Τα δύο τσουνάμι του θεού (1)
Wolfgang Simson

Γιατί, Θεέ μου, αυτή η μαζική καταστροφή από το τσουνάμι;
Η καρδιά μου θρηνεί για την απώλεια χιλιάδων συμπατριωτών μου, από τους οποίους το ένα τρίτο ήταν παιδιά. Δεν υπάρχουν λόγια που να μπορούν να εκφράσουν τον πόνο που υπάρχει στα ορφανά και στις χήρες, στους φτωχούς και τους άπορους. Σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου οι άνθρωποι έμειναν άστεγοι και έγιναν ξένοι στην ίδια τους τη χώρα. Εκείνοι που επέζησαν, έπρεπε να αφήσουν πίσω τους νεκρούς τους και να μην τους θάψουν κανονικά. Δεν ξέρουμε πια για ποιους να κλάψουμε, τους νεκρούς ή τους ζωντανούς.

Η ασφάλεια και η προστασία τους βρίσκεται μέσα στα χαλάσματα. Αυτή η καταστροφή είναι πέρα από το πένθος. Εντελώς ξαφνικά μέσα σε ελάχιστες ώρες δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν και καταστροφή δισεκατομμυρίων δολαρίων χτύπησε πολλές χώρες. Ποιος μπορεί να εξηγήσει το γιατί; Ποιος νους μπορεί να συλλάβει την κατάσταση; Ποια τεχνολογία θα μπορούσε να εμποδίσει μια τέτοια καταστροφή; Χιλιάδες Χριστιανοί κείτονται κατά πρόσωπο στην αίθουσα του θρόνου του Θεού ζητώντας το έλεός Του και τη χάρη Του, συγχώρηση και αγάπη, βοήθεια και θεραπεία.

Πολλές χιλιάδες ρωτούν: «Γιατί ο Κύριος έκανε κάτι τέτοιο; Δεν είναι ο Θεός βραδύς στην οργή και πολυέλεος; Προειδοποίησε το λαό Του όταν εκείνοι ένιωθαν ασφαλείς;»

Πέρα από τη «σοκολατένια» πλευρά του Θεού

Έχουμε δει τι μπορεί να κάνει ένα τσουνάμι. Πώς μπορεί όμως ο άνθρωπος μόνος να σταθεί μπροστά στο Θεό όταν Εκείνος έρχεται «εν τη οργή Του»; Δεν υπάρχει τότε διαφυγή. Για πολλούς αυτό είναι πολύ δύσκολο να το κατανοήσουν. Για χιλιάδες χρόνια κηρύττουμε τη «σοκολατένια» πλευρά του Θεού. Κηρύττουμε μόνο αυτό που θα άρεσε στους ανθρώπους να ακούσουν.

Δεν θέλουμε να ακούμε πολλά για ένα Θεό που είναι διαφορετικός από ένα αξιαγάπητο Πατερούλη. Όμως είναι πυρ καταναλίσκον, η σφύρα η κατασυντρίβουσα τον βράχο, η ρομφαία η δίστομος, οι λάμψεις της αστραπής, ο ζηλωτής, ο πατέρας που παιδαγωγεί, το λιχνιστήρι, Εκείνος που βρίσκεται στο θρόνο της κρίσης κι Εκείνος που παιδεύει εκείνους που αγαπά. Τι έχουμε κάνει εμείς ο λαός Του και δεν μπορέσαμε να σταματήσουμε την οργή Του; Ο Θεός μπορεί να εξοργιστεί με τις πράξεις μας. Μήπως ξεφύγαμε μόνο για λίγο; Και γιατί εμείς ξεφύγαμε;

