν να υποφέρουν τα πράγματα που ο Θεός μισεί. Έχουν μια θεολογία περί αντίστασης πολύ καλά αναπτυγμένη. Πιστεύω ότι οι πιστοί της Εφέσου δεν θα είχαν ταμπελίτσες όπως «Απαγορεύεται να πατάτε το γρασίδι». Ήταν επιμελείς και πληροφορούνταν κάθε ζήτημα. Ο Θεός όμως είχε μια σοβαρή αψιμαχία μαζί τους. Οι Εφέσιοι είχαν αφήσει την πρώτη τους αγάπη. Ο Ιησούς δεν ήταν πλέον το πάθος εκείνο που κυριαρχούσε.

Ο Ιησούς ίσως είναι στη ζωή πολλών πνευματικών ηγετών το επίκεντρο στον ιδιωτικό τομέα. Όμως η δημόσια διακήρυξή μας για Εκείνον σβήνει όλο και περισσότερο. Είναι εύκολο να σχολιάζεις ότι ο Ιησούς γίνεται όλο και λιγότερο το εξέχον θέμα των παρουσιάσεών μας. Δυστυχώς γνωρίζουμε πολλά περισσότερα για εκείνα στα οποία είμαστε ενάντια παρά για Εκείνον του Οποίου είμαστε υπέρ.

Σε πολλά τμήματα της κοινωνίας ο Χριστιανισμός θεωρείται ότι μοιάζει με πρώτης τάξεως στρατιωτικό κίνημα. Τείνουμε να εντυπωσιαζόμαστε περισσότερο με τους ανθρώπους που σχετίζονται μ' Εκείνον, παρά με τον Ίδιο. Οι πρακτικές και οι απόψεις του Χριστιανισμού που διαχωρίζουν το άτομο από το Χριστό, φέρνουν θάνατο. Όταν οι κανόνες για Εκείνον απομονώνονται από Εκείνον, όταν αντιγράφουμε πρότυπα και μεθόδους παρμένα από την κατεύθυνση κάποιου άλλου αντί από τη δική μας, δεν έχουμε τίποτα να προσφέρουμε στον κόσμο.


Δεν μπορείς να έχεις βασιλεία χωρίς Βασιλιά. Αυτός ο Βασιλιάς δεν μοιράζει φωτοτυπίες. Αυτός ο Βασιλιάς δεν είναι απλά και μόνο ένα συστατικό της συνταγής. Αυτός είναι η συνταγή. Ο Karl Barth είπε ότι, όταν πρωτοέγινε Χριστιανός, νόμιζε ότι ο Ιησούς ήταν ο προφήτης της βασιλείας. Μετά από πολλά χρόνια αντιλήφθηκε ότι ο Ιησούς ήταν η βασιλεία. Ο Ιησούς είναι όλα όσα μας δόθηκαν από το Θεό για να προσφέρουμε στον κόσμο.

 

Προσθεστε σχολιο


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Σκέψεις & Προσευχή..

Video..

Υπάρχουν υπότιτλοι στα ελληνικά στο βίντεο...
Οι Λίγοι...
ΕΣΕΙΣ ?Διαβάστε άρθρα John Piper - Leonard Ravenhil - Paul Washer - Tim Conway - Charles Leiter.

Άρθρα σε μια σύντομη ματιά..

Σύνδεση

Συνδεθείτε και σχολιάστε άρθρα και γεγονότα..



Ανάγνωση Γραφής (Αγγλικά)

Δευτέρα
1 Corinthians 9:1-18
Τρίτη
1 Corinthians 9:19-10:13
Τετάρτη
1 Corinthians 10:14-11:2
Πέμπτη
1 Corinthians 11:3-16
Παρασκευή
Ester 1:1-3:15
1 Corinthians 11:17-34
Σάββατο
Ester 4:1-7:10
1 Corinthians 12:1-26
Κυριακή
Ester 8:1-10:3
1 Corinthians 12:27-13:13
Every Day in the Word
www.esv.org