• Wide screen resolution
  • Wide screen resolution
  • Increase font size
  • Decrease font size
  • Default font size
  • default
  • style1
  • style2
  • style3

Είναι καιρός να σειστούμε !! (2) Εκτύπωση E-mail
Διάφοροι

Είναι καιρός να σειστούμε !! (2)
από τον Jim Cymbala

Όμως μέσα στο μυαλό τους αυτό δεν ήταν πολιτικό πρόβλημα, αλλά πνευματικό. Γρήγορα μαζεύτηκαν οι πιστοί και άρχισαν να προσεύχονται. Αμέσως στράφηκαν στην πρωταρχική πηγή της δύναμής τους.  
«Οι δε ακούσαντες, ομοθυμαδόν ύψωσαν την φωνήν προς τον Θεόν, και είπον, Δέσποτα, συ είσαι ο Θεός, όστις έκαμες τον ουρανόν και την γην και την θάλασσαν, και πάντα τα εν αυτοίς. . Και τώρα, Κύριε, βλέψον εις τας απειλάς αυτών, και δος εις τους δούλους σου να λαλώσι τον λόγον σου μετά πάσης παρρησίας, εκτίνων της χείρα σου εις θεραπείαν, και γινομένων σημείων και τεραστίων δια του ονόματος του αγίου παιδός σου Ιησού.» (Πραξ. 4/δ':24, 29-30)

Ήταν ακριβώς αυτό που οι προφήτες μέσα στους αιώνες τους είχαν πει να κάνουν. Όταν δέχεσαι επίθεση, όταν αντιμετωπίζεις μια νέα πρόκληση σ' όλες τις εποχές, σ' όλες τις περιόδους επικαλέσου το όνομα του Κυρίου και θα σε βοηθήσει. Ακούγεται σαν τα πράγματα να έγιναν κάπως ζωηρά, ίσως ακόμα και κάπως θορυβώδη. «Ύψωσαν την φωνήν προς τον Θεόν.» (εδ. 24) Όταν διαβάζουμε τέτοια κείμενα, είναι σημαντικό να μην τα ωθούμε στα συμφραζόμενα της δικής μας ιδιαίτερης παράδοσης. Εσύ κι εγώ θα νιώθαμε άνετα μέσα στο δωμάτιο εκείνη την ημέρα; Δεν έχει σημασία. Αυτή είναι η δραστήρια εκκλησία που μας δίνει πρότυπο εμπνευσμένο από το Άγιο Πνεύμα για σήμερα.

Αυτή είναι η μόνη προσευχή που αναφέρεται σ' ολόκληρο το βιβλίο των Πράξεων και είναι μεγαλύτερη από μία ή δύο προτάσεις. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή είναι μόνο μια περίληψη αυτών που προσευχήθηκε η ομάδα μέσα σε μια πληθώρα λέξεων. Κι όμως προσφέρει μια μοναδική γεύση από τη ζωή της προσευχής της πρώτης εκκλησίας. Με την ίδια σοβαρότητα που σεβόμαστε και μελετάμε την προσευχή του Ιησού στον κήπο (Ιωαν. κεφ. 17/ιζ'), πρέπει να εξετάζουμε αυτά που λέγονται εδώ.
Δεν είναι παράξενο που η ομάδα προσευχήθηκε για παρρησία; Ίσως περιμέναμε να προσευχηθούν: «Κύριε, βοήθησέ μας να βρούμε ένα ασφαλές καταφύγιο τώρα. Χρειάζεται να «κρυφτούμε» για μερικές βδομάδες μέχρι να φύγει η πίεση. Δεν θα μας βλέπουν για λίγο και αν μπορείς, κάνε κάτι να μας ξεχάσει το Συνέδριο.»