Όταν σε σκεπάσωσιν ύδατα πολλά

«Διότι ούτω λέγει Κύριος ο Θεός: 'Όταν σε καταστήσω πόλιν ηρημωμένην, ως τας πόλεις τας μη κατοικουμένας, όταν επιφέρω επί σε την άβυσσον, και σε σκεπάσωσιν ύδατα πολλά, όταν σε καταβιβάσω μετά των καταβαινόντων εις λάκκον, προς λαόν αιώνιον, και σε θέσω εις τα κατώτατα της γης, εις τόπους ερήμους απ' αιώνος, μετά των καταβαινόντων εις λάκκον, δια να μη κατοικηθής, και όταν αποκαταστήσω δόξαν εν τη γη των ζώντων, θέλω σε καταστήσει τρόμον, και δεν θέλεις υπάρχει, και δεν θέλεις ζητηθή, και δεν θέλεις ευρεθή πλέον εις τον αιώνα, λέγει Κύριος ο Θεός.» (Ιεζ. 26/κς':19-21)

«Ιδού, ανεμοστρόβιλος παρά Κυρίου εξήλθε με ορμήν και ανεμοστρόβιλος ορμητικός θέλει εξορμήσει επί την κεφαλήν των ασεβών.Ο θυμός του Κυρίου δεν θέλει αποστρέψει εωσού εκτελέση, και εωσού κάμη τους στοχασμούς της καρδίας αυτού. Εν ταις εσχάταις ημέραις θέλετε νοήσει τούτο εντελώς.» (Ιερ. 23/κγ':19-20)

Η πλειονότητα των κατοίκων των χωρών που επλήγησαν από το τσουνάμι της 26ης Δεκεμβρίου 2004 αναμφίβολα λατρεύουν ακόμα ψεύτικους Θεούς μαζί με τους Ινδουιστές, Μουσουλμάνους και Βουδιστές. Στην Ινδία σε μια περιοχή μόνο 2000 Καθολικοί που είχαν την Κυριακάτικη λειτουργία τους παρασύρθηκαν εντε-λώς και πέθαναν όλοι. Οι τουρίστες, πολλοί από τους οποίους διασκεδάζουν χω-ρίς όρια στο Πουκέτ δεν είχαν καιρό να μετανοήσουν για τις πράξεις τους. Το αίμα των δολοφονημένων Χριστιανών που χύνεται συνεχώς στην Ινδονησία κράζει στο Θεό από τη γη.

Μέσα σ' όλο αυτό, άξιζαν τα μικρά παιδιά τέτοια οργή από το Θεό; Ας συ-νταραχτούν τα οστά μας στην αγιότητα του Θεού. Δεν αξίζω καμία απάντηση από τον Παντοδύναμο. Ο Θεός έχει μιλήσει προφητικά πολλές φορές για τσουνάμι. Προειδοποιούσε ξανά και ξανά, αλλά κανένας δεν το έπαιρνε σοβαρά. Όλοι φαίνεται ότι αγαπάμε τις προφητείες για αναζωπύρωση. Τι γίνεται όμως με εκείνες που μιλούν για κρίση και διόρθωση; Ποιοι είμαστε εμείς που επιλέγουμε να ακούμε το ένα θέμα και να απορρίπτουμε το άλλο;

Για ποιους λοιπόν να κλάψουμε;

Τι είναι αυτό το τρομερό πράγμα που μας συνέβη. Πώς απομακρυνθήκαμε τόσο από την καρδιά του Θεού; Μας ζήτησε να γίνουμε υπηρέτες Του μέσα σε ένα κόσμο χαμένο. Αλλά εμείς κάναμε Εκείνον υπηρέτη μας για τις δικές μας ανάγκες. Υποτίθεται ότι θα ενεργούσαμε δικαιοσύνη και θα ήμαστε αμερόληπτοι. Όμως στη δική Του εκκλησία ο Θεός βλέπει τρομερή αδικία και διακρίσεις. Η δια-φθορά και η κακή χρήση της εξουσίας είναι ευθαρσώς φανερή.

