• Wide screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Increase font size
  • Decrease font size
  • Default font size
  • default
  • style1
  • style2
  • style3

Είναι καιρός να σειστούμε !! (3) Εκτύπωση E-mail
Διάφοροι

Είναι καιρός να σειστούμε !!  (3)
από τον Jim Cymbala

Σύντομα τα μέλη της Ομάδας Προσευχής προσεύχονταν πέντε νύχτες τη βδομάδα από τις 11 μ.μ. μέχρι τις 6 π.μ. Σήμερα βρίσκονται στην εκκλησία επτά μέρες τη βδομάδα, 24 ώρες τη μέρα, προσευχόμενοι σε τρίωρες βάρδιες ή περισσότερο. Κάθε αίτημα που λαμβάνουμε είναι γραμμένο σε μια μικρή καρτούλα και υψώνουμε προς τον Κύριο για τις επόμενες 30 μέρες.

Θυμάμαι τη μέρα που ο ποιμένας Ουέαρ μου είπε με ένα πατρικό τόνο (είναι τουλάχιστον 15 χρόνια μεγαλύτερος από μένα): «Αδελφέ, ξέρεις, ακόμα δεν βλέπουμε το Θεό να κάνει όλα αυτά που θέλει να κάνει. Εσύ κηρύττεις με όλη σου την καρδιά, αλλά έχουμε ανάγκη να δούμε περισσότερο έλεγχο για την αμαρτία, περισσότερη από τη φανερή παρουσία του Θεού στις συναθροίσεις μας.»
Συμφώνησα και άκουγα και αναρωτιόμουν τι θα έλεγε μετά. «Σοβαρολογώ», συνέχισε ο ποιμένας Ουέαρ. «Πιθανόν να έχουμε 5-6 άτομα με AIDS σε κάθε συνάθροιση. Έχουμε τοξικομανείς.

Έχουμε γάμους υπό διάλυση, απελπισμένες μητέρες, νεαρούς που η πόλη τους έχει σκληρύνει. Χρειάζονται πραγματικά τον Κύριο. Θέλω η Ομάδα Προσευχής να αρχίσει να προσεύχεται κάπου γι' αυτό κατά τη διάρκεια των κανονικών συναθροίσεων, ενώ εσύ κηρύττεις. Έχουμε ανάγκη να δούμε το Θεό να εισβάλλει ανάμεσά μας.»

Έδωσα στον ποιμένα Ουέαρ την ευλογία μου και από εκείνη τη μέρα έχει 20 περίπου άτομα κλεισμένα σε ένα δωμάτιο να προσεύχονται κατά τη διάρκεια κάθε μιας από τις τέσσερις συναθροίσεις (σύνολο 80 μεσίτες κάθε Κυριακή). Ξεκινούν με το να προσεύχονται με τους ποιμένες 15 λεπτά πριν τη συνάθροιση και να συνεχίζουν ακόμα και μετά που όλα τελειώνουν. Μερικές φορές όταν φεύγω από την εκκλησία 10 με 10:30 το βράδυ, τους ακούω ακόμα να προσεύχονται.
Την πρώτη ή τη δεύτερη Κυριακή αυτής της προσπάθειας, βρισκόμουν στο γραφείο μου κι ετοιμαζόμουν για την απογευματινή συνάθροιση, όταν άκουσα μέσα από τους σωλήνες της θέρμανσης ένα θόρυβο να έρχεται από την αίθουσα στον πάνω όροφο. τον ήχο ανθρώπων που προσεύχονταν. Η λατρεία μόλις είχε αρχίσει και η Ομάδα Προσευχής επικαλούνταν ήδη το Θεό.

Κάποιος πρέπει να είχε γονατίσει σε μια καρέκλα ακριβώς δίπλα σ' ένα αεραγωγό, διότι άκουγα ευκρινώς τη φωνή μιας γυναίκας να λέει: «Θεέ μου, προστάτευσέ τον. Βοήθησέ τον, Κύριε. Χρησιμοποίησέ τον να διακηρύξει το Λόγο σου σήμερα. Έλεγξε περί αμαρτίας, άλλαξε ανθρώπους, Κύριε!»

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπά γρηγορότερα. Το πνεύμα μου άρχισε να υψώνεται προς το θρόνο της χάριτος μαζί με το δικό τους πνεύμα. Σε λίγα λεπτά έφυγα από το γραφείο μου κι αναρωτιόμουν τι είχε ο Θεός μπροστά για μας εκείνο το απόγευμα.