Κι όμως όχι. Αν προσευχήθηκαν για κάτι, αυτό ήταν να μην κάνουν πίσω. Ζήτησαν από το Θεό να τους βοηθήσει να επιμείνουν. Η υποχώρηση ήταν το πιο απόμακρο πράγμα στο νου τους.
Και πώς αντέδρασε ο Θεός;
«Μετά δε την δέησιν αυτών εσείσθη ο τόπος όπου ήσαν συνηγμένοι, και επλήσθησαν άπαντες Πνεύματος Αγίου, και ελάλουν τον λόγον του Θεού μετά παρρησίας.» (εδ.31)

Την πρώτη φορά που ο Στηβ Γκρην (οδηγός λατρείας) ήρθε να ψάλλει στην εκκλησία μας, μαζευτήκαμε στο γραφείο μου με τους υπόλοιπους ποιμένες της εκκλησίας για να προσευχηθούμε πριν αρχίσει η συνάθροιση. Προσευχηθήκαμε με μια φωνή για να έρθει ο Θεός ανάμεσά μας εκείνη τη μέρα.

Όταν ανοίξαμε τα μάτια μας ο Στηβ είχε μια περίεργη όψη στο πρόσωπό του. «Τι ήταν αυτή η δόνηση που ένιωσα μόλις τώρα;» ρώτησε. «Είναι κανένα τρένο που περνάει από εδώ κοντά ή ήταν πραγματικά .:» Εξήγησα ότι απ' ότι ήξερα, αυτά το υπόκωφο βουητό δεν προκλήθηκε από τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Αντίθετα ήταν ο υπόγειος σιδηρόδρομος που περνούσε ακριβώς κάτω από το κτίριό μας.
Όμως για την πρώτη εκκλησία εκείνη τη μέρα στην Ιερουσαλήμ η δόνηση είχε προκληθεί από το Πνεύμα. Σ΄ εκείνη τη συνάθροιση προσευχής η δύναμη του Θεού μ' ένα λαμπρό, νέο, πιο βαθύ τρόπο. Αυτοί οι άνθρωποι είχαν ήδη πληρωθεί με το Άγιο Πνεύμα την Ημέρα της Πεντηκοστής (Πραξ. κεφ. 2/β'), όμως εδώ ένιωσαν μια καινούρια ανάγκη. Ο Θεός τους άγγιξε με μια νέα έκχυση δύναμης.

Ξέρω καλά ότι σήμερα οι Χριστιανοί διαφωνούν για το αν η πλήρωση (βάπτισμα, ενδυνάμωση) του Πνεύματος είναι μέρος του «πακέτου» σωτηρίας ή μια ξεχωριστή εμπειρία που ακολουθεί. Συζητήσεις μακροσκελείς και έντονες συνεχίζουν να γίνονται γι' αυτό. Ό,τι κι αν πιστεύουμε εσύ κι εγώ, ας παραδεχτούμε τουλάχιστον ότι αυτό το κείμενο μας δείχνει αληθινά ότι οι Χριστιανοί βιώνουν μία καινούργια πλήρωση. Οι απόστολοι δεν ισχυρίστηκαν ότι είχαν ήδη ό,τι είχαν ανάγκη. Τώρα που τους επιτίθονταν, έλαβαν μια νέα δύναμη, καινούργιο κουράγιο, νέα φωτιά από το Άγιο Πνεύμα. Το απόθεμά μας σε πνευματική δύναμη φανερά διαλύεται και χάνεται με το χρόνο. Η καθημερινή ζωή, οι απολαύσεις και ο πνευματικός πόλεμος έχουν το τίμημά τους. Έχουμε ανάγκη, σύμφωνα με τα λόγια του Παύλου στην προς Εφεσίου 5/ε':18 να πληρούμαστε δια του Πνεύματος.

Η θεολογία που καθορίζεται από τη θέση μας είναι καλή όσο λειτουργεί, όπως : «Είμαι παιδί του Θεού αδιαφορώντας για το πώς νιώθω αυτή τη στιγμή.» Αν όμως επεκτείνουμε αυτή την έννοια για να κάνουμε δηλώσεις όπως «Είμαι κατηγορηματικά πλήρης Πνεύματος για το υπόλοιπο της ζωής μου,» πλανούμε τους εαυτούς μας.

Μπορεί κάποιος να πει ειλικρινά ότι οι Λαοδικείς, την εποχή που ο Ιησούς τους απεύθυνε την επιστολή, ήταν μια εκκλησία πλήρης Πνεύματος; Σίγουρα ήταν Χριστιανοί. Όμως είχαν την απεγνωσμένη ανάγκη από μία συνάθροιση προσευχής του τύπου των Πράξεων κεφ. 4/δ'.