Αντί για διόρθωση και τον έλεγχο προτιμούμε να ζούμε σ' ένα ψέμα, μια ζωή με πολλά διπλά κριτήρια. Παίρνουμε την παραμικρή διόρθωση σαν αβάσιμη επίκριση και προσωπική επίθεση. Πολεμάμε εκείνους που μας προειδοποιούν για τους κινδύνους που είναι να έρθουν και τους κρίνουμε. Κι ακόμα χειρότερα: Οδηγούμε το λαό του Θεού σε λάθος δρόμο χρησιμοποιώντας το δικό Του όνομα. Ανεχόμαστε την αμαρτία στην εκκλησία. Βαπτίζουμε γάτες και σκύλους, ευλογούμε τους ομοφυλόφιλους. Χωρίζουμε και ξαναπαντρευόμαστε. Ζούμε με σχέσεις πορνείας. Είμαστε απρόθυμοι να αναδιοργανώσουμε τις παλιές οδούς μας.

Νιώθουμε ασφαλείς μέσα στο γλιστερό μονοπάτι μας. Είμαστε ανίκανοι να διακρίνουμε το κακό από το καλό, την αγιοσύνη από την ακαθαρσία. Δύσκολα βλέπουμε τη διαφορά ανάμεσα σε ένα Χριστιανό και ένα μη Χριστιανό στην καθη-μερινή ζωή. Είμαστε γεμάτοι από απληστία και ηδονή. Μας ενδιαφέρει να εξαπλώσουμε τις διακονίες μας και να χτίσουμε τα δικά μας κτίρια όπως κάνουν όλοι στον επιχειρηματικό κόσμο.

Έχουμε θέσει τις καρδιές μας στο άτιμο και παραπλανητικό κέρδος και τον εκβιασμό. Αντιγράφουμε τα κοσμικά συστήματα για να κάνουμε τα συνέδρια και τα σχολεία μας. Ασχολούμαστε τόσο πολύ με το να αγοράζουμε και να πουλάμε Χριστιανικά πράγματα. Έχουμε δώσει στο Μαμωνά μια τιμητική θέση μέσα στα ευλαβικά θρησκευτικά εκκλησιαστικά συστήματά μας. Είμαστε πολύ απασχολημένοι φτιάχνοντας τα δικά μας είδωλα και λατρεύοντας αυτά που έφτιαξαν τα χέρια μας.

Ελάχιστα μας ενδιαφέρει πώς θα στηθούμε στη βουλή του Θεού. Κηρύττουμε τα δικά μας παρηγορητικά λόγια στους ανθρώπους για να τους αρέσουμε και να μας πληρώνουν. Λίγο μας νοιάζει να είμαστε δίκαιοι και σωστοί. Έχουμε κλείσει τα μάτια μας στους ξένους στις χώρες μας. Αρνηθήκαμε την απελευθέρωση των καταδυναστευμένων από τη σκληρότητα εκείνων που τους καταδυναστεύουν. Δεν δώσαμε προσοχή στο να υπερασπιστούμε τη δίκη του φτωχού και του άπορου. Κάναμε λάθος με τους Χριστιανούς αδελφούς μας και τις αδελφές μας.

Έχουμε κάνει αρκετή καταστροφή στην Εκκλησία Του και τα πρόβατά Του. Ακολουθούμε μια πορεία χωρίς Θεό. Επειδή η απιστία και η ασέβεια των ΗΠΑ έχουν εξαπλωθεί και στη δική μας χώρα, έχουμε πάρει λάθος δρόμο μακριά από τον Δημιουργό μας. Για ποιους λοιπόν να κλάψουμε, για τους νεκρούς ή για κείνους που επέζησαν;

Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε;
1. Να ξυπνήσουμε για να οικοδομήσουμε τη Βασιλεία Του - ΜΑΖΙ.