Ο χώρος ήταν γεμάτος ως συνήθως. Η χορωδία έψαλλε και εγώ κήρυξα με όλη μου την καρδιά για την αγάπη του Θεού. «Πόσο απεγνωσμένα θέλει ο Θεός να έρθεις σ' Εκείνον.» Έφτανα στο τέλος. «Αυτό που καταδικάζει μία ψυχή στο τέλος και σε στέλνει στην τρομερή αιωνιότητα είναι η απόρριψη της αγάπης του Θεού. Σε κυνηγά, προσπαθεί να σε περικυκλώσει, προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή σου. Αυτή η αγάπη, αυτό ο πόθος για σένα είναι τόσο πραγματικός. Δεν επιθυμεί κανείς να πεθάνει. Θέλει όλοι να έρθουν στη γνώση της αλήθειας. Μην απορρίπτεις την αγάπη του Θεού! Μην πας εκεί! Αυτό είναι που θα σφραγίσει την καταδίκη σου!»

Καθώς έφτασα στο τέλος του μηνύματός μου, μετακινήθηκα στην άκρη του άμβωνα και έκλεισα τα μάτια μου. Συνέχισα να προτρέπω του ανθρώπους να έρθουν μπροστά και να ανταποκριθούν στην αγάπη του Θεού. Συνέχισα να μιλάω, χαμένος μέσα στη λαχτάρα μου για εκείνους που δεν γνώριζαν το Χριστό.

Ένας Ιουδαίος άντρας περίπου 25 χρονών φορώντας στρατιωτικό χακί και ένα ανοικτό πράσινο μακό μπλουζάκι σηκώθηκε στην πίσω σειρά στο τέλος της αίθουσας και άρχισε να προχωρά σιγά προς τον κεντρικό διάδρομο. Αυτό που δεν έβλεπα, γιατί είχα ακόμα τα μάτια μου κλειστά, ήταν το 38άρι ρεβόλβερ που κρατούσε στο δεξί του χέρι και με σημάδευε!
Προχώρησε όλο το διάδρομο με το όπλο να σημαδεύει ακριβώς το στήθος μου. Πολλοί από το εκκλησίασμα δεν παρατήρησαν τίποτα γιατί τα μάτια τους, όπως τα δικά μου, ήταν κλειστά. Εκείνοι που τον είδαν πάγωσαν από τον τρόμο. Ακόμα και οι ταξιθέτες παρέλυσαν. Την ώρα που πετάχτηκαν για να επέμβουν, ήταν πολύ αργά, ο άντρας ανέβαινε πάνω στην εξέδρα. Εντωμεταξύ, εγώ συνέχιζα να παρακαλώ το πλήθος να παραδοθεί στην αγάπη του Θεού, χωρίς να έχω την παραμικρή ιδέα ότι η ζωή μου βρισκόταν σε άμεσο κίνδυνο.

Η Κάρολ έπαιζε το πιάνο πίσω μου και τα μάτια της ήταν ορθάνοικτα. Πανικόβλητη ούρλιαξε το όνομά μου δυο φορές: «Τζιμ! Τζιμ!» Δεν την άκουσα. Ήμουν απασχολημένος με το να προτρέπω τους ανθρώπους να έρθουν στον Ιησού και φαινόταν ότι κι εγώ ο ίδιος ήμουν στον δρόμο για τον Ιησού εκείνη τη στιγμή.
Η Κάρολ ήταν σίγουρη ότι θα γινόταν μάρτυρας της ψυχρής δολοφονίας του άντρα της. Κι έπειτα τι θα γινόταν; Μετά θα γυρνούσε και κατά πάνω της;
Δεν έκανε ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Αντίθετα, βάδισε ακριβώς πλάι μου και πέταξε το όπλο πάνω στον άμβωνα. Ξαφνικά άκουσα τον κρότο, τα μάτια μου άνοιξαν και να, εκεί πάνω στον άμβωνά μου υπήρχε ένα όπλο!

Ο άντρας άρχισε να τρέχει πίσω πάνω στην εξέδρα, να κατεβαίνει τα σκαλοπάτια και να τρέχει πίσω στο διάδρομο. Το ένστικτό μου το μόνο που μου είπε να κάνω ήταν να τρέξω ξοπίσω του και να του φωνάξω: «Όχι, όχι! Μη φεύγεις! Όλα εντάξει. Περίμενε!»