Ο Άντριου Μπόναρ, έγραψε στο ημερολόγιό του στις 13 Δεκεμβρίου 1880: «Λαχταρώ όλο και περισσότερο να πληρωθώ με το Πνεύμα και να δω το εκκλησίασμά μου να κινείται και να λιώνει κάτω από το Λόγο όπως την εποχή της μεγάλης αναζωπύρωσης, όταν ο τόπος που ήταν συναθροισμένοι σείστηκε, επειδή ο Κύριος είχε έρθει με δύναμη.»
Είτε αποκαλούμαστε κλασσικοί Ευαγγελικοί, παραδοσιακοί, φονταμεταλιστές, Πεντηκοστιανοί ή Χαρισματικοί, όλοι μας πρέπει να αντιμετωπίσουμε την έλλειψή μας από πραγματική δύναμη και να επικαλεστούμε για μια νέα πλήρωση του Πνεύματος. Έχουμε ανάγκη ο φρέσκος άνεμος του Θεού να μας ξυπνήσει από το λήθαργό μας. Δεν πρέπει να κρυβόμαστε πλέον πίσω από κάποια θεολογική δικαιολογία και διαφωνία. Οι ημέρες είναι πολύ σκοτεινές και επικίνδυνες.

Ευθεία μπροστά

Το έργο του Θεού μπορεί να συνεχιστεί μόνο με τη δύναμη του Θεού. Η εκκλησία είναι ένας πνευματικός οργανισμός που μάχεται πνευματικές μάχες. Μόνο η πνευματική δύναμη μπορεί να την κάνει να λειτουργήσει όπως ο Θεός διέταξε. Το κλειδί δεν είναι τα χρήματα, η οργάνωση, η ευφυΐα ή η μόρφωση.

Βλέπουμε εσύ κι εγώ τα αποτελέσματα που είδε ο Πέτρος; Φέρνουμε χιλιάδες ανθρώπων στο Χριστό με τον τρόπο που εκείνος το έκανε; Αν όχι, πρέπει να επιστρέψουμε πίσω στην πηγή της δύναμή Του. Δεν έχει σημασία η κοινωνία ή η κουλτούρα, ούτε η πόλη ή το χωριό, στο Θεό ποτέ δεν έλειψε η δύναμη για να εργαστεί μέσα από διαθέσιμους ανθρώπους για να δοξαστεί το όνομά Του.

Όταν στρέψουμε ειλικρινά στο Θεό, θα ανακαλύψουμε ότι η εκκλησία Του πάντα κινείται προς τα μπροστά, όχι προς τα πίσω. Ποτέ δεν μπορούμε να οπισθοχωρούμε και να συμβιβαζόμαστε με αυτά που ο κόσμος θέλει ή περιμένει. Η στάση μας πρέπει να παραμένει εμπόλεμη, επιθετική, τολμηρή.
Αυτό χαρακτήριζε το Ουίλλιαμ Μπουθ και τον πρώτο Στρατό Σωτηρίας, καθώς εισέβαλαν στις φτωχογειτονιές του Λονδίνου. Αυτό χαρακτήριζε τις πρώτες ιεραποστολικές κινήσεις, όπως των Μοραβιανών. Αυτό χαρακτήριζε το Χάντσον Τέιλορ στην Κίνα, όπως και τους ανθρώπους της αναζωπύρωσης στα αμερικάνικα σύνορα. Αυτοί οι Χριστιανοί δεν ήταν ταύροι σε υαλοπωλείο, αλλά μιλούσαν την αλήθεια με αγάπη άφοβα.

Στη γνώριμη ιστορία του Δαβίδ και του Γολιάθ, υπάρχει μία θαυμαστή στιγμή όταν ο γίγαντας ενοχλείται στη θέα του νεαρού αντιπάλου του.
«Και είπεν ο Φιλισταίος προς τον Δαβίδ, Κύων είμαι εγώ, ώστε έρχεσαι προς εμέ με ράβδους; Και κατηράσθη ο Φιλισταίος τον Δαβίδ εις τους θεούς αυτού.» (Α' Σαμ. 17/ιζ':43)