Πόση περισσότερη οργή μπορεί να εξαπολύσει το βλέμμα του Θεού, αν συνεχί-σουμε να παίρνουμε ως δεδομένο τις μέρες της χάρης; Καθώς ολόκληρος ο κόσμος προσπαθεί να επισπεύσει τις ανθρωπιστικές προσπάθειες για ανακούφιση και να αναδομήσουν την τουριστική βιομηχανία, εμείς σε ολόκληρο τον κόσμο ακούμε τον Θεό που προσπαθεί να μας ωθήσει έντονα να ξυπνήσουμε για να οικοδομήσουμε τη Βασιλεία Του; Σίγουρα τώρα ΔΕΝ είναι η ώρα να εξαπλώσουμε τη μικρή ή την τεράστια εκκλησία μας. Τώρα είναι ώρα να πεθάνουμε ως προς τα ανθρώπινα όνειρά μας, ως προς τον εγωιστικό τρόπο ζωής μας και να ζήσουμε για τους σκοπούς του Θεού με ανιδιοτέλεια. Δεν επιστρέφει με τον οργισμένο ζήλο Του για τη μικρή η τη μεγάλη εκκλησία μας. Επιστρέφει για τη Νύμφη ΤΟΥ με μεγαλοπρέπεια και λαμπρότητα. Το σώμα του Χριστού σε κάθε περιοχή χρειάζεται τόσο συντονισμένες προσπάθειες σε τοπικό επίπεδο, όσο χρειάζονται και οι περιοχές που έχουν πληγεί από το τσουνάμι.

2. Να δείξουμε στους ανθρώπους πού είναι ο Βράχος. Είδαμε στα ΜΜΕ σκηνές που συγκλονίζουν την καρδιά. Ανθρώπους να τρέχουν πανικόβλητοι στην Ινδία από λάθος συναγερμούς, ο φόβος να κυριαρχεί παντού, να αρπάζουν τους αγαπημένους τους και να μην έχουν πού να εναποθέσουν την ελπίδα τους. Και στην επόμενη σκηνή βλέπουμε γυναίκες να γονατίζουν στην εκκλησία, να εκχέουν την καρδιά τους στον Πατέρα τους. Όταν όλοι οι άλλοι βρίσκονται σε απόγνωση και τρέχουν να σωθούν, μόνο οι Χριστιανοί ξέρουν πού να τρέξουν: στο Βράχο της Σωτηρίας. Ο ζωντανός Θεός είναι η μόνη Ελπίδα και η μόνη Ζωή. Η αγάπη Του είναι μεγαλύτερη από το τσουνάμι. Τα κύματα των οικτιρμών Του είναι τόσο ψηλά όσο οι ουρανοί. Αγωνιά και πονά για το λαό Του, μεσιτεύει με βαθιούς στεναγμούς και λύπη.

3. Να εξηγήσουμε για το νερό. Πρώτα ο Θεός στέλνει νερό σαν κρίση, σημάδι για να παρασυρθούν εκείνα που δεν είναι κτισμένα στο σωστό θεμέλιο (Ματθ. 7/ζ':24-28). Δεύτερον, το νερό είναι σημάδι ευλογίας για τροφή για τα νέα φυτά που βλαστάνουν.

4. Να εκζητήσουμε το πρόσωπό Του. Ας κάνουμε κάθε δυνατή προσπάθεια να παρακαλέσουμε το Θεό να δείξει το πρόσωπό Του στο λαό Του και όχι μόνο την πλάτη Του. Υπάρχουν ακόμα κι άλλα που πρέπει να γίνουν.

5. Ας κράξουμε για τη δική μας απελευθέρωση. Πιστεύω ότι έχει έρθει ο καιρός για μας τους Χριστιανούς να μας διαχωρίσει με τη δίστομο ρομφαία Του. Όπου κι αν βρισκόμαστε, σε δεσμά από ανθρώπινα συστήματα, παγιδευμένοι σε δαιμονικά κλουβιά, ας μάθουμε να κράζουμε σ' Εκείνον για την ελευθερία μας από τα δεσμά ενός δικτατορικού εαυτού, ζητώντας ο Θεός να μας προμηθεύσει τις συνεχώς αυξανόμενες «ανάγκες» μας. Ας αντιληφθούμε με δύναμη και καθαρότητα ότι κι ο Ίδιος ο Θεός έχει ανάγκες και σχέδια. Η θέση μας είναι να Τον βοηθήσουμε να εκπληρώσει τα υπέρτατα σχέδια Του, όχι να γίνει Εκείνος μέρος των δικών μας αν-θρώπινων σχεδίων. Τότε θα μάθουμε να προσαρμοζόμαστε στην Ιστορία Του, ακόμα και στα τέλη των αιώνων.