Σωριάστηκε κάτω και άρχισε να κλαίει καθώς φώναζε με μια κραυγή θλίψης: «Ιησού, βοήθησέ με! Δεν αντέχω άλλο!» Οι ταξιθέτες βρίσκονταν από πάνω του, όχι για να τον βλάψουν, αλλά να ελέγξουν την κατάσταση αλλά και για να αρχίσουν να προσεύχονται γι' αυτόν. Εντωμεταξύ η εκκλησία βρισκόταν σε μεγάλη αναστάτωση. Μερικοί έκλαιγαν, άλλοι προσεύχονταν δυνατά κι άλλοι κάθονταν σιωπηλά, ακόμα αποσβολωμένοι.

Σ' ένα λεπτό επέστρεψα στον άμβωνα. Πήρα μια βαθιά ανάσα, μετά σήκωσα το πιστόλι, (μη συνειδητοποιώντας ότι ήταν ακόμα γεμάτο) και είπα μόνο μία πρόταση περισσότερο προς τον εαυτό μου, παρά προς το ακροατήριο:
«Κοιτάξτε τι μπορεί να κάνει η αγάπη του Θεού. Μπορεί να κάνει κάποιον να παραδοθεί.»

Ξαφνικά απ' όλο το κτίριο άρχισαν να τρέχουν άνθρωποι μπροστά. Ο Θεός είχε δώσει το τελευταίο σημείο του μηνύματός μου. Ένας μεγάλος θερισμός με ψυχές που είχαν ανάγκη ήρθαν στον αγαπημένο μας Ιησού εκείνη τη μέρα.
Καθώς παρακολουθούσα την ανταπόκριση, το μυαλό μου γύρισε πίσω στην προσευχή εκείνης της γυναίκας δυο ώρες νωρίτερα: «Κύριε, προστάτευσέ τον σήμερα. Φέρε έλεγχο για την αμαρτία. Άλλαξε ζωές.»

Ο άντρας αυτός που είχε κάπως κλονισμένο μυαλό, είπε ότι δεν είχε ποτέ την πρόθεση να με βλάψει. Σκόπευε να κάνει κακό σε κάποιον που είχε μπλεχτεί με την κοπέλα του. και απλά είχε σταματήσει στη συνάθροισή μας που ήταν στο δρόμο του. Ένιωσε τέτοιο έλεγχο για το μίσος μέσα στην καρδιά του, που είπε στον εαυτό του: «Πρέπει ν' απαλλαγώ απ' αυτό το όπλο. Πρέπει να το δώσω στον κήρυκα.»
Ως αποτέλεσμα της προσευχής της Ομάδας Προσευχής κατευθείαν στο πρόσωπο του κινδύνου, σώθηκε μια ζωή. Κερδίσαμε μία μεγάλη νίκη για τη βασιλεία του Θεού. Βαπτίσαμε πάνω από 12 ανθρώπους σαν αποτέλεσμα εκείνης της μοναδικής συνάθροισης. Η δύναμη του Θεού ήταν φανερή και το έργο Του προχώρησε.

Τα αποτελέσματα

Ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν ανακουφιστεί και χαίρονταν για την έκβαση, η γυναίκα μου βρισκόταν σε σοκ. Μίλησε ελάχιστα το υπόλοιπο εκείνης της Κυριακής. Το επόμενο πρωί καθώς πίναμε καφέ, άφησε τα συναισθήματά της να βγουν.
«Το τέλος μας θα έρθει μ' αυτό τον τρόπο κάποια μέρα, Τζιμ; Μ' αυτό τον τρόπο θα τελειώσουμε; Με το να ανέβει κάποιος πάνω και να σε σκοτώσει σε μια συνάθροιση; Δεν έχουμε προστασία εκεί πάνω! Πού βρίσκονταν οι ταξιθέτες; Πού ήταν οι άντρες της ασφάλειας; Θα μπορούσαμε εύκολα να είχαμε σκοτωθεί χτες.»

Προσπάθησα να την παρηγορήσω και να συζητήσω λογικά μαζί της. «Όχι, Κάρολ, ο Κύριος μας προστάτευσε μια φορά και θα το κάνει και στο μέλλον. Ούτως ή άλλως οι ταξιθέτες δεν θα μπορούσαν να τον σταματήσουν.» Τα λόγια μου όμως έπεσαν στο κενό.

Όλη τη βδομάδα η Κάρολ υπέφερε. Ο φόβος την πίεζε. Δυσκολευόταν να κοιμηθεί. Την έβρισκα να κοιτάζει στο κενό, βλέποντας ξανά και ξανά τις άσχημες στιγμές εκείνου του κυριακάτικου απογεύματος. Την Παρασκευή το βράδυ η Κάρολ πήγε στην πρόβα της χορωδίας ως συνήθως. Ακολουθώντας τη συνήθειά τους, τα μέλη άρχισαν με τουλάχιστον μισή ώρα προσευχή και λατρεία πριν αρχίσουν να ψάλλουν έστω και μια νότα.