Ο Γολιάθ προσβλήθηκε αληθινά.
«Και είπεν ο Φιλισταίος προς τον Δαβίδ, Ελθέ προς εμέ, και θέλω παραδώσει τας σάρκας σου εις τα πετεινά του ουρανού και εις τα θηρία του αγρού.» (Εδάφιο 44)
Δείλιασε ο Δαβίδ; Επιλέγει μια στρατηγική υποχώρηση πίσω από κάποια δέντρα ή βράχια, νομίζοντας ότι έτσι θα κέρδιζε λίγο χρόνο; Αναμφίβολα όχι.
«Και ότε εσηκώθη ο Φιλισταίος, και ήρχετο και επλησίαζε εις συνάντησιν του Δαβίδ, ο Δαβίδ έσπευσε, και έδραμεν προς μάχην εναντίον του Φιλισταίου. (Εδάφιο 48)

Αυτή είναι η εικόνα για το τι θέλει ο Θεός για μας σήμερα. Να τρέξουμε προς τη μάχη!
Ο οπλισμός του Δαβίδ ήταν γελοίος: μια σφεντόνα και πέντε πέτρες. Δεν είχε σημασία. Ο Θεός ακόμα χρησιμοποιεί ανόητα εργαλεία στα χέρια αδύναμων ανθρώπων για να χτίσει τη βασιλεία Του. Ενισχυμένοι με προσευχή και τη δύναμή Του μπορούμε να κατορθώσουμε το αδιανόητο.

Η χορωδία του Brooklyn Tabernacle (το όνομα της εκκλησίας του συγγραφέα) ψάλλει έναν ύμνο που περιγράφει την προτίμηση του Θεού να χρησιμοποιεί το αδύναμο για να καταισχύνει το ισχυρό. Πηγαίνει ως εξής: «Αν μπορείς να χρησιμοποιήσεις οτιδήποτε, Κύριε, τότε μπορείς να χρησιμοποιήσεις εμένα.»
Ο Κέννεθ Ουέαρ, ένας από τους ποιμένες στην εκκλησία, έχει δείξει αυτού του είδους την πίστη περισσότερο από μια φορά. Χρόνια πριν, αυτός ο ευσεβής, γκριζομάλλης Αφροαμερικανός άρχισε συναθροίσεις για ολονύκτια προσευχή κάθε Παρασκευή βράδυ στην εκκλησία. Έπειτα οργάνωσε την Ομάδα Προσευχής, μια ομάδα αφιερωμένη στο να επικαλείται τον Κύριο στην εκκλησία σε συνεχόμενο πρόγραμμα.

Σύντομα τα μέλη της Ομάδας Προσευχής προσεύχονταν πέντε νύχτες τη βδομάδα από τις 11 μ.μ. μέχρι τις 6 π.μ. Σήμερα βρίσκονται στην εκκλησία επτά μέρες τη βδομάδα, 24 ώρες τη μέρα, προσευχόμενοι σε τρίωρες βάρδιες ή περισσότερο. Κάθε αίτημα που λαμβάνουμε είναι γραμμένο σε μια μικρή καρτούλα και υψώνουμε προς τον Κύριο για τις επόμενες 30 μέρες.

 

Προσθεστε σχολιο


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Σκέψεις & Προσευχή..

Video..

Υπάρχουν υπότιτλοι στα ελληνικά στο βίντεο...
Οι Λίγοι...
ΕΣΕΙΣ ?Διαβάστε άρθρα John Piper - Leonard Ravenhil - Paul Washer - Tim Conway - Charles Leiter.

Άρθρα σε μια σύντομη ματιά..

Σύνδεση

Συνδεθείτε και σχολιάστε άρθρα και γεγονότα..



Ανάγνωση Γραφής (Αγγλικά)

Δευτέρα
2 Samuel 1:1-2:11
John 12:20-50
Τρίτη
2 Samuel 2:12-3:39
John 13:1-30
Τετάρτη
2 Samuel 4:1-6:23
John 13:31-14:14
Πέμπτη
2 Samuel 7:1-8:18
John 14:15-31
Παρασκευή
2 Samuel 9:1-11:27
John 15:1-27
Σάββατο
2 Samuel 12:1-31
John 16:1-33
Κυριακή
2 Samuel 13:1-39
John 17:1-26
Every Day in the Word
www.esv.org