Το Άγιο Πνεύμα μίλησε σε ένα από τα μέλη της χορωδίας. Βγήκε από τη θέση της και πήγε και στάθηκε δίπλα στην Κάρολ, πήρε το μικρόφωνο και είπε: «Ξέρετε κάτι; Πιστεύω ότι ο Θεός μου έδειξε να υψώσουμε την Κάρολ με προσευχή. Θα ενωθείτε όλοι μαζί μου;»
Έκαναν ένα κύκλο, έθεσαν τα χέρια τους πάνω στη γυναίκα μου και άρχισαν να προσεύχονται με δύναμη. Εκείνη τη στιγμή, συνέβη κάτι που οι πέντε μέρες της δικής της κατάπτωσης και της δικής μου παρηγοριάς δεν κατάφεραν. Η Κάρολ ελευθερώθηκε από το φόβο ακόμα μια φορά.

Όταν σοβαρά ζητάμε τη δύναμη του Θεού, θα συμβούν αξιοσημείωτα πράγματα. Ακόμα κι όταν γινόμαστε νωθροί και χλιαροί, ακόμη και τότε ο Ιησούς μας λέει:
«Ιδού, ίσταμαι εις την θύραν και κρούω, εάν τις ακούση της φωνής μου, και ανοίξη την θύραν, θέλω εισέλθει προς αυτόν, και θέλω δειπνήσει μετ' αυτού και αυτός μετ' εμού.

Όστις έχει ωτίον, ας ακούση τι λέγει το Πνεύμα προς τας εκκλησίας. (Αποκ. 3/γ':20,22)

Αυτά τα τρυφερά λόγια που συχνά αναφέρονται από τους ευαγγελιστές για εκείνους που δεν γνωρίζουν το Χριστό, απευθύνονται στους Χριστιανούς της Λαοδίκειας, τους οποίους είχε ο Ιησούς μόλις ελέγξει. Παρόλο που θλιβόταν για το λήθαργό τους, πρόσφερε ωστόσο αυτή την ανανεωτική αγάπη και δύναμή Του σε όποιον Του άνοιγε την πόρτα.


Θα Του ανοίξουμε εμείς;



 
Ο Jim Cymbala είναι ποιμένας στην εκκλησία Brooklyn Tabernacle στη Νέα Υόρκη για περισσότερο από 25 χρόνια. Πιστεύει ότι ο Ιησούς θέλει να ανανεώσει το λαό Του, να τους κάνει να επιστρέψουν από τα πονηρά τους έργα, την απάθεια και τη χλιαρή θρησκεία. Ο Θεός θα κινηθεί με ένα τρόπους που Γνωρίζει από πρώτο χέρι τη διαφορά. Πριν 25 χρόνια η εκκλησία που ποιμαίνει στο Μπρούκλυν ήταν μια συνάθροιση 20 ατόμων που πάλευε να επιζήσει. Τότε άρχισαν να προσεύχονται. Ο Θεός άρχισε να κινείται. Εκατοντάδες ψυχές που είχαν σκληράνει από τη ζωή στο δρόμο άλλαξαν με την αγάπη του Θεού και σήμερα αυτή η συντριμμένη εκκλησία που βρίσκεται σε μια από τις πιο άθλιες γειτονιές της Αμερικής απαριθμεί 8000 άτομα.
 

Προσθεστε σχολιο


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Σκέψεις & Προσευχή..

Video..

Υπάρχουν υπότιτλοι στα ελληνικά στο βίντεο...
Οι Λίγοι...
ΕΣΕΙΣ ?Διαβάστε άρθρα John Piper - Leonard Ravenhil - Paul Washer - Tim Conway - Charles Leiter.

Άρθρα σε μια σύντομη ματιά..

Σύνδεση

Συνδεθείτε και σχολιάστε άρθρα και γεγονότα..



Ανάγνωση Γραφής (Αγγλικά)

Δευτέρα
1 Corinthians 9:1-18
Τρίτη
1 Corinthians 9:19-10:13
Τετάρτη
1 Corinthians 10:14-11:2
Πέμπτη
1 Corinthians 11:3-16
Παρασκευή
Ester 1:1-3:15
1 Corinthians 11:17-34
Σάββατο
Ester 4:1-7:10
1 Corinthians 12:1-26
Κυριακή
Ester 8:1-10:3
1 Corinthians 12:27-13:13
Every Day in the Word
www.esv